2

ถึงเวลาทวงแค้น 1

“อื้อ ๆ”

เพียงริมฝีปากนุ่มหยุ่นของชายหนุ่มบดเบียดไปที่ริมฝีปากอิ่มของหญิงสาว เธอก็พลันดีดดิ้นและส่งเสียงประท้วงในลำคอ ทว่าเขากลับไม่ได้สนใจไยดี กระหน่ำจูบเธอราวกับจะสูบเลือดสูบเนื้อออกมาจากปากหญิงสาว

“อื้อ...อือ...อื้อ”

เพียะ! ป้าบ! ป้าบ!

เธอพยายามส่งเสียงออกมา พร้อมกับใช้ฝ่ามือฟาดเขาให้หยุดกระทำเรื่องโสมม อีกทั้งยังรู้สึกหายใจไม่ออก เหมือนจะขาดใจตายบนตักเขาเสียให้ได้

วายุจึงถอนจูบออก “อยู่เฉย ๆ ได้มั้ย?” เขาขมวดคิ้วย่น ไม่พอใจกับอาการขัดขืนของเธอนัก

“ฉ...ฉันเจ็บ หายใจไม่ทันด้วย” ปากเธอบวมเปล่งเพราะแรงดูดที่หนักหน่วง

“โทษทีนะ พอดีฉันเป็นพวกชอบความรุนแรงน่ะ ทนเอาหน่อยแล้วกัน” ได้ยินคำขอโทษก็คิดว่าเขาจะหยุด ทว่ากลับยกมือขึ้นมาบีบแก้มเธอให้ริมฝีปากเผยอตอบรับแรงกดจูบจากเขาอีกครั้ง เป็นจูบแรกที่ไม่อ่อนโยนต่อใจเอาซะเลย ใจเธอสั่นระริกเต้นโครมคราม ตัวก็พลอยสั่นเทา เพราะเริ่มกลัวเขาขึ้นมาจริง ๆ

ชายหนุ่มดูป่าเถื่อนเอาเรื่องไม่น้อย ต่างกับตอนอยู่ต่อหน้าโมเมลิบลับ

เขาเป็นผู้ชายคนแรกที่ได้ครอบครองปากของเธอ จูบแรกที่ฝันถึงตลอดว่าคนคนนั้นจะเป็นใคร วันนี้เฉลยแล้ว เป็นโฮสต์ที่พึ่งรู้จักกันไม่ถึงสามชั่วโมงด้วยซ้ำ

ฝันเอาไว้ว่าจูบแรกมันจะต้องโรแมนติกและคงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความรัก ดูท่าเธอจะฝันเฟื่องไป ความจริงตรงหน้าคือประสบการณ์จุมพิตที่บ้าดีเดือด จากคนพึ่งจะรู้จักกัน

ไม่ฟิน ไม่อิน ไม่ดีเลยสักนิด

ซ้ำยังเหม็นกลิ่นแอลกอฮอล์จากปากเขาอีกด้วย ช่างไม่น่าจดจำเลยจริง ๆ

ทว่า...เธอคงจำเขาได้ขึ้นใจ เพราะมันคือประสบการณ์เลวร้ายในชีวิต คงเป็นปมฝังใจไปตลอดชีวิต

นี่หรือโฮสต์ตัวท็อปของที่นี่ บริการได้แย่และป่าเถื่อนมาก มีผู้หญิงคนไหนโชคร้ายเหมือนกันไหม หรือว่า...เขาทำแบบนี้แค่กับเธอเท่านั้น

ตอนแรกเขาแค่อยากจะจูบสั่งสอนเธอเล่น ๆ จะจัดหนักให้แค่แป๊บเดียว แค่อยากลงโทษคนที่ทำรถคันโปรดของเขามีตำหนิ ถึงตอนนี้กลับติดใจรสสัมผัสนี้เข้าแล้ว ปกติจูบกับสาวอื่น หัวใจมันไม่ได้เต้นแรงและผิดจังหวะขนาดนี้ เหมือนเธอมีพลังวิเศษบางอย่างคอยดึงดูด จนไม่สามารถหยุดตักตวงความวาบหวามนี้ลงได้

“อืม...” เขาครางในลำคออย่างพอใจ ดวงตาคู่คมยังคงหลับพริ้ม และดูดดื่มอยู่อย่างนั้น

พรึบ...เขาผลักร่างบางให้ลงไปนอนแผ่หลาบนโซฟานุ่ม ตามด้วยร่างสูงของตัวเองขึ้นคร่อมอยู่เหนือตัวเธอ ปากหยักรีบเข้าประกบสิ่งเดียวกันอย่างรวดเร็ว ไม่ยอมให้เธอได้ปริปากห้าม

ขณะที่มือหนาไล้ลงมาใกล้เนินอกขาว จู่ ๆ ประตูห้องก็ถูกใครบางคนผลักเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว

“อุ๊ย!” ตาคู่สวยเบิกกว้าง รีบยกมือขึ้นมาปิดปากที่อ้าค้าง ก่อนจะยิ้มกรุ้มกริ่ม

“พี่โม!” น้อยหน่าตะโกนเรียกชื่อคนที่พึ่งเปิดเข้ามาเห็นเหตุการณ์ ทั้งดีใจทั้งอายในเวลาเดียวกัน คิดว่าเธอรอดแล้ว มีคนมาช่วยเธอสักที ทว่า...สิ่งที่คิดไว้ต้องพังทลายลง

ชายหนุ่มจ้องตาเธอเขม็ง ดวงตาดุดันของเขากำลังบอกเธอให้เงียบปากไว้ ห้ามส่งเสียงเด็ดขาด

“มีอะไรครับ ผมกับน้อยหน่ากำลังสนุกกันเลย” เขาหันไปถามโมเมด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ฟังแล้วไม่แข็งกร้าวเหมือนตอนคุยกับคนที่อยู่ใต้ร่างเลยสักนิด แววตาก็เปลี่ยนเป็นคนอ่อนโยน

เขาน่ากลัวยิ่งกว่าผีหรือสัตว์ดุร้ายเสียอีก

“พี่แค่จะมาบอกน้อยว่า พี่กับเขื่อนจะไปต่อกันที่อื่น ไม่คิดว่าจะเข้ามาเห็นพวกเธอสองคนกำลัง...” โมเมพูดไปยิ้มไป ไม่สังเกตเลยว่าน้องสาวกำลังเผชิญกับอะไรอยู่

“พี่โมจะกลับแล้วเหรอคะ น้อยหน่ากะ...” พูดพร้อมกับจะลุกขึ้นนั่ง แต่ชายหนุ่มกลับไม่ผละตัวเองออกให้เธอได้ลุกดี ๆ ดวงตาคมละจากโมเมกลับมาส่งสายตาแข็งกร้าวใส่เธออีกครั้ง ก่อนจะกระซิบเบา ๆ ว่า

“อยู่นิ่ง ๆ ถ้าไม่อยากโดนหนักกว่าเมื่อกี้นี้”

“...” เธอเม้มปากที่สั่นระริกไว้แน่น กลัวเขาจนขวัญกระเจิง

“วายุ งั้นพี่ฝากไปส่งน้องสาวพี่ด้วยแล้วกันนะ ต่อกันตามสบายเลย เดี๋ยวล็อกห้องให้ บาย” พูดจบโมเมก็กดล็อกประตู แล้วปิดมันเบา ๆ เดินจากทั้งคู่ไปอย่างอารมณ์ดี คิดว่าน้องสาวคงมีความสุขกับหนุ่มหล่อ ไม่รู้เลยว่าความเป็นจริงเธอกำลังเผชิญกับเสือร้าย ที่พร้อมจะกระชากเสื้อผ้าของเหยื่อให้ขาดวิ่น

“พี่โมกลับแล้ว ฉันควรกลับเหมือนกัน” พยายามดันแผงอกแกร่งให้ลุกขึ้น แต่คนอยู่เหนือกายกลับไม่ขยับตาม เขาจ้องหน้าเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย โดยที่ไม่พูดอะไรออกมา

“...” เหมือนคนกำลังครุ่นคิดอะไรในหัว

“นายคิดจะทำอะไร แค่ฉ...” กำลังจะพูดถึงเรื่องรถของเขาที่เธอทำมันเป็นรอย เธอคิดว่าเขาคงโกรธเรื่องรถคันนั้นอยู่แน่ ๆ

“ถอดชุดเธอออก” เขาออกคำสั่งน้ำเสียงหนักแน่น

“อะ...อะไรนะ?!” เธอเบิกตาโพลง ได้ยินที่เขาบอกทุกคำ แต่ต้องถามย้ำ เพราะไม่แน่ใจว่าเขาพูดทีเล่นทีจริง

“บอก-ให้-ถอด-ชุด-ออก” เขาพูดช้า ๆ ชัด ๆ เน้นทีละคำ ดวงตาคมแสนดุดันมองเธอไม่วางตา

“ไม่ถอด” เธอทำใจกล้า ตอบปฏิเสธหนักแน่นเช่นกัน

“กล้าหือเหรอ ฮึ” เขาแสยะยิ้มอย่างคนเจ้าเล่ห์ซ่อนร้าย “ทำไงดีล่ะ ฉันกำลังมีอารมณ์เลย ยังไงก็ช่วยปลดปล่อยความเงี่ยนให้ฉันหน่อยแล้วกันนะ” ว่าจบก็คว้าข้อมือเธอขึ้นไปรวบตึงไว้เหนือศีรษะ มืออีกข้างเชยคางมนขึ้นมาบีบปากเธอให้อ้าออก เพื่อรับจุมพิตอันหนักหน่วงนี้จากเขา

เขาจนบดขยี้มันจนได้ยินเสียงดัง จ๊วบจ้าบ นาทีนี้ไม่มีอะไรมาหยุดเขาได้จริง ๆ ดูเหมือนความต้องการจะพุ่งสูงปรี๊ดฉุดไม่อยู่

“ขอร้องล่ะ หยุดเถอะนะ” เธอเอ่ยเสียงกระเส่า ขณะที่ปากถูกปล่อยให้เป็นอิสระ เพราะเขาเลื่อนมาจู่โจมที่ซอกคอขาวอย่างคนบ้า ดูดดึงเม้ม จนคอเธอเกิดรอยแดงช้ำ

“จะถอดเองดี ๆ หรือจะให้ฉันถอดให้” เขาถามอีกรอบ ก่อนจะเอนกายขึ้นไปนั่งตัวตรง

“ทำไมต้องทำกันขนาดนี้ด้วย แค่รถเป็นรอยนิดเดียว ไอแพดฉันพังฉันยังไม่เอาเรื่องนายเลยนะ” เธอตัดพ้อเสียงสั่น ตาเริ่มแดงก่ำ เหมือนคนจะร้องไห้

“อย่ามาบีบน้ำตาให้เห็นใจ นาทีนี้ฉันหยุดไม่ได้แล้ว” เขาไม่คิดจะสนใจความรู้สึกเธออยู่แล้ว ถึงจะร้องไห้ฟูมฟายจนน้ำตาไหลเป็นสายเลือด เขาก็ไม่ฟังเสียงห้ามปราม

“พี่โมจ่ายให้ฉันตั้งหกหลัก เพื่อสร้างประสบการณ์เร้าใจให้กับเธอ ทำให้มันคุ้มกับเงินที่เขาจ่ายมาหน่อยสิ”

“หกหลัก” น้อยหน่าอ้าปากค้าง นั่งนับตัวเลขในใจ “แสนเลยเหรอ?” เอ่ยออกมาด้วยความตกใจ

“ใช่ เพราะฉะนั้นอย่าขัดขืน” พูดจบพลันโน้มลงไปแนบจุมพิตที่ริมฝีปากชมพูระเรื่ออีกครั้ง เป็นสัมผัสที่ไม่อ่อนโยน ชนิดที่ว่าไม่ให้โอกาสเธอหายใจได้เต็มปอด ราวกับคนอดอยากปากแห้งมานานแสนนาน ทั้งที่ก็มีผู้หญิงมากมายเข้ามาอ้าขาให้ไม่ขาดสาย

จูบเธอจนพอใจอยาก เขาจึงจัดการถอดเสื้อผ้าเธอออกจนร่างบางเหลือแต่ตัวที่เปลือยเปล่า ไม่ถอดเอง เขาถอดให้ก็ได้ งานถนัดอยู่แล้ว

“รอแป๊บนะ” จัดการเธอแล้วก็หันมาจัดการร่างกายตัวเอง เขาลุกขึ้นยืนเพื่อจะถอดกางเกงกับเสื้อเชิ้ตออก เธอนอนกลอกลูกตามองตามเขาทุกอิริยาบถ จังหวะนี้เห็นว่าเขาง่วนปลดเข็มขัดที่เอว จึงคิดจะดีดกายหนีไปจากเขา ลุกขึ้นได้รีบคว้าเดรสที่กองอยู่ที่พื้น รีบวิ่งไปที่ประตู

แต่ก็นั่นแหละ เธอยังไม่ได้แต่งตัวให้เรียบร้อย จะออกไปตัวเปล่าได้อย่างไรกัน

“ฮึ ๆ ใจเด็ดดีนี่” เขาที่มองตามแผ่นหลังเนียนอยู่ตลอดเอ่ยปากชมในความดื้อของเธอ หญิงสาวหันขวับกลับมาเผชิญหน้ากับเขา เห็นว่าชายหนุ่มยังใจเย็น ไม่ได้วิ่งมาลากตัวเธอกลับไป จึงใช้โอกาสนี้สวมชุดกลับดังเดิม ทว่า...ยังไม่ทันที่จะดึงเดรสขึ้นมาปกปิดท่อนบน

หมับ! ร่างบางก็ถูกดันไปชิดเข้ากับประตูหนา ฝ่ามือใหญ่ทั้งคู่ค้ำยันขนาบร่างเล็กของเธอไว้ กักขังหน่วงเหนี่ยวไม่ให้หนีไปไหนได้

“วิ่งหนีมาถึงตรงนี้ได้ แสดงว่าขายังมีเรี่ยวแรงอยู่ เดี๋ยวหลังจากนี้ ฉันจะทำให้แขนขาเธอไม่มีแรงเอง” ไม่ใช่แค่คำพูดที่ฟังดูคุกคามเธอเท่านั้น สายตาที่มองกันยังเจ้าเล่ห์คล้ายคนโรคจิต ร่างเปลือยเปล่ากำยำยังเบียดเนื้อนุ่ม ๆ ของเธอจนแทบไม่เหลือช่องว่าง

ไปไหนไม่รอดแล้วจริง ๆ เธอคงต้องยอมเขาสินะ