LOGINTHE REVELATION "Why are you doing this? What do you need from us!?" naluluhang tanong ko rito. Muli siyang ngumisi sakin. "Isn't that a simple question to answer? Even you can answer that question," he teases. "Anyways, I just want my son back. If you will leave him alone—I can set you free." "No! So you can manipulate him again? I'm not going to let that happen!" "Oh shut up! He's my son―he needs to obey what I've told him," nakangiting saad niya pero halata ang pagka-iritable sa mukha nito. "I will just ask the question back to you. What do you need from him? Money? That's not a problem; I can—" "Asshole!" galit na putol ko sa kanya. "I don't need money from you nor from him! I need him—our kids need him!" "Ah, yah. About that," aniya at naglakad papalapit sakin. "That's the biggest mistake he ever made―everything that happened between you and him is just a mistake." "W-What do you mean?" takang tanong ko sa kanya. "Are you sure you want to hear? Because you know—" "Shut
MYSTERY "Answer me... Why don't they know me?" muling tanong niya sakin. Napaiwas na lang ako ng tingin dahil hindi ko magawang sagutin ang tanong niya. "Why—" Naputol na lang ang sasabihin niya ng makarinig kami ng ingay sa labas. "¡No! ¡Estás invadiendo mi casa!" rinig kong sigaw ng landlord mula sa labas mismo ng pinto namin. "Stai zitto!" sigaw ng hindi pamilyar na boses ng lalaki. Bago namin mapagtanto ang nangyayari ay bigla na lang bumukas ang pinto, dahilan ng pagkagulat naming dalawa. Agad akong hinatak ni Wesley papunta sa likuran niya. "W-Wes..." natatakot na tawag ko sa kanya. "Stay there," seryosong saad niya habang nasa lalaki pa rin ang tingin. "Signorino, ti stavamo cercando, dove sei stato?" ngising saad ng lalaki kay Wesley. "I don't know what you're talking about. Who are you? What do you need from us?" sunod sunod na tanong niya dito. "Signorino, don't make this too hard for us. Senyor will kill us if you won't come back home now," ani to at tumingin saki
A FATHERED "Bienvenido a España." Nakangiting bati samin nang mga crew bago kami makalabas ng cruise ship. Matapos ang ilang araw na byahe ay nakarating na rin kami sa aming paroroonan. "Careful," Alalay ni Wesley sakin. Ewan ko ba sa lalaking 'to, parang mas lalo siyang naging sweet matapos ang ilang araw na magkasama kami sa barko. Bumabalik tuloy ang mga alaala ko noong magkasama kami—kung makaarte kasi siya ngayon ay hindi mo maiisip na nawalan nanaman siya nang alaala."We're going to ride the bus to get to the apartment. Is that okay?" Tanong ko sa kanya, mukhang pagod na kasi siya."Yes," sagot niya.Bago pa kami makarating sa Spain ay nakatanggap ako ng mensahe kay Kio tungkol sa lugar na tutuluyan namin ni Wesley—buti na lang ay hindi kalayuan iyon dito. Mula sa pinagbabaan namin hanggang sa makarating kami sa apartment ay inabot lang ng sampung minuto ang byahe kaya naman agad kaming nakarating. Nakausap ko ang landlord ng apartment, at ang sabi nito ay wala na kaming kail
HUSBAND?Dahan dahan kong iminulat ang mga mata ko nang may maramdaman akong kakaiba sa paligid ko...hindi...sa katawan ko...parang may kakaiba sa katawan ko."Good morning." Rinig kong bati sakin nang isang baritong boses. Ganoon na lang ang gulat ko nang makita si Wesley sa harap ko."W-What are you doing?" Gulat kong tanong sa kanya ng makita ang kamay niya sa bewang ko."What? Is there something wrong if I hold my wife here?" Pilyong tanong niya at marahang pinisil iyon. Hindi naman ako makasagot dahil hindi ko alam kung ano ang isasagot sa kanya. Baka kasi pag humindi ako dito ay maghinala siya sa akin.Nakagat ko na lang ang ibabang labi ko."N-No..." Pikit matang sagot ko sa kanya."Good, now stand up because I'm done cooking our breakfast—we should eat," Aya niya sakin. Doon lang ako nakahinga nang maluwag nang bumitaw siya sa akin at bumangon sa kama. Kahit nanlalambot ang katawan ko ay pinili ko paring tumayo at sinundan siya.Nang makarating kami sa kusina ay puro pagkaing
HUSBAND AND WIFE Tulad ng sabi ni Kio, matagal ang naging byahe mula Oblia papuntang spain—mukhang aabutin nang araw bago kami makarating doon. Hindi ko naman maiwasang hindi panoorin si Wesley na abalang nagluluto sa kusina. Habang tinititigan ko siya ay pakiramdam ko ay kasama ko si Wesley—si Wesley na nakilala ko noon. I just felt something...different. The way he moves, the way he acts, his stare—everything about him reminds me of the Wesley I met 9 years ago. "Do you need anything?" Nabalik lang ako sa realidad nang marinig ang boses niya. Hindi ko man lang napansin na nasaakin na pala ang atensyon niya. "N-No...I'm good," Saad ko, tumango naman siya bilang sagot. "Breakfast is ready—I cooked Olivier salad and beef stroganoff." Aniya at inilagay sa hapagkainan ang pagkaing hinanda niya. Naamoy ko naman ang isang pamilyar na pagkain—halos anim na taon na ang nakakalipas nang huli kong makita ang potaheng ito—at si Wesley mismo ang nagluto ng pagkain iyon. It's a Russian cuis
ESCAPE Ramdam ko ang pamamaga ng mata ko nang magising ako. Hula ko ay wala pa atang isang oras ang tulog ko dahil magdamag na mulat ang mga mata ko. At kasalanan lahat nang yon ni Wesley kung bakit wala akong maayos na tulog. Nang lingunin ko siya ay mahimbing pa rin ang tulog nito, para bang komportableng-komportable siya. Kahit antok na antok na ako ay wala akong nagawa kung hindi bumangon mula sa pagkakahiga dahil rinig ko ang boses sa labas ng cabin namin, kaya naman na pagdesisyunan kong lumabas. "Good morning, Madam." Nagulat na lang ako nang biglang sumulpot sa harap ko ang babaeng naghatid samin sa cabin kagabi. Mukhang kanina pa ito nasa labas. "G-good morning," Balik na bati ko sa kanya. "The ferry has now arrived in Olbia, but feel free to go to the lobby for breakfast," Malaking ngiting sabi nito. "Okay...thank you," Saad ko. Pagkatapos magpaalam sa akin nang babae ay bumalik na rin ako sa loob para gisingin si Wesley. Wala na kaming oras para mag breakfast. Ba
Sarie POV "YOU'RE HERE na." Salubong samin ni tita Keirin. "Sarie," tawag niya sa akin. Pilit akong ngumiti at yumuko na lang. "Kuya!" Isang gwapong binatilyo ang nagtatatakbo papalapit samin. "Kuya! Na miss kita." Nang makalapit siya samin ay sinalubong niya si Keizer ng yakap kaya nabitawan
Sarie POV "K-keizer, ano ba! Nasasaktan nako!" Sigaw ko sa kanya pero hindi niya ko pinansin at mas dumiin ang pag kakahawak ng braso ko. "Why? Why did you do that!" Galit na sigaw niya. "Kasi manloloko ka! Kaya nilayo ko sayo ang anak natin!" Sigaw ko pabalik sa kanya. Pigil ang galit niya sa
Sarie POV Kinabukasan rin ay hindi na makapag hintay si Keizer at pinilit na akong bumalik sa probinsya, at kahit naman ako ay gusto ko na ring umuwi. Nakausap niya rin kaninang umaga ang mama niya. Hindi ko nga lang alam kung anong nangyari sa kanilang mag-ina. Bago kami umalis ng Manila ay tin
Keizer POV "Hello, Mom?" I answered the call once I got inside the cabin. "My son, it's good you answered. I'm reminding you that Keiler is coming home in two days. Don't miss it, okay?" "Okay, Mom. I'll try. I'm with Sarie." "Oh, really? What happened? Is she doing well? Has she told you what h







