Chapter 1

RACHEL's POV

MALINAW sa isipan ko ang bawat detalyeng dapat mangyari tonight.

Check ang lighting sa main ballroom—dapat may soft warm glow at hindi masyadong masakit sa mata. Check ang positioning ng stage para sa program. Dapat perfectly aligned ang mga centerpieces sa bawat table. I-coordinate ang catering team para sa appetizer service. At ang pinakamahalaga sa lahat—siguraduhing walang magiging palpak ngayong gabi.

Dahil ito na ang pinakamalaking event sa career ko so far.

Ang grand opening ng Carreon Luxury Hotel Manila—ang pinakabagong hiyas sa imperyo ng isa sa pinakamakapangyarihang pamilya sa Pilipinas. At ako, si Rachel Venice Miranda, ang tumatayo bilang senior event coordinator para sa gabing ito.

No pressure, Rachel. Konting pressure lang. Isang libong VIP guests lang naman ang kailangang pagsilbihan nang flawless. Yung CEO lang naman ng Carreon empire ang magbibigay ng speech mamaya. At higit sa lahat, ang buong career ko lang naman ang nakasalalay dito.

"Rachel! Rachel, nandito na siya!"

Agad akong lumingon nang marinig ko ang boses ni Zoe, ang best friend ko na kapwa ko event coordinator sa Luxe Events Manila. Hingal na hingal siyang tumatakbo palapit sa akin, bakas sa mukha niya ang halo-halong excitement at matinding kaba.

"Sino?" tanong ko habang abala pa rin sa pag-check ng aking clipboard.

"Si Levi Carreon!" Hinawakan ni Zoe ang braso ko habang nanlalaki ang mga mata. "Rachel, nandito na siya! Oh my God, ang gwapo niya sa personal! Mas gwapo pa kaysa sa mga magazines!"

Napatigil ako sa pag-check ng listahan.

Levi Carreon.

Thirty-two years old. Isang self-made billionaire at CEO ng Carreon Luxury Hotels and Resorts. May sariling chain ng hotels sa buong Asya at madalas ma-feature sa Forbes. At kung maniniwala ako sa social media, siya ang most eligible bachelor sa buong Metro Manila—scratch that—sa buong Pilipinas.

Pero sa likod ng kinang ng pangalan niya, may isa pa siyang bansag.

The Heartbreaker Billionaire.

Kilala siya sa mahabang listahan ng mga ex-girlfriends na walang tumatagal ng mahigit sa tatlong buwan. Modelo, aktres, socialites—lahat na yata nasungkit niya. Pero walang nagiging permanente. Walang nagtatagal. Kaya naman naging tatak na niya ang pagiging lalaking tagasira ng mga puso.

"Rachel? Hello? Earth to Rachel?" Winagayway ni Zoe ang kamay niya sa harap ng mukha ko.

Natauhan ako at umiling. "Sorry. Okay, so nandito na siya. That's good. Ibig sabihin, on time ang program natin."

"Good?! Rachel, hindi mo ba naiintindihan? Si THE Levi Carreon ang tinutukoy ko! Ang pinaka—"

"Zoe." Hinarap ko siya at hinawakan sa magkabilang balikat. "Focus. May trabaho tayo. Hindi tayo nandito para mag-fangirl. We're professionals, remember?"

Huminga siya nang malalim at tumango-tango. "You're right. You're right. Professional tayo." Pero muling kuminang ang mga mata niya. "Pero Rachel, seriously, kapag nakita mo siya—"

"Ms. Miranda?"

Sabay kaming napalingon sa pinanggalingan ng baritonong boses na iyon.

At doon... doon ko siya unang nasilayan.

Si Levi Carreon, in the flesh.

Oh. My. God.

Tama si Zoe. Mas gwapo siya sa personal.

Matangkad—siguro mga 6'2". Suot niya ang isang perfectly tailored charcoal gray suit na tila ba sadyang nililok para sa kanyang katawan. Mestizo ang kanyang features, may singkit na mga mata na lalong nagpapatindi sa kanyang dating. Sharp jawline. At ang buhok—perfectly styled pero may dating na effortless.

Pero ang pinaka-striking sa lahat? Ang kanyang mga mata.

Maitim. Mapanguri. Malamig.

Yung tipong tingin na parang laging naghahanap ng mali sa paligid. Yung titig na kayang magpakaba sa iyo kahit wala ka namang ginagawang masama.

"Ms. Miranda," ulit niya. Nakita kong kumunot na ang noo niya habang hinihintay ang sagot ko.

Shit. Gaano ba ako katagal na nakatulala?

"Y-yes! I'm Rachel Miranda, senior event coordinator for tonight." Inilahad ko ang kamay ko para sa isang handshake, umaasang hindi niya napansin ang bahagyang panginginig ng boses ko.

Tumingin muna siya sa kamay ko ng ilang segundo bago ito tinanggap. Firm grip. Malamig ang kanyang palad, katulad ng buong aura niyang cold at professional.

"Levi Carreon," pakilala niya, kahit alam ko namang kilala na siya ng buong mundo. "I need to discuss some last-minute changes to the program."

Last-minute changes?

Biglang nag-panic ang utak ko, pero pinanatili kong neutral ang ekspresyon ko. Professional, Rachel. Be professional.

"Of course, Mr. Carreon. What changes are we looking at?"

Kinuha niya ang phone niya at mabilis na nag-scroll. "I want to move my speech from 8:30 PM to 8:00 PM. The lighting during the dinner service—" Tumingala siya sa ballroom ceiling. "—too bright. I want it dimmed by thirty percent. And the music during cocktail hour, classical ang sabi sa program. Change it to jazz. Contemporary jazz."

Napapikit ako nang mariin.

Okay. Okay, Rachel. Calm down. You can handle this.

Ngumiti ako—yung professional smile na hinasa ko sa loob ng maraming taon. "Noted, Mr. Carreon. I'll coordinate with our team right away to implement those changes."

"Good." Akmang aalis na siya pero bigla siyang huminto at lumingon muli. "One more thing. The flowers sa entrance—roses. I don't like roses. Replace them with calla lilies. White calla lilies."

Doon na unti-unting naglaho ang professional smile ko.

"Mr. Carreon, with all due respect, the event starts in two hours. The floral arrangements were finalized weeks ago, and—"

"I don't pay for excuses, Ms. Miranda." Kalmado ang boses niya, pero may bigat na parang isang babala. "I pay for results. Can you deliver, or should I speak to your supervisor?"

Nagsalubong ang kilay ko bago ko pa man mapigilan ang sarili ko.

Wow. Okay. So ganito pala siya. Mr. High and Mighty. Mr. I'm-So-Rich-I-Can-Demand-Anything.

Pero kailangan ko ang trabahong ito. Kailangan ko ang sahod para sa hospital bills ng pamilya ko.

Huminga ako nang malalim, pilit na ngumiti nang matamis, at nagsalita. "I'll handle it, Mr. Carreon. White calla lilies. Consider it done."

Sa isang iglap, tila may nagbago sa expression niya. Gulat? Respeto? Hindi ko masiguro dahil mabilis din itong nawala.

"Good." Pagkatapos ay tuluyan na siyang umalis, iniwan akong nakatayo kasama ang aking clipboard at ang mahabang listahan ng halos imposibleng utos.

Lumapit muli si Zoe. "So... ano’ng tingin mo?"

"Sa kanya?" Sinundan ko ng tingin ang direksyong nilakaran niya. "Cold. Demanding. Perfectionist. Typical rich guy na akala niya pera lang ang solusyon sa lahat."

"But hot, right?" hirit ni Zoe habang nakangisi.

Inirapan ko siya. "Hindi relevant ang hotness niya, Zoe. Ang relevant, kailangan kong makahanap ng white calla lilies sa loob ng kulang sa dalawang oras."

"Ouch. Good luck with that." Tinapik niya ang balikat ko. "But seriously, Rachel. I saw the way he looked at you."

"Tiningnan niya ako like isa akong employee na kailangan niyang kontrolin."

"No." Umiling si Zoe. "I mean, oo, ganoon din. But there was something else. Like... interest."

"Zoe, tumigil ka na. Wala kang nakita. At kahit meron man, I'm not interested. Ang kailangan ko, matapos ang event na 'to nang walang problema."

Pero habang abala ako sa pag-coordinate sa team, hindi ko maiwasang maisip ang maikling pagtatagpo namin. Yung mga mata niya... yung malamig at mapanguring titig na tila hinahalughog ang pagkatao ko.

Stop it, Rachel. Professional ka. This is just work.