1

แค้น

By: Wayu

ฮึ ไม่เคยเชื่อสนิทใจเลยว่าโลกใบนี้กลม จนมาเจอเธอที่นี่ นึกไม่ถึงว่าผู้หญิงที่ทำมิดีมิร้ายกับรถสุดที่รักของผมจะเป็นลูกค้าของผมในค่ำคืนนี้

ดี ผมจะเอาคืนให้สาสม โทษฐานที่เธอใช้กุญแจขูดรถคู่ใจจนเป็นรอย อยากได้ประสบการณ์งั้นเหรอ ได้เดี๋ยวไอ้ลมจัดให้แจ่ม ๆ

“ฉ...ฉันไม่อยากฟังประสบการณ์อะไรจากนายแล้ว  ฉันจะกลับหอ” กลัวจนปากสั่นตัวสั่น ทีเมื่อวานแทบจะตรงปรี่เข้ามาต่อยหน้าผมอยู่แล้ว

“เคยจูบรึยัง”

“ค...เคยแล้ว” คำตอบเธอดูเก้ ๆ กัง ๆ ไปนะ

“ถ้าเคยก็จูบฉันหน่อยสิ อยากรู้ว่าจูบดีมั้ย?”

“ประสาทรึไง ไม่ได้เป็นอะไรกันซะหน่อย” เธอมองค้อนผม ทำหน้าตาอย่างกับผมเป็นตัวน่ารังเกียจ

“จะเขียนนิยายโรมานซ์ไม่ใช่รึไง อยากให้ผลงานออกมาสมจริง มันต้องผ่านประสบการณ์ตรง”

“ก็บอกว่าเคยแล้วไง อีกอย่างถึงไม่เคยจูบกับใคร ฉันก็หาประสบการณ์จากการดูและอ่านเองได้”

“แล้วจะมาที่นี่เพื่อ?”

“ไม่ได้อยากมานักหรอก พี่โมให้มาเป็นเพื่อน แต่ตอนนี้ทิ้งฉันไปกับผู้ชายแล้ว” เธอทำหน้างอ เมื่อพูดถึงพี่สาว

พี่โมเมเธอเป็นลูกค้าขาประจำของที่นี่ ผมสนิทกับพี่เขาพอสมควร เคยได้ยินเรื่องราวของผู้หญิงที่นั่งอยู่บนตัวมาผ่าน ๆ จากพี่เขานั่นแหละ รู้ว่าเธอเป็นนักเขียนไส้แห้ง หรือนักเขียนโนเนม พูดตามตรงคือ ไม่ดังและไม่ค่อยเป็นที่รู้จักของนักอ่าน แต่ผมจำไม่ได้หรอกว่าเธอใช้นามปากกาอะไร เรื่องราวไม่ได้น่าจำจดอะไรขนาดนั้น จนเกิดเหตุการณ์เมื่อวานนี้เอง...

เมื่อวานหลังเลิกเรียน

‘แม่งเอ๊ย! รถกูเกือบล้ม ถ้าเป็นรอยนะมึง น่าดู’ ปกติผมไม่ใช่คนขับขี่รถประมาทและอ่อนหัด แต่ก่อนหน้านี้มีรถมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งขี่มาตัดหน้า จึงทำให้เสียการทรงตัวกะทันหัน รถเซเข้าข้างทางเกือบจะชนนักศึกษาสาวคนหนึ่ง ดีที่หักหลบทันและดีที่ผมไม่ได้เร่งความเร็ว ไม่งั้นจบไม่สวยแน่

ผมเช็กสภาพรถเสร็จ กำลังจะบิดแฮนด์ขี่ต่อไป ทว่า...

‘นี่หยุดนะ!’ เสียงแหลมของใครบางคนตะโกนลั่น ผมหันกลับไปมอง ปรากฏร่างบอบบางของผู้หญิงคนหนึ่งกำลังเดินขากะเผลกตรงเข้ามาหาผม ผมตัดสินใจดับเครื่องยนต์คุยกับเธอ

‘มีอะไรอีก อย่าบอกนะว่าจะมาเรียกร้องค่ายา’ ผมรู้ว่าเธอต้องการอะไร

หญิงสาวพยักหน้าขึ้นลงด้วยท่าทางเอาเรื่อง ‘ใช่ คิดจะชนแล้วหนีเหรอ? ไอแพดฉันหน้าจอแตกก็เพราะนาย ดูสิ!’ เธอตะคอกใส่หน้าผมพร้อมกับยื่นไอแพดขนาดกลางให้ผมดู

ใช่มันแตก แต่รถผมไม่โดนตัวเธอด้วยซ้ำ

‘เดี๋ยวนะน้อง พี่ไม่ได้ชนน้องนะ’ ก็ผมไม่ได้ชนเธอจริง ๆ ไม่เฉียดเลยด้วยซ้ำ

‘นายอยู่ปีไหน’ จู่ ๆ มาถามเรื่องนี้ทำไม

‘ปีสาม’

‘เราอายุเท่ากัน อย่ามาเรียกฉันว่าน้อง’ อ๋อ...ไม่อยากเป็นรุ่นน้องนี่เอง

‘ปีสามเหรอ? ใครจะรู้ ตัวเล็กอย่างกับหมากระเป๋า ถ้าบอกว่าอยู่ป.หกก็เชื่อนะเนี่ย’

‘พูดจาหมาไม่รับประทาน’ ท่าทางจะโกรธ ดูตอบกลับมาสิ

‘ต้องการอะไรจากฉัน โน่น...ไอ้คนต้นเรื่องมันขี่ไปไหนต่อไหนแล้ว ฉันโดนตัดหน้าเลยเซไปหาเธอ นี่บุญแค่ไหนแล้วที่หักหลบทัน เธอต้องขอบคุณฉันมากกว่านะ’

‘นายจะเฉไฉใช่มั้ย’ เอาเข้าไป ก็คนไม่ได้ทำผิดจะให้รับผิดชอบให้ได้เลย

‘ไม่ได้เฉไฉ ฉันพูดความจริง’

‘…’ เธอไม่ตอบ แต่ลากสายตามองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า สงสัยหลงเสน่ห์ความหล่อของผมเข้าแล้ว ฮึ ๆ

‘จ้องอะไรขนาดนั้น อย่าบอกนะว่าหลงเสน่ห์ความหล่อของฉันเข้าแล้ว’

‘นายชื่ออะไร อยู่คณะไหน?’ เธอไม่ได้สนใจคำถามผมสักนิด

‘หลอกถามชื่ออะดิ’

‘ตอบคำถามมาดี ๆ ได้มั้ย’

‘ชื่อวายุ อยู่ศิลปกรรมฯ แต่ไม่ต้องขอเบอร์นะ เธอไม่ใช่สเปกฉัน’ ต้องรีบปฏิเสธไว้ก่อน เพราะเจอมุกจีบจากสาว ๆ แบบนี้บ่อย พอดีเธอสวยไม่สะดุดตาผมสักเท่าไหร่ เลยไม่อยากให้ความหวัง แถมเนื้อตัวยังมอมแมม เสื้อนักศึกษาไปโดนอะไรล่ะนั่นมีแต่คราบโคลนสกปรก

‘นายเห็นนี่มั้ย?’ เธออ่อยผมอยู่เหรอ จู่ ๆ ก็แอ่นอกให้ดู

‘อะไร จะให้ดูชั้นในเหรอ? ใส่สีเนื้อหรือสีขาว?’

‘ไอ้บ้า! ทะลึ่ง ฉันให้นายดูคราบดำ ๆ ที่มันเปื้อนเสื้อสีขาวของฉันต่างหากล่ะ’

‘ทำไม? อย่าบอกว่าล้มลงเมื่อกี้นะ ฉันเห็นนะว่าเธอไม่ได้ล้มทั้งตัว’

‘ไม่ใช่เมื่อกี้ แต่คราบนี้ได้มาเมื่อตอนฝนตก ที่หน้ามอ นายซิ่งบิ๊กไบค์คันนี้เหยียบน้ำกระเด็นใส่ฉัน ตอนที่ฉันกำลังก้าวขาไปขึ้นรถโดยสาร แล้วก็ไม่คิดจะหยุดรถลงมาขอโทษขอโพย มาครั้งนี้นายยังจะเฉี่ยวฉันล้มแล้วคิดจะชิ่งไปอีก ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษเอาซะเลย’ เธอร่ายยาว แต่ผมจะเชื่อได้ยังไง คนขับบิ๊กไบค์ใช่ว่ามีแค่ผม

‘รู้ได้ยังไงว่าเป็นฉัน’

‘ฉันจำเสื้อคลุมที่นายใส่ได้ อีกอย่างก็มีคนบนรถโดยสารรู้จักนายด้วย’ แบบนี้นี่เอง การเป็นคนฮอตของมหา’ลัยมันก็ลำบากแบบนี้สินะ

‘แล้วจะให้รับผิดชอบยังไง’

‘แล้วนายคิดว่าควรทำยังไงล่ะ?’ เธอย้อนถามผม

‘ฉันไม่ได้ตั้งใจ ทั้งสองเรื่องวันนี้คืออุบัติเหตุทั้งนั้น ไม่เห็นจำเป็นต้องรับผิดชอบอะไรใคร เธอซวยเอง’

‘ตกลงจะไม่รับผิดชอบอะไรเลยว่างั้น?’ เธอถามย้ำ

‘อืม’ ผมพยักหน้าตอบกลับ ดูสีหน้าเธอคงไม่พอใจอยู่ไม่น้อย

‘หน้าตาก็ดี แต่มารยาทติดลบ’ เธอเอ่ยชมใบหน้าที่หล่อเหลาของผม ก่อนจะตรงปรี่เข้ามาใกล้มากขึ้น

‘จะทำอะไร?’ ท่าทางเหมือนจะเข้ามาต่อยหน้าผม ‘สู้นะโว้ย ผู้หญิงก็เถอะ’ ผมเตรียมจะลงจากรถเพื่อปกป้องตัวเอง ทว่า...เธอกลับก้มลงไปทำบางอย่างที่บังโคลนล้อหน้าของรถ จนมันเกิดรอยยาวประมาณสองนิ้วได้

‘เฮ้ย! ทำบ้าอะไรวะ’ ผมตกใจและโมโหจนหน้าสั่น เพราะคันนี้ผมรักมันมาก ใครก็ห้ามแตะ

ขนาดเพื่อนสนิทยังไม่กล้าให้จับคันนี้เลยนะ เธอช่างกล้า!

‘รถนายเปื้อนนายยังโกรธ เสื้อฉันเปื้อนฉันก็โกรธ ไอแพดฉันก็พัง ถือว่าหายกัน’ พูดจบเธอรีบสาวเท้าหนีเข้าหออย่างเร็ว ผมนี่อึ้งแดกไปหลายวินาที จะตามเข้าไปก็ห่วงรถ

ฝากไว้ก่อนเถอะ อย่างน้อยก็รู้ว่าเธออยู่หอตรงข้ามกับคอนโดผม ไม่ช้าก็เร็วต้องได้เอาคืน

ก็ไม่คิดว่าจะได้คิดบัญชีเร็วขนาดนี้ กรรมทำงานเร็วดีนะ

“อยากให้ฉันปล่อยมั้ย?”

“อยากสิ” ดูเธอทำหน้าเข้าสิ ฮึ ๆ เอาซะใจอ่อนยวบ ที่บอกว่าเธอไม่ใช่สเปก บางทีอาจจะต้องทบทวนความคิดนี้เสียใหม่ พอดูหน้าใกล้ ๆ ใบหน้าขาวใสดูเรียบเนียนนี้ก็น่าหอมน่าฟัดเหมือนกันแฮะ แถมการแต่งตัวก็ยังดูน่ารักซ่อนเปรี้ยวนิด ๆ ยอมรับเลยว่าใจเต้นแรงขึ้น

“จูบฉันก่อน แล้วจะยอมปล่อย”

“ไม่มีทาง” เธอทำหน้านิ่วคิ้วขมวด

“ฉันไม่น่าจูบขนาดนั้นเลยเหรอ ทำไมต้องทำหน้าทำตาเหมือนขยะแขยง”

“ปะ...เปล่านะ ก็เราไม่ได้เป็นแฟนกันนี่ จะให้จูบลงได้ยังไง จริงมั้ย?”

“ไม่จริง”

“ฮะ?”

“ฉันจูบได้หมดแหละถ้าสวยถูกใจ ไม่จำเป็นต้องคบกัน” แค่จูบทำไมเธอต้องคิดเยอะ หวงทำไมแค่ปากแตะปาก “ไม่มั่นใจในกลิ่นปากรึไง”

“บ้า ฉันมีกลิ่นปาก?” บางมุมมองดูเธอจะเป็นคนซื่อ ๆ นะ

“ไม่หรอก หอมดี กลิ่นตัวเธอก็หอม” นี่ผมไม่ได้ประชดนะ ตัวเธอหอมจริง ๆ ไม่รู้ใช้น้ำหอมกลิ่นอะไร แต่หอมละมุนมาก อยู่ใกล้แล้วรู้สึกมีแรงดึงดูดบางอย่าง

“...”

“เลือกเอาว่าจะจูบฉันหรือจะให้ฉันจูบเธอ”

“ไม่เลือกทั้งสองทางได้มั้ย?”

“ไม่ได้!” ผมแสร้งขึ้นเสียงดังใส่ จนคนตัวเล็กสะดุ้งโหยง ฮึ ถ้าไม่มีแสงไฟสีแดงสาดลงมากลบใบหน้าจิ้มลิ้มนี้ คงได้เห็นสีหน้าของเธอที่คงซีดเป็นไก่ต้ม ไม่รู้จะขำหรือเอ็นดูดี

เธอกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก “นี่แค่ให้จูบนะ ไม่ได้สั่งให้ไปตาย มันต้องคิดลึกคิดมากขนาดนั้นเชียว” ผมเริ่มหงุดหงิดนิด ๆ ละนะ ปากผมมันไม่น่าสัมผัสขนาดนั้นเลย?

“อืม ก็ได้ นายหลับตาไว้สิ”

แหม...กว่าจะยอม แถมยังมีข้อต่อรองอีก แต่ผมไม่ปฏิเสธหรอก หลับตาลงตามที่เธอขอ ดูสิ จะใจกล้าพอไหม

จุ๊บ!

“...?” เมื่อกี้อะไร

เธอเรียกมันว่าจูบแล้วเหรอ? แค่เอาปากมาแตะปากไม่ถึงหนึ่งวินาทีด้วยซ้ำแทบจะไม่รู้สึกรู้สาอะไร

ผมลืมตามองคนตรงหน้าอย่างถอดใจ เธอเม้มริมฝีปากแน่นผินหน้าไปทางอื่น นี่อาการเขิน?

“นี่เธอจูบแล้วเหรอ?”

“อย่าบอกว่ายังไม่พอใจนะ” เธอหันกลับมาถามด้วยน้ำเสียงเคือง ๆ

“ใครมันจะไปพอใจล่ะ ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าโดนจูบปาก นึกว่าโดนกบตีปาก”

“แล้วต้องทำขนาดไหน ถึงจะเรียกว่าจูบ”

“ไม่เป็นงานเลย งั้นเดี๋ยวฉันจะสอนเธอเอง จำแล้วนำไปใช้กับแฟนในอนาคตของเธอด้วยล่ะ”

ก็เธอมาหาประสบการณ์ไม่ใช่เหรอ? ผมแค่สนองความต้องการของเธอมันก็แค่นั้น