Chapter 5

Sarie POV

KANINA pa ako nag hihintay kay Keizer dahil hanggang ngayon ay tulog parin siya ―aalis na kasi ako at gusto ko ng magpaalam sa kanya dahil baka mahuli pako sa flight ko.

"Saan ka pupunta?" Napatayo ako ng marinig ang boses niya.

"Diba sinabi kong aalis ako?" Alinlangang saad kong dahil hanggang ngayon ay hirap pa rin akong basahin kung ano man ang iniisip niya.

"Aalis ka talaga?" Para bang gusto niya na naman akong pigilan dahil sa tono ng pananalita niya, hindi ko alam kung lasing parin ba siya o nasa tamang wisyo na siya, nahihirapan akong alamin dahil pakiramdam ko ay iba't ibang personalidad ang pinapakita niya sakin.

"Oo, saglit lang naman ako, hindi ako mag tatagal babalik rin ako." Saad ko at hinawakan ang bagahe ko. Dahan dahan siyang lumapit sakin at niyakap ako.

"Mag iingat ka, bumalik ka rin. Hihintayin kita." Bulong niya at hinalikan ako sa buhok at noo.

"Hmm." Sagot ko at tumalikod sa kanya.

Gusto ko talagang wag nang tumuloy dahil nakikita ko talaga na lulungkot si Keizer.

'Wag kang mag alala mahal ko, pag ayos nako babalik agad ako.'

(Isla Lagoon)

Malalim ang bawat paghinga ko ng maramdaman ko ang simoy ng hangin, ramdam ko na nasa isa akong paraiso bagamat ay ramdam ko ang pangunguli alam ko naman na hindi ako nag iisa.

"Ma'am, tanghalian na po," saad ni Manang Sol. Agad ko namang tinago ang ultrasound picture ng baby ko at tumayo sa buhanginan.

"Manang, tawagin n'yo na po ang iba. Sumabay na kayo sa akin," ngiting saad ko rito. Sabay kaming naglakad.

"Naku, Ma'am, wag na. Nakakahiya naman. Saka baka pagalitan kami ni Boss," nahihiyang sagot niya.

"Manang, alam mo naman kung bakit ako nandito. Tuwing kasama ko kayo, masaya ako at unti-unti ko nang nalilimutan ang problema ko. Saka ho ilang araw na lang ako dito. Hinahap na rin kasi ako ng asawa ko."

"Sige, kung iyan ang gusto mo."

Sabay kaming pumasok ng restaurant. Tinawag muna ni Manang Sol ang iba bago ko ipinadala ang mga order dito sa lamesa.

"Here's your order ma'am. Enjoy eating," nilapag nila ang mga pagkain at mukhang masasarap iyon. Puro seafoods, my favorite. Pero may isang amoy na hindi ko nagustuhan at masang-sang.

*Bwak

Agad akong napahawak sa bibig ko nang maramdaman kong parang bumaliktad ang sikmura ko.

"Ayos ka lang Ma'am?" Nag-aalalang tanong ni Manang Sol. Hindi ko na siya nasagot at nagtatakbo na lang ako papuntang CR.

"Ah..shit!" Nadaing ako. Naramdaman kong bumigat ang pakiramdam ko.

"Hija, ayos ka lang?" Tanong ni Manang nang makalabas ako ng CR.

"Medyo masama po ang pakiramdam ko. Kayo na lang po kumain, Magpapa-hinga na lang po ako," sabi ko. Tumango naman ito kaya naman dumeretso ako sa kwarto ko at sumubsob sa kama. Tinignan ko kung anong araw ngayon. Delay ng ilang araw ang mens ko. Gusto ko sanang ipa-walang bahala ito pero dahil hindi naman ito ang unang senaryong nangyari sakin ay kung ano-ano ang pumapasok sa isip ko. Gusto ko mang malaman and totoo, hindi ko alam ang gagawin ko kung tama ang nasa isip ko. Natatakot akong kompormahin, pero meron sa puso ko ang nagdidiwang.

Naghahalo-halo ang nararamdaman ko tuwa, kaba, takot...pero kung tama nga ang hinala ko, dapat ay maging masaya ako.

Keizer POV

Ilang linggo na ang nakakalipas ng umalis si Asarie, pero hanggang ngayon ay hinihintay ko pa rin siya. Unti-unti na akong nakakarecover pero alam ko sa sarili ko na nahihirapan pa rin ako.

I get nightmares sometimes, waking up from bad dreams. Minsan naman ay nagigising ako dahil may naririnig ako. I hear Sarie’s voice blaming me for our child’s death. Pero hindi ko rin naman siya masisisi kung talaga sisisihin niya ako sa pagkawala ng anak namin, dahil alam ko mismo sa sarili ko ako ang dahil ng pagkawala niya.

Nabalik naman ako sa realidad nang biglang magsalita si manang.

"Excuse me, Sir. May nag hahanap po kay Maam Asarie," saad ni manang na nagpakunot ng noo ko.

‘Who could it be? Wala naman akong nakikitang kaibigan niya.'

Agad naman akong lumabas para silipin kung sino iyon. Nang makarating ako sa gate ng bahay ay nakita ko ang isang lalaki kaya naman mas lalong nagsalubong ang mga kilay ko. Nang buksan ng guard ang gate ay nakita ko na may kasama siyang babae. They looked so sweet together, and it annoyed me to see them.

“What do you need? ” I asked. They stopped laughing.

“Ahm, Nandito ba si Asarie? ” The man asked, smiling. My eyebrow shot up.

“Why?”

“Kaibigan niya kami, gusto lang naming siyang kausapin,” sagot ng babae.

“Who are you? ” tanong ko naman sa lalaki.

“I’m Eren...” the man hesitantly replied.

‘Eren? ‘That name sounds familiar.’ My fist clenched when I remembered something.

“And I’m Kisha naman. Eren’s fiancé. Gusto lang sana naming ibigay yung wedding invitation namin kaya sana gusto namin siyang makausap.” I calmed myself down when I heard the woman speak.

“She’s not here,” I replied bluntly.

“Huh? ” Takang tanong ni Eren.

“Umalis siya. Ako na lang ang magbibigay ng invitation,” saad ko bago ilahad ang kamay sa kanila.

Kahit na nag-aalinlangan ang babae ay wala siyang nagawa kung hindi iabot sa akin ang tinutukoy nilang wedding invitation.

Walang sabing tinalikuran ko sila at agad na dumeretso sa kwarto ko. I sat on the edge of the bed, and my tears started to flow freely.

‘Damn it! All this time I thought she was doing something behind my back! Fuck! ’