Chapter 2

​DALAWANG oras ang lumipas, ang ballroom ng Carreon Luxury Hotel Manila ay punong-puno na ng buhay.

​Against all odds, nakuha namin ang white calla lilies. Salamat sa isang florist na pumayag sa rush order kapalit ng napakamahal na presyo. Ang lighting ay na-adjust na rin, ang musika ay jazz na, at ang program ay nausog na ayon sa gusto niya.

​Everything was going smoothly.

​Ang mga guests ay masayang nag-eenjoy sa kanilang cocktails. Ang mga socialites ay busy sa pagpo-pose para sa photos, habang ang business tycoons ay abala sa networking. Perfect.

​Nakatayo ako sa gilid ng ballroom habang minomonitor ang lahat sa pamamagitan ng aking earpiece nang maramdaman kong may tumabi sa akin.

​"You pulled it off."

​Halos lumundag ang puso ko sa gulat. Si Levi Carreon. Nakasuot pa rin siya ng kanyang suit pero mas relaxed na ang tindig niya ngayon, may hawak na wine glass sa kamay.

​"The calla lilies," pagpapatuloy niya habang nakatingin sa entrance. "They're perfect."

​Was that... a compliment?

​"Thank you, Mr. Carreon." Pinanatili kong pormal ang boses ko. "We aim to deliver excellent service."

​Hinarap niya ako. Sa ilalim ng mas maayos na ilaw, mas naging malinaw ang bawat anggulo ng mukha niya. God, he really is handsome. Yung gwapong nakakasilaw pero alam mong delikado.

​"You don't have to call me Mr. Carreon when we're not in front of guests," aniya. "Levi is fine."

​Napansin ko ang sarili kong napakurap. "Oh. Okay. Levi, then."

​Binalot kami ng katahimikan. Isang awkward na katahimikan dahil hindi ko alam kung dapat ba akong magsalita o hintayin siyang mauna.

​"You're good at what you do," sa wakas ay sabi niya. "I don't say that often."

​Okay, kumpirmado. Compliment nga iyon.

​"Thank you. I—" Pero hindi ko na natapos ang sasabihin ko dahil biglang sumabog ang boses sa earpiece ko.

​"Rachel, we have a problem." Boses iyon ng isa sa tech crew. "The projector for Mr. Carreon's presentation—it's not working."

​Oh no. Oh no, no, no. Labinlimang minuto na lang bago ang speech niya!

​"Copy. I'm on it." Tiningnan ko si Levi, pinipilit na huwag ipakita ang panicsa loob ko. "Excuse me. I need to check something."

​Pero bago pa ako makahakbang, marahan niyang hinawakan ang braso ko. Sapat lang para mapatigil ako.

​"Problem?" tanong niya sa mababang tono. Seryoso na naman siya.

​Nag-isip ako kung magsisinungaling ba ako, pero alam kong malalaman din naman niya.

​"Technical issue with the projector. Pero huwag kayong mag-alala, maaayos namin iyon bago ang speech niyo."

​Nag-igting ang panga niya. "I need that projector, Ms. Miranda."

​Back to Ms. Miranda. Professional mode na uli.

​"I know. And you'll have it." Tiningnan ko siya nang diretso sa mata kahit kinakabahan ako. "Trust me."

​Pinag-aralan niya ang mukha ko. Sinusukat kung hanggang saan ang kakayahan ko. Pagkatapos ng ilang sandali, tumango siya. "Okay."

​Binitawan niya ang braso ko at agad akong kumaripas ng takbo sa backstage. Coordinated with the tech team, tinawagan ang backup supplier, troubleshoot dito, troubleshoot doon—ginawa ko ang lahat para lang gumana ang projector na iyon.

​At sa wakas, limang minuto bago ang takdang oras, umilaw na ang projector screen.

​Huminga ako nang malalim, inayos ang buhok at mukha bago muling lumabas sa ballroom. Pagpasok ko, nakatayo na si Levi sa stage.

​Nang magtagpo ang aming mga mata sa gitna ng maraming tao, binigyan niya ako ng isang maliit na tango.

​Acknowledgment. O baka... respeto?

​Ngumiti ako pabalik. Isang simpleng professional smile. Pero sa loob-loob ko, gusto ko nang mag-celebrate.

​I did it. I pulled it off.

​At sa hindi maipaliwanag na dahilan, ang simpleng tango ni Levi ay mas nagpabilis sa tibok ng puso ko kaysa sa dapat.