로그인Chapter 101Pagkatapos kong manalangin sa aking isipan, biglang bumukas ang pinto ng operating room at lumabas ang doktor.Agad akong napatayo. Ganoon din sina Zahra at Leon. Maging si Angelito ay pilit na tumayo mula sa wheelchair upang makalapit."Doctor!" tawag ko agad.Lumapit kami sa kanya at sabay-sabay na nagtanong."How's my daughter?"Bahagyang ngumiti ang doktor bago sumagot."Good news. The operation was successful. We managed to remove the bullet, and the bleeding has been controlled."Napahawak ako sa dibdib ko at napapikit sa sobrang ginhawa."Thank you, Lord!" bulong ko."But she's not completely out of danger yet. She lost a significant amount of blood, so we need to monitor her condition closely. The next few hours will still be important."Agad na nagsalita si Zahra."Doctor, how is her vital condition now? Is her blood pressure stable? How did she respond to the blood transfusion?""Her condition is currently stable, but we're still monitoring her closely. We'll con
CHAPTER 100"Mom...!"Napalingon kami nang marinig ang isang pamilyar na boses na tumawag sa akin. Walang iba kundi si Zahra.Mabilis itong lumapit sa akin at agad akong niyakap pagdating sa harapan ko."What happened? Is she okay?" nag-aalalang tanong nito habang nakahawak sa magkabilang braso ko."Zahra, anak, why are you here?""I'm worried about you, Mom. Kahit may duty pa ako ngayon, I flew here as soon as I heard what happened."Oo nga pala, isa nang licensed nurse si Zahra sa ibang bansa. Kaya naman nagulat ako nang makita siya rito. Hindi ko akalaing agad siyang makakabiyahe para puntahan kami.Kahit hindi kami magkadugo, Mommy pa rin ang tawag niya sa akin at itinuturing niyang kapatid sina Angel at Angelito. Ganoon din ang turing namin sa kanya."How is Angel now?" muli niyang tanong."She's still in critical condition, anak. Maraming dugo ang nawala sa kanya kaya kinailangan siyang salinan. Si Angelito ang nag-donate ng dugo dahil magkapareho sila ng blood type."Napahawak
CHAPTER 99Hindi ko namalayang naglalakad na pala ako patungo sa chapel ng ospital. Hindi ko na alam kung saan ako pupunta. Ang tanging nasa isip ko ay ang kaligtasan ni Angel.Pagdating ko roon, agad akong lumuhod sa harap ng altar. Hindi ko na napigilan ang pagpatak ng mga luha ko habang magkadikit ang mga palad kong nagdarasal."Lord, please... maawa po kayo sa anak ko."Nanginginig ang boses ko habang nakatingala sa krus."Matagal ko po siyang hinanap. Ilang taon akong naghintay na makita siya. Ngayon na nasa tabi ko na siya, huwag naman po ninyo siyang kunin sa akin."Napahawak ako sa dibdib ko at napayuko."Alam kong marami akong pagkukulang bilang isang ina. Hindi ko nagawang protektahan siya noon. Pero sana, bigyan ninyo pa ako ng pagkakataong makabawi. Gusto ko pa siyang makasama. Gusto kong maranasan niya kung paano mahalin at alagaan ng isang ina."Sandali akong natahimik habang pinupunasan ang mga luhang patuloy na umaagos sa aking mga pisngi."Lord, alam kong hindi rin ak
CHAPTER 98 "Anak, please hold on. Huwag naman ganito. Kung kailan nakita ka na namin, saka ka naman namin muling maaaring mawala." Iyak kong sambit habang mahigpit na hawak ang kamay ni Angel. Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang ganitong sitwasyon. Ilang buwan akong naghintay na makita muli ang anak ko. Maraming gabi akong umiyak dahil hindi ko alam kung buhay pa ba siya o tuluyan na siyang nawala sa amin. At ngayong nasa harapan ko na siya, muli na naman akong nangangambang mawala siya. "Mom, the ambulance is coming!" sabi ni Angelito matapos tawagan ang emergency services. Halata sa mukha niya ang takot. Hindi niya maalis ang tingin sa kakambal niya. "Angel, please wake up. It's me, your twin brother. Hindi pa tayo tapos mag-usap," sabi niya habang hawak ang kabilang kamay ng kapatid. Ngunit wala pa ring tugon si Angel. Napatingin ako kay Leon. Kanina pa ito nakaluhod sa tabi ng anak ko. Hindi nito maitago ang matinding pag-aalala habang tinitingnan ang sugat ni Angel.
Chapter 97Amanda POVTahimik kaming naglalakbay pauwi nang biglang may isang itim na motorsiklo na sumulpot sa likuran ng aming sasakyan.Noong una ay hindi ko iyon pinansin. Ngunit nang mapansin kong ilang beses itong lumipat ng puwesto at tila sinusundan kami, nakaramdam ako ng kakaibang kaba."Angelito, do you notice that motorcycle?" tanong ko sa anak ko.Napalingon siya sa likuran."Yes, Mom. I've noticed it, too."Bago pa kami makapagtanong sa driver, biglang may isa pang sasakyan na humarang sa aming daraanan."What's happening?!" sigaw ko.Agad na inapakan ng driver ang preno.Napahawak ako sa upuan habang si Angel ay napasigaw sa gulat."Mom! Are you okay?" tanong ni Angelito."I'm fine! But what's going on?"Hindi pa ako nakababawi sa pagkabigla nang biglang bumukas ang pinto sa aming tabi.Isang lalaking nakasuot ng itim na damit ang pumasok sa sasakyan at tinutukan kami ng baril."Don't move!"Napahigpit ang yakap ko kay Angel."Who are you? What do you want?" nanginginig
Chapter 96Makalipas ang ilang minuto, tuluyan nang umalis ang sasakyan ng mga Smith Santiago.Nakatayo si Leon sa harap ng hacienda habang pinagmamasdan ang sasakyang unti-unting lumalayo hanggang sa tuluyan na itong mawala sa kanyang paningin.Kasabay nito ang pagkawala ng presensiya ng babaeng ilang linggo niyang nakasama.Lumapit sa kanya ang isa sa mga tauhan."Sir, shall we prepare the guest room?"Napatingin siya rito."No. There's no need.""Yes, Sir."Muli niyang ibinalik ang tingin sa kalsada.Alam niyang tama ang desisyon niya.Mas kailangan ni Angel ang kanyang pamilya. Mas malaki ang posibilidad na bumalik ang kanyang mga alaala kung makakasama niya ang mga taong naging bahagi ng kanyang nakaraan.Hindi niya dapat gawing dahilan ang sarili niyang nararamdaman upang pigilan itong makabalik sa buhay na matagal nitong nawala.Kailangan niya itong pakawalan.Kahit pa hindi niya alam kung paano niya haharapin ang mga araw na hindi na niya ito makikita sa hacienda.Napabuntong-







