Accueil / Romance / The Letters We Never Sent / Chapter 3 – The Wife Who Was Never Enough

Partager

Chapter 3 – The Wife Who Was Never Enough

Auteur: Lady Goulding
last update Date de publication: 2026-11-16 22:00:32

Alexandra's POV

“Seven years, Alexandra. Seven years, at wala pa ring Montenegro heir. Hanggang kailan ba kami maghihintay?”

Hindi ko alam kung alin ang mas masakit—ang mga salitang binitiwan ng biyenan kong si Don Augusto Montenegro, o ang katotohanang sinabi niya iyon sa harap ng buong pamilya.

Napatigil ang kamay kong may hawak na wineglass.

Sa kabilang dulo ng mahabang dining table, nakaupo si Don Augusto sa kanyang paboritong upuan. Nakasuot siya ng mamahaling barong, tuwid ang likod, at nakatingin sa akin na para bang isa akong investment na hindi nagbigay ng inaasahang kita.

“Dad,” mariing sabi ni Basti sa tabi ko. “Not tonight.”

“Why not tonight?” malamig na tanong ng kanyang ama. “Family dinner ito. Kung hindi natin pag-uusapan ang kinabukasan ng pamilya rito, saan pa?”

Napatingin ako sa paligid.

Nandoon ang biyenan kong si Doña Victoria, ang ilang tiyuhin at tiyahin ni Basti, at ang mga pinsan niyang tila biglang naging interesado sa kanilang pagkain.

Walang gustong makialam.

Pero alam kong lahat sila ay nakikinig.

“Dad, enough,” ulit ni Basti.

Umiling si Don Augusto.

“Sebastian, you're thirty-five. You're running a multibillion-peso company. You have responsibilities beyond your personal happiness.”

Napahigpit ang hawak ko sa wineglass.

Personal happiness.

Ganoon lamang pala ang tingin nila sa aming kasal.

Isang personal na kagustuhang kailangang isantabi kapag nakasalalay na ang pangalan ng pamilya.

“May responsibilities din ako sa asawa ko,” sagot ni Basti.

“Then perhaps you should start thinking about what your wife can actually contribute to this family.”

Parang may malamig na kamay na humawak sa puso ko.

Hindi ako agad nakapagsalita.

Dahil sa pitong taon kong pagiging Mrs. Montenegro, ilang beses ko nang narinig ang iba't ibang bersiyon ng pangungusap na iyon.

Minsan, biro.

Minsan, payo.

Minsan, kunwari'y pag-aalala.

Pero pare-pareho ang ibig sabihin.

Hindi ka sapat.

Hindi ko naman gustong dumalo sa hapunang iyon.

Dalawang araw pa lamang ang lumipas mula nang malaman kong nabigo na naman ang fertility treatment namin. Hanggang ngayon, pakiramdam ko ay mabigat ang buong katawan ko.

Mas gusto kong manatili sa bahay, magkulong sa kuwarto, at huwag munang makakita ng sinuman.

Lalo na ng pamilya Montenegro.

Pero tumawag si Doña Victoria nang umagang iyon.

“Alexandra, I expect you and Sebastian at dinner tonight. Your father-in-law has something important to discuss.”

“Mom, I'm not feeling well.”

“Again?”

Napapikit ako.

“Galing lang po ako sa treatment.”

“Then perhaps you should stop exhausting yourself with procedures that aren't working.”

Hindi ako nakasagot.

“Anyway, seven-thirty. Don't be late.”

At pinatay niya ang tawag.

Ganoon palagi si Doña Victoria.

Hindi siya sumisigaw.

Hindi rin siya gumagamit ng masasakit na salita nang lantaran.

Pero bawat pangungusap niya ay parang karayom na dahan-dahang itinutusok sa balat.

Noong unang taon ng kasal namin, palagi niya akong tinatanong kung kailan kami magkakaanak.

Noong ikatlo, nagsimula siyang magrekomenda ng mga doktor.

Noong ikalima, nagpadala siya ng mga artikulo tungkol sa fertility clinics sa ibang bansa.

At ngayong ikapito, halos hindi na niya itinatago ang pagkadismaya.

Minsan, naiisip kong kung nagkaroon lamang kami ng anak agad, baka mas naging madali ang lahat.

Baka natanggap nila ako.

Baka hindi na nila ako tinitingnan na parang isang pagkakamali sa buhay ng kanilang anak.

Pero pagkatapos, nagagalit ako sa sarili ko.

Dahil bakit ko kailangang magkaroon ng anak para lamang patunayang karapat-dapat akong mahalin?

“Alexandra?”

Napabalik ako sa kasalukuyan nang marinig ang boses ni Doña Victoria.

“Yes, Mom?”

“Your father-in-law asked you a question.”

Napatingin ako kay Don Augusto.

“I'm sorry. Ano po iyon?”

Huminga siya nang malalim.

“I asked whether your doctor has finally given you a realistic assessment.”

Bahagyang gumalaw si Basti sa tabi ko.

“Dad, that's private.”

“Private?” Napataas ang kilay ng kanyang ama. “Sebastian, your marriage affects the future of this family.”

Hindi ko napigilang mapatingin sa asawa ko.

Tahimik siyang nakatitig sa kanyang ama.

Alam kong galit siya.

Kabisado ko ang paraan ng pag-igting ng kanyang panga kapag pinipigilan niyang sumabog.

Pero ako ang nakaupo sa gitna ng lahat.

Ako ang tinatanong.

Ako ang sinusukat.

At ako ang kailangang magpaliwanag kung bakit wala pa rin kaming anak.

“May treatment options pa po kaming pinag-aaralan,” mahinahon kong sagot.

“Another treatment?” tanong ni Doña Victoria.

Tumango ako.

“Possibly po.”

Nagkatinginan ang mag-asawa.

Pagkatapos, marahang inilapag ni Don Augusto ang kanyang kubyertos.

“Perhaps it's time to accept reality.”

Naramdaman kong nanlamig ang aking mga daliri.

“What reality, Dad?” tanong ni Basti.

“That not every woman is capable of giving a man a family.”

Biglang tumahimik ang buong silid.

Hindi ako gumalaw.

Hindi ako huminga nang malalim.

Hindi ako umiyak.

Pero may kung anong tuluyang nadurog sa loob ko.

“Dad!”

Malakas ang boses ni Basti.

Napalingon ang lahat.

“Don't ever speak about my wife that way.”

Hindi natinag si Don Augusto.

“I'm stating a fact.”

“No. You're insulting her.”

“Sebastian, lower your voice.”

“No, Dad. You don't get to humiliate Alex and expect me to sit here quietly.”

Hinawakan ko ang braso niya.

“Basti, please.”

Hindi dahil gusto kong patahimikin siya.

Kundi dahil ayokong maging dahilan ng isa na namang malaking gulo.

Pero marahan niyang inalis ang kamay ko at tumayo.

“My wife is not a failure because we don't have children.”

Napatitig ako sa kanya.

Sa loob ng ilang segundo, nakita ko ang lalaking pinakasalan ko.

Ang Sebastian Montenegro na kayang harapin ang buong mundo kapag may nananakit sa akin.

Ang lalaking minsang nagsabing hindi niya ako hahayaang mag-isang lumaban.

Pero bakit kailangan pa munang durugin ako bago niya maalalang ipagtanggol?

“Sebastian, sit down,” utos ni Doña Victoria.

“No.”

“Don't embarrass your father.”

Napatawa si Basti nang walang saya.

“Embarrass him? Mom, he just told my wife she's incapable of giving me a family.”

“Your father is concerned about the future.”

“So am I. But Alex is my future.”

Napatingin ako sa kanya.

Dati, sapat na ang mga salitang iyon para mawala ang lahat ng takot ko.

Ngayon, gusto kong itanong kung naniniwala pa ba talaga siya roon.

Dahil dalawang araw na ang nakalipas, nang kailangan ko siya matapos ang panibagong negatibong resulta, hindi siya nakauwi.

May meeting siya.

May responsibilidad.

May ibang taong nangangailangan sa kanya.

At ako?

Ako ang asawang kailangang umintindi.

“Son,” malamig na sabi ni Don Augusto, “love doesn't change the realities of succession.”

“Then change your succession plan.”

Nagulat ang lahat.

Pati ako.

“Excuse me?” tanong ng kanyang ama.

“You heard me. If the future of Montenegro Group depends on whether my wife can get pregnant, then maybe there's something wrong with how you're running this family.”

Namula ang mukha ni Don Augusto.

“Watch your tone.”

“Then watch how you speak to my wife.”

Hinawakan ko muli ang kamay ni Basti.

Sa pagkakataong iyon, hinayaan niya.

“Let's go,” bulong ko.

Napatingin siya sa akin.

“Alex—”

“Please.”

Matagal niya akong tinitigan bago tumango.

Kinuha niya ang handbag ko at inalalayan akong tumayo.

Ngunit bago kami tuluyang makalabas, nagsalita si Doña Victoria.

“Alexandra, I hope you understand that Sebastian has already sacrificed enough.”

Napahinto ako.

Dahan-dahan akong lumingon.

“What do you mean, Mom?”

Tumayo siya.

“His career, his responsibilities, his peace of mind. Everything has been affected by these endless treatments.”

Parang may kung anong kumirot sa dibdib ko.

“Victoria,” babala ni Don Augusto.

Pero nagpatuloy siya.

“Perhaps it's time you ask yourself whether you're being fair to my son.”

Hindi ako nakasagot.

Dahil sa lahat ng masasakit na salitang narinig ko ngayong gabi, iyon ang pinakatumama.

Am I being fair to Basti?

Tahimik kaming naglakad palabas ng Montenegro mansion.

Hindi ko namalayan kung paano kami nakarating sa sasakyan.

Basta nang maisara ni Basti ang p***o sa passenger side, saka ko lamang naramdaman ang panginginig ng aking mga kamay.

“Alex?”

Hindi ako lumingon.

“Baby, look at me.”

“Can we just go home?”

“I'm sorry about what happened.”

Tumango ako.

“I know.”

“Dad had no right to say those things.”

“I know.”

“And Mom—”

“Basti, please.”

Napahinto siya.

“Can we just go home?” ulit ko.

Matagal niya akong tinitigan bago pinaandar ang sasakyan.

Habang bumibiyahe kami sa kahabaan ng Ayala Avenue, nakatingin lamang ako sa mga ilaw sa labas.

Ang daming taong naglalakad.

May mga magkasintahang magkahawak ang kamay.

May pamilyang kasamang kumakain sa isang restaurant.

May batang tumatakbo habang hinahabol ng kanyang ama.

Napapikit ako.

Dati, kapag nakakakita ako ng ganoong eksena, napapangiti ako.

Ngayon, parang may sugat na muling binubuksan.

“Alex,” mahinang tawag ni Basti.

“Hmm?”

“You know they're wrong, right?”

Hindi ako sumagot.

“You're more than enough for me.”

Napalingon ako sa kanya.

At sa unang pagkakataon, hindi ko napigilang magtanong.

“Then why doesn't it feel that way?”

Pagdating namin sa bahay, dumiretso ako sa aming kuwarto.

Hinubad ko ang earrings ko at inilapag ang handbag sa dresser.

Maya-maya, pumasok si Basti.

“Alex, we need to talk.”

Napatawa ako nang mahina.

“Ngayon?”

Napakunot ang noo niya.

“What do you mean?”

“Ngayon may oras ka nang makipag-usap?”

“That's not fair.”

Napalingon ako.

“Alam mo, Basti, paulit-ulit mong sinasabi 'yan. That's not fair. Don't be like that. Please understand.”

“Because you're making it sound like I don't care.”

“Hindi ko sinasabing wala kang pakialam.”

“Then what are you saying?”

Huminga ako nang malalim.

“I'm saying that I needed you two days ago.”

Natahimik siya.

“Alam kong may meeting ka. Alam kong may problema sa kumpanya. Pero kailangan kita noon, Basti.”

“Alex, I couldn't just leave.”

“Pero kaya mong maglaan ng oras para sa ibang tao?”

Biglang nagbago ang ekspresyon niya.

“What?”

“Camille.”

Napahinto siya.

“Why are we talking about Camille again?”

“Because I saw her messages.”

“She's a colleague.”

“I know.”

“Then what's the problem?”

Napatawa ako nang mapait.

“That's exactly the problem. Hindi mo nakikita.”

Lumapit siya.

“Alex, nothing is going on between us.”

Hindi ko alam kung bakit mas lalo akong nasaktan.

Dahil hindi ko naman siya direktang inakusahan ng pagtataksil.

Ang gusto ko lamang malaman ay kung bakit mas madali para sa kanya ang makinig sa ibang babae kaysa sa sariling asawa.

“Hindi ko tinatanong kung may relasyon kayo.”

“Then what are you accusing me of?”

“Of being there for someone else when I needed you.”

Natahimik siya.

At sa katahimikang iyon, alam kong may bahagi ng sinabi ko na tumama.

“I'm trying to keep this family together,” sabi niya matapos ang ilang sandali.

Napailing ako.

“Which family, Basti?”

“What?”

“Your parents? The company? The Montenegro name?”

“Alex—”

“Because I don't know where I fit anymore.”

“Of course you fit. You're my wife.”

“Exactly. Your wife. Pero parang hanggang doon na lang ako.”

“That's not true.”

“Then tell me who I am outside this marriage.”

Natigilan siya.

Hindi ko alam kung bakit ko iyon naitanong.

Marahil dahil matagal ko nang gustong marinig ang sagot.

“Alexandra Villareal,” mahina kong sabi. “Do you remember her?”

Napakunot ang noo niya.

“Of course.”

“She had a career. She had dreams. She wanted to travel, build something of her own, and prove that she could succeed without depending on her family name.”

“Alex, you can still do those things.”

“Can I?”

“Of course.”

“Then why do I feel guilty every time I think about doing something for myself?”

Hindi siya nakasagot.

“Tinanggihan ko ang Singapore offer. I reduced my clients. I rearranged my entire life around our treatments.”

“Baby, I never asked you to do that.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa akin.

Alam kong hindi niya sinasadya.

Pero masakit pa rin.

“I know,” bulong ko.

“Then why are you blaming me?”

“I'm not blaming you!”

Napataas ang boses ko.

Pareho kaming natigilan.

Hindi ako sanay sumigaw.

Lalo na sa kanya.

Pero pakiramdam ko ay hindi niya ako maririnig kung patuloy akong magsasalita nang mahina.

“I'm telling you that I lost myself trying to build the family we both wanted!”

Natahimik siya.

“And now your parents are telling me that I'm not enough. That I've ruined your future. That you've sacrificed too much because of me.”

“Don't listen to them.”

“How can I not listen when they keep saying the things I'm already afraid of?”

Unti-unting tumulo ang mga luha ko.

“Every time I look in the mirror, Basti, I wonder what's wrong with me.”

“There's nothing wrong with you.”

“Then why can't I give us the one thing we both want?”

Lumapit siya at hinawakan ang mga balikat ko.

“Alex, stop blaming yourself.”

Napailing ako.

“It's not that easy.”

“I know.”

“No, you don't.”

Bahagyang bumitaw siya.

At doon ko nakita ang sakit sa kanyang mukha.

“Do you think I'm not hurting, too?”

Natigilan ako.

“Do you think I don't imagine what it would be like to have a child? To teach him how to ride a bike? To take him to school?”

Napapikit siya.

“Every time a treatment fails, I lose that dream, too.”

Hindi ako nakapagsalita.

Dahil sa unang pagkakataon, nakita ko ang lungkot na matagal niyang itinatago.

“Then why do you keep leaving me alone?” bulong ko.

Matagal siyang natahimik.

“Because I don't know how to fix it.”

Parang huminto ang mundo ko.

“What?”

“I don't know how to make you happy anymore, Alex.”

Napatitig ako sa kanya.

“I come home, and you're hurting. I try to comfort you, but nothing I say makes it better. I work harder because that's the only thing I know how to do.”

“Basti…”

“And every time I look at you, I feel like I'm failing you.”

Napahawak siya sa kanyang mukha.

“I don't know how to be the husband you need.”

Gusto ko siyang yakapin.

Gusto kong sabihin na hindi niya kailangang ayusin ang lahat.

Na minsan, sapat nang manatili siya.

Pero may isang bahagi sa akin na pagod nang maging unang umiintindi.

Kaya tahimik lamang akong tumingin sa kanya.

Makalipas ang ilang minuto, umupo kami sa magkabilang dulo ng kama.

Hindi na kami sumisigaw.

Hindi na rin kami nagtatalo.

Pero mas mabigat ang katahimikan.

“Do you regret marrying me?” bigla kong tanong.

Agad siyang napalingon.

“What? Of course not.”

“Not even once?”

“Alex, no.”

“Even after everything?”

Lumapit siya.

“Baby, look at me.”

Tumingin ako sa kanya.

“I chose you. Seven years ago, I chose you. And I would choose you again.”

Gusto kong ngumiti.

Gusto kong maniwala.

Pero naalala ko ang mga salitang sinabi ng kanyang ama.

Seven years, at wala pa ring Montenegro heir.

Naalala ko ang sinabi ng kanyang ina.

Sebastian has already sacrificed enough.

At naalala ko ang gabing naghintay ako sa kanya habang may ibang babaeng nagpapasalamat dahil nakinig siya sa mga problema nito.

“Basti,” mahina kong tawag.

“Yes, love?”

“Can I ask you something?”

“Anything.”

Napatingin ako sa wedding photograph namin.

Sa dalawang taong nakangiti.

Sa dalawang taong naniniwalang sapat ang pagmamahal para malampasan ang lahat.

At bigla kong naramdaman ang takot na matagal ko nang itinatago.

Hindi ang takot na hindi ako magiging ina.

Kundi ang takot na baka isang araw, hindi na ako ang babaeng pipiliin ng sarili kong asawa.

“Please answer me honestly,” sabi ko.

Hinawakan niya ang kamay ko.

“I will.”

Huminga ako nang malalim.

At sa wakas, binitiwan ko ang tanong na ilang taon ko nang kinatatakutang itanong.

“Kung hindi talaga ako magkakaanak, Basti… pipiliin mo pa rin ba ako?”

Napatitig siya sa akin.

Bumuka ang kanyang mga labi.

Ngunit walang salitang lumabas.

Isang segundo.

Dalawa.

Tatlo.

At sa bawat segundong lumilipas, mas lalo kong nararamdamang lumulubog ang puso ko.

Dahil ang lalaking minsang nangakong pipiliin ako araw-araw ay biglang hindi makasagot.

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • The Letters We Never Sent   Chapter 5 – The Husband I No Longer Know

    Alexandra's POV“Hindi ko kailangan ng perpektong asawa, Basti. Kailangan ko lang 'yong lalaking pinakasalan ko.”Napatigil si Sebastian Montenegro sa paghuhubad ng kanyang relo.Alas-onse na ng gabi. Kakauwi lamang niya mula sa opisina, at gaya ng nakasanayan, ang unang ginawa niya ay ilapag ang kanyang briefcase, tanggalin ang kurbata, at itanong kung kumain na ako.Parang wala kaming pinag-awayan kagabi.Parang walang nangyari sa hapunan kasama ang pamilya niya.At parang wala akong natuklasang dokumentong may pangalan ng kanyang ina sa adoption application namin.“Alex, can we please not fight tonight?” pagod niyang tanong.Napatawa ako nang mapait.“Hindi pa nga tayo nagsisimulang mag-usap, away na agad ang tingin mo?”“That's not what I meant.”“Then what did you mean?”Napabuntong-hininga siya.“I'm exhausted. I had a long day.”“Alam ko. Lagi ka namang pagod.”Napatingin siya sa akin.“And you're not?”Natigilan ako.“Of course, I'm tired.”“Then why can't we just rest?”Dahil

  • The Letters We Never Sent   Chapter 4 – The Application That Disappeared

    Alexandra's POV“Akala ko ba may pag-asa pa tayong mag-ampon? Bakit biglang hindi na puwede?”Hindi agad sumagot si Basti.Nakatayo siya sa harap ng bintana ng aming kuwarto, nakatalikod sa akin habang hawak ang cellphone. Kanina pa siya may kausap na abogado, at sa bawat minutong lumilipas, lalo lamang sumisikip ang dibdib ko.“Basti, I'm talking to you.”“I heard you, Alex.”“Then answer me.”Dahan-dahan siyang humarap. Halatang puyat siya. May bahagyang pamumula ang kanyang mga mata at gusot na ang puting polo na suot niya mula pa kaninang umaga.“The lawyer said there are complications with our previous application.”“Complications?” Napatawa ako nang walang saya. “Ilang buwan nilang sinabi na under evaluation. Tapos ngayon, complications na?”“Apparently, may issue sa background verification.”Nanigas ako.“What issue?”Hindi siya agad nakasagot.At doon ko naramdaman ang pamilyar na takot.Iyong pakiramdam na may masamang balitang paparating, pero kailangan mo pa ring hintayin h

  • The Letters We Never Sent   Chapter 3 – The Wife Who Was Never Enough

    Alexandra's POV“Seven years, Alexandra. Seven years, at wala pa ring Montenegro heir. Hanggang kailan ba kami maghihintay?”Hindi ko alam kung alin ang mas masakit—ang mga salitang binitiwan ng biyenan kong si Don Augusto Montenegro, o ang katotohanang sinabi niya iyon sa harap ng buong pamilya.Napatigil ang kamay kong may hawak na wineglass.Sa kabilang dulo ng mahabang dining table, nakaupo si Don Augusto sa kanyang paboritong upuan. Nakasuot siya ng mamahaling barong, tuwid ang likod, at nakatingin sa akin na para bang isa akong investment na hindi nagbigay ng inaasahang kita.“Dad,” mariing sabi ni Basti sa tabi ko. “Not tonight.”“Why not tonight?” malamig na tanong ng kanyang ama. “Family dinner ito. Kung hindi natin pag-uusapan ang kinabukasan ng pamilya rito, saan pa?”Napatingin ako sa paligid.Nandoon ang biyenan kong si Doña Victoria, ang ilang tiyuhin at tiyahin ni Basti, at ang mga pinsan niyang tila biglang naging interesado sa kanilang pagkain.Walang gustong makialam

  • The Letters We Never Sent   Chapter 2 – The Children We Never Had

    Alexandra's POV“Hindi ko na alam kung ilang beses ko pang kayang marinig na negative na naman.”Hindi sumagot si Dr. Patricia Lim.Sa halip, marahan niyang inilapag ang laboratory report sa ibabaw ng mesa at tiningnan ako nang may pag-unawa.“Alexandra, I'm sorry. Your beta-hCG result is negative. Unfortunately, this cycle wasn't successful.”Tumango ako.Hindi ako umiyak.Hindi ako nagtanong kung bakit.Hindi ko na rin tinanong kung ano ang susunod naming gagawin.Dahil sa loob ng apat na taon, paulit-ulit ko nang naririnig ang parehong paliwanag. Nag-iiba lamang ang petsa, ang gamot, ang treatment protocol, at ang halagang kailangang bayaran.Pero pareho ang resulta.Walang baby.“Would you like me to call your husband?” tanong ni Dr. Lim.Napatingin ako sa bakanteng upuan sa tabi ko.Dati, palaging doon nakaupo si Basti.Hawak ang kamay ko, handang makinig sa anumang sasabihin ng doktor.Ngayon, ang nakapatong lamang sa upuan ay ang mamahalin kong handbag.“No need, Doc. He's bus

  • The Letters We Never Sent   Chapter 1 – Seven Years, One Empty Chair

    Alexandra's POV“Happy anniversary, Mrs. Montenegro. Sorry, hindi na naman ako makakauwi.”Napatingin ako sa dalawang wineglass sa ibabaw ng dining table. Pitong taon. Pitong taon na kaming kasal, pero heto ako, naghihintay sa isang lalaking kailangan ko pang pakiusapang umuwi.“Basti, alam mo ba kung anong araw ngayon?”“Of course, love. Seventh anniversary natin. I'm sorry. May emergency board meeting lang talaga.”“Alas-siyete ang reservation natin.”“I know. Cancel it muna. I'll make it up to you this weekend.”Napapikit ako. This weekend. Ilang weekend na ba ang ipinangako niya? Ilang dinner ang kinansela? Ilang beses ko nang narinig ang mga salitang I'll make it up to you?“Alex? Are you listening?”“Oo. Sige, magtrabaho ka na.”“Don't be like that, baby.”Napatawa ako nang mapait. “Like what? Disappointed? Hurt? O dapat ba masaya ako dahil naalala mong anniversary natin kahit hindi ka makakauwi?”“I'm doing this for us.”“I know, Basti. Lagi mo namang sinasabi 'yan.”“Then plea

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status