Chapter 6 : A Picture from the Past

Paupahan ni Mira — Gabing Iyon, Ilang Minuto Matapos ang Mensahe

Hindi na namin naipagpatuloy ang katahimikan naming dalawa.

Matapos mabasa ni Alessandro ang mensahe, agad niya akong hinawakan sa kamay.

"Kailangan nating makita iyon," sabi niya, ramdam ko ang katatagan sa kanyang boses  kahit alam kong nag-aalala siya.

"Anong laman ng mensahe? Hindi mo pa sinasabi sa akin nang buo."

Ibinigay niya sa akin ang kanyang telepono. Binasa ko mismo ang mga salita -- isang karagdagang bahagi ng testamento ni Don Emilio, na may kinalaman sa isang larawan sa loob ng personal na drawer nito, isang larawan ng isang batang babae.

"Nasaan ang larawang ito?" tanong ko.

"Sa opisina. Doon ko ito unang nakita, ilang buwan bago pa ako makipagkita sa'yo." Tumigil siya, ang kanyang mukha'y nagbago habang inaalala. "Hindi ko na ito muling hinipo simula noon. Nakatago ito sa isang lumang kahon, kasama ng ibang bagay ni Lolo."

"Kung gayon, bakit hindi mo pa ito nabuksan hanggang ngayon?"

"Kasi noong una kong nakita iyon," "wala pa akong lubusang alam. Isipin mo na lang bata pa ako sa larawan, kasama ang isang batang babae na hindi ko kilala. Naisip ko na lang na baka pinsan ko, o anak ng isang kaibigan ni Papa. Wala akong dahilan noon para pag-isipan pa ito nang malalim."

"Ngunit ngayon, may dahilan ka na."

Tumango siya. "Ngayon, may dahilan na ako."

Hindi kami naghintay hanggang umaga. Sinamahan ko siyang bumalik sa Verande Tower, kahit alas-onse na ng gabi, ang buong gusali'y halos walang tao maliban sa ilang guwardiyang hindi na namin pinansin.

Sa loob ng kanyang opisina, binuksan niya ang isang lumang kahong yari sa kahoy, na inilabas mula sa ilalim ng kanyang drawer. Nakatiklop dito ang mga lumang dokumento, mga sulat, at sa ilalim ng lahat, isang solong larawan, na kumupas na dahil sa katandaan.

Kinuha niya ito, hinawakan ito nang maingat, at ibinigay sa akin.

Dalawang bata sa larawan. Isang lalaki, mga anim o pitong taong gulang, na kahawig ni Alessandro noong bata pa -- sigurado ako na siya nga ito. At sa tabi niya, isang batang babae, humigit-kumulang sa parehong edad, nakasuot ng maliit na de-koryenteng kwintas.

Hindi ito ako. Ni hindi ito kamukha ko.

"Sino siya?" bulong ko, ang aking mga daliri'y bahagyang nanginginig habang hawak ang larawan. "Bakit parang pamilyar ang mukha niya, kahit hindi ko siya kilala?"

"Ganoon din ang naramdaman ko noong una kong makita ito," sabi ni Alessandro, tumitingin sa larawan na parang unang beses lang niya itong nakikitang mabuti. "Parang may bagay sa mga mata niya na hindi ko malilimutan, kahit hindi ko masabi kung bakit."

"Hindi ko alam," aminado ni Alessandro. "Ngunit tingnan mo ang kwintas na suot niya."

Tumingin ako nang mas malapit, at doon ko unang napansin -- ang hugis, ang disenyo, ang maliit na hiyas sa gitna nito — halos kapareho ng kwintas na nakasabit pa rin sa aking leeg ngayon.

"Imposible," bulong ko. "Iisa lang ang gawa ng kwintas na ito. Sinabi sa akin ni Nanay na ginawa lang ito para sa akin, isang beses lang."

"Maliban na lang kung mali siya," sabi ni Alessandro, ang kanyang boses ay puno ng bagong takot. "O maliban na lang kung mayroon pang isa."

Umupo ako sa kanyang mesa, ang lahat ng lakas sa aking mga binti'y biglang nawala. "Ibig mong sabihin, may isa pang batang babaeng may parehong kwintas gaya ng sa akin, kasama ang iyong pamilya noong bata pa kayo?"

"Iyon ang tanging paliwanag na naiisip ko." Umupo siya sa tabi ko, ang kanyang mga kamay ay humahawak sa akin nang mahigpit. "At kung tama iyon, ibig sabihin, malapit sa pamilya ko ang taong nagbigay sa nanay mo ng ideya para sa kwintas na iyon --  o mas malala pa, malapit na malapit sila sa isa't isa bago pa man kayo maging bahagi ng kwentong ito."

Napahinto ang hininga ko. "Nanay ko at ang pamilya mo."

Tumango siya, hindi na kailangan pang sabihin nang malakas ang natitirang bahagi ng pangungusap.

Binaligtad ko ang larawan, hinahanap kung may nakasulat sa likod nito. Doon, sa isang sulok, halos hindi na mabasa dahil sa katandaan, may maliit na sulat-kamay:

"A at I, 1998."

"A at I," ulit ko, hindi ko maintindihan. "Ano ang ibig sabihin nito?"

"Baka mga inisyal," sabi ni Alessandro, umupo nang tuwid, ang kanyang isip ay tila mabilis na gumagalaw. "A para kay Alessandro, marahil. Ngunit I --"

Hindi niya natapos ang pangungusap. Sapat na ang katahimikan niya para malaman kong parehas kaming nag-iisip ng parehong bagay: kung sino man ang batang babaeng ito, may pangalang nagsisimula sa titik I, at kung tama ang hinuha namin, maaaring buhay pa siya ngayon, kahit saan man siya naroroon.

"Kailangan nating alamin kung sino siya," sabi ko, ang aking boses ay unti-unting bumabalik ang lakas. "Kung mayroon nga siyang koneksyon sa nanay ko, malamang mayroon din siyang koneksyon sa akin."

"Alam ko." Hinawakan niya ang aking mukha, ang kanyang tingin ay puno ng pangako. "At kahit sino man siya, kahit ano pa ang matuklasan natin, hindi tayo mag-iisa sa paghahanap nito. Magkasama tayo sa bawat hakbang."

Tumango ako, ang puso ko'y punong-puno ng parehong takot at determinasyon. Sa loob ng ilang segundo, hinayaan ko na lang ang sarili kong tumingin sa kanya -- hindi bilang amo, hindi bilang isang taong may kapangyarihan sa buhay ko, kundi bilang isang taong, tulad ko, ay natatakot din, ngunit hindi tumatakbo palayo.

Ngunit habang tinitignan namin muli ang lumang larawan, magkatabi sa ilalim ng malamig na ilaw ng kanyang opisina, may narinig kaming maliit na tunog --  isang sobreng nahulog mula sa ilalim ng kahon, hindi namin napansin kanina.

Binuksan ito ni Alessandro nang dahan-dahan. Sa loob, isang solong pahina, sulat-kamay ng kanyang lolo, may petsang ilang buwan lamang bago ito pumanaw.

Binasa niya ito nang tahimik, at nang tapusin, tumingin siya sa akin, ang kanyang mukha'y namutla.

"Ano iyon?" bulong ko.

"Isang pangalan," sabi niya, ang kanyang boses ay halos hindi marinig. "Nakasulat dito ang buong pangalan ng batang babae sa larawan."

Hinintay ko, ang aking puso'y kumakabog nang husto, habang unti-unti niyang ibinaling sa akin ang papel.