ログインSA PAGTATAPOS ng gabi, naging isang napakalaking tagumpay ang event.
Masaya ang mga guests, maganda ang media coverage, at si Levi? Mukhang kuntento naman siya. Habang gumagawa ako ng final checks, muling lumapit sa akin si Levi. May kasama siyang isang lalaki—matangkad at gwapo rin na mukhang malapit niyang kaibigan. "Ms. Miranda," panimula ni Levi. "This is Adrian Castillo, my CFO. Adrian, this is Rachel Miranda, the event coordinator who saved tonight." Saved tonight? Ang sarap pakinggan. "Nice to meet you, Ms. Miranda." Nakangiting nakipagkamay sa akin si Adrian. "Levi told me about the projector incident. Impressive work." "Thank you. Ginagawa ko lang po ang trabaho ko." Napansin kong nakatitig sa akin si Levi. May kung anong emosyon sa mga mata niya na hindi ko mawari. "I want Luxe Events to handle all of Carreon's future events," diretsahang sabi niya. Napaawang ang labi ko. "All of—?" "Exclusively," dugtong pa niya. "Corporate events, hotel launches, charity galas. Everything. But there's one condition." Alam ko na 'to. Laging may kapalit. "What is it?" "You," tipid niyang sagot. "You have to be the lead coordinator for all our events. Non-negotiable." Ako. Gusto niyang AKO ang humawak sa lahat ng events niya. Isang bahagi ng pagkatao ko ang sobrang flattered. Napakalaking break nito para sa career ko. Exclusive contract sa mga Carreon? Promotion, salary increase, at lahat ng pinangarap ko ay nandito na. Pero may bahagi rin sa akin ang nag-aalangan. Dahil ang ibig sabihin ng pagtatrabaho para kay Levi Carreon ay ang madalas na pagkikita naming dalawa. Regularly. Constantly. At ang isiping iyon ay nagdudulot ng kakaibang kaba sa dibdib ko. Work lang ito, Rachel. Business. Nothing personal. "I'll need to discuss this with my supervisor," maingat kong sagot. "But personally, I'm honored by the offer." "Good." Inabutan niya ako ng kanyang business card. Matte black na may embossed gold lettering. Halatang mamahalin. "My direct line is on there. I'll have my assistant send the contract details to Luxe Events tomorrow." Tinanggap ko ang card, pinipilit na huwag magdait ang aming mga daliri. "Thank you, Mr. Carreon. Levi." Tumango siya at tuluyan nang lumakad palayo kasama si Adrian. Titig na titig ako sa hawak kong card. Levi Carreon Chief Executive Officer Carreon Luxury Hotels & Resorts Biglang sumulpot si Zoe sa tabi ko, nanlalaki ang mga mata. "Ano’ng ganap?!" "Exclusive contract," bulong ko. "He wants me to handle all Carreon events." "WHAT?!" Hinablot ni Zoe ang braso ko. "Rachel! Napakalaking bagay niyan! Oh my God!" "I know." "This is it! Ito na ang big break mo! At..." Bigla siyang kumunot-noo. "Wait. Bakit parang hindi ka masaya?" "Masaya ako. Of course, I'm happy. It's just..." Sinundan ko ng tingin ang direksyong nilabasan ni Levi. "Complicated." "Complicated how?" tanong ni Zoe. Hindi ako nakasagot. Paano ko nga ba ipaliliwanag na may nararamdaman akong "something" tuwing nakatingin siya sa akin? Na tuwing magtatama ang mga paningin namin, tila may kuryenteng dumadaloy sa balat ko? Curious ako kung ano ang nasa likod ng malamig na pader na iyon. Totoo nga bang wala siyang puso? O baka naman... may mas malalim pa siyang itinatago? Dangerous thinking, Rachel. Napaka-delikado. Dahil alam kong ang mga lalaking tulad ni Levi Carreon ay ang tipo ng taong dapat kong layuan. Ang tipo ng lalaking wawasak lang sa puso ko. Pero habang inililigpit ko ang aking mga gamit at habang hawak-hawak ko ang card niya, isang tanong ang hindi mawala sa isip ko... What if? What if mali ang lahat ng iniisip ko tungkol sa kanya?AFTER DINNER, the program moved to entertainment—a live band playing jazz standards. Couples moved to the dance floor. I watched from the table, nursing a glass of whiskey, trying to ignore the urge to ask Rachel to dance. Bad idea. Very bad idea. Professional distance. Iyon ang kailangan kong panindigan. "Levi," sabi ni Rachel sa tabi ko. "I'm going to check on the dessert service—" "Dance with me first." Lumabas ang mga salita bago ko pa man mapigilan. Napukurap siya. "What?" "One dance." Tumayo ako at inilahad ang aking kamay. "You've been working all evening. Take a break. Dance with me." Tinitigan niya ang kamay ko na parang isa itong bitag. Na baka totoo naman. Isang bitag na inihahanda ko para sa aming dalawa. "Levi, I—" "Please." Iyon na yata ang nagpakumbinsi sa kanya. Ipinatong niya ang kanyang kamay sa akin. At sa sandaling magkadampi ang aming mga palad, alam kong nagkamali ako. Because touching her felt electric. Warm. Right. Giniya ko siya sa dan
THE GALA WAS in full swing an hour later. Three hundred guests—business leaders, politicians, celebrities, philanthropists. Everyone dressed in their finest, mingling over champagne and canapés. Rachel had outdone herself. Walang bahid ng pagkakamali ang event. Eleganteng décor, swabeng serbisyo, perpektong timing. Lahat ng inaasahan ko sa kanyang trabaho. Pero nahihirapan akong mag-focus sa kahit ano rito. Dahil si Rachel ay nakaupo lang, dalawang upuan ang layo sa akin, masiglang nakikipag-usap kay Christina na asawa ni Adrian. Tumatawa sa kung anong sinabi ni Christina. Iyong tawa na totoo at mainit na napapansin ko na dati pa. Bagay na bagay siya rito. Natural. Komportable. Kahit pa galing siya sa mundong iba kaysa sa mga tao rito, hindi siya intimidated. She was just... herself. "You're staring again," bulong ni Adrian sa tabi ko. "I'm observing." "You're besotted." "I'm—" Natigilan ako. Dahil hindi ko na ito maitatanggi. "Adrian, this is a problem."
LEVI's POVI WASN'T PREPARED.The annual Carreon Foundation Charity Gala—an event I'd attended dozens of times, coordinated by Rachel for the past three weeks, everything planned down to the last detail.I'd reviewed the guest list, approved the program, checked every arrangement. I was prepared for everything.Maliban sa makita si Rachel Miranda na naka-evening gown.Nakatayo siya malapit sa pasukan ng Carreon Grand Ballroom, kausap ang catering manager, hawak ang clipboard gaya ng dati. Working mode. Professional Rachel.Kaya lang, ngayong gabi, hindi niya suot ang dati niyang business attire.Tonight, she was wearing a floor-length gown—deep emerald green that complemented her morena skin perfectly. Simple yet elegant. Off-shoulder, showing just enough to be sophisticated without being revealing. Her hair was down in soft waves instead of the usual neat bun. Minimal jewelry—just small diamond earrings that caught the light.She looked... stunning.No. That was an understatement.
THE NEXT AFTERNOON, nasa Carreon Hotel ako para sa site walk-through. Biglang tumunog ang phone ko—unknown number. Normally, di ko sasagutin, pero expecting ako ng tawag mula sa mga supplier. "Hello, this is Rachel Miranda." "Rachel. It's been a while." Bigla akong nalunok. Yung boses na ‘yun. Pamilyar... at ayokong marinig ulit. "Derek." Derek Montefalco. Ex ko. At last person I ever wanted to hear from. "How did you get this number?" malamig kong tanong. "I have my ways. And before you hang up—I saw you at the Carreon grand opening. You looked beautiful." Ha? Nandun siya? Hindi ko siya nakita. "What do you want, Derek?" "To talk. To catch up. Maybe have dinner?" "No." "Rachel, come on. Don't be like that. We had something good—" "We had nothing good," malamig kong putol. "We had a relationship where you treated me like I was beneath you. Where you made me feel small. I’m not that person anymore, Derek. And I’m definitely not interested in revisiting that mi
"ZOE, I'M DYING."Bagsak ako sa couch niya, suot pa rin ang office clothes ko. Sobrang pagod. As in level na gusto mo na lang mahiga at hindi na gumalaw. Dalawang linggo pa lang mula nang aprubahan ni Levi ang proposal ko para sa 25th anniversary gala, pero pakiramdam ko, dalawang taon na akong walang tulog.Lumabas si Zoe mula sa kusina, may dalang dalawang baso ng wine."Define dying. Like, 'I need a vacation' dying or 'I'm actually about to collapse' dying?""Both." Tinanggap ko agad ang wine at nilaklak ang kalahati. "Zoe, bakit ba ako pumayag sa six-week timeline? Ano bang pumasok sa utak ko?""The generous salary and the need to pay off your debts?" sagot niya agad, sabay upo sa tabi ko."Right. That." Napabuntong-hininga ako. "Pero grabe, Zoe, si Levi Carreon—pinaka-demanding na client ever.""Demanding how?""Demanding as in he wants updates every single day. As in he reviews every single detail—from the font on the invitations to the exact shade of gold on the napkins. As in
TATLONG ARAW ang lumipas, bumalik si Rachel sa opisina ko.Sa pagkakataong ito, may dala na siyang presentation. Isang buong proposal—mga printed materials, mood boards, sample menus, lahat na. Nagtrabaho siya nang mabilis. Masinop. Mahusay."Shall we?" tanong niya, habang iniaayos ang mga gamit sa conference table."Please."Sinimulan niya ang kanyang presentation, at kailangang aminin—hangang-hanga ako."Theme: 'Timeless Elegance'," panimula niya. "The concept is to honor Carreon's 25-year legacy while looking forward to the future. Classic sophistication with modern touches."Ipinakita niya sa akin ang mood board—black and gold color scheme, crystal chandeliers, white roses, sleek modern furniture na hinaluan ng classic architectural elements."The entrance will feature a timeline display," pagpapatuloy niya. "Photos and milestones from Carreon's history—25 years of achievement. Guests walk through the legacy before entering the main ballroom."Matalino. May emosyon. Nakak







