Accueil / Romance / The Letters We Never Sent / Chapter 4 – The Application That Disappeared

Partager

Chapter 4 – The Application That Disappeared

Auteur: Lady Goulding
last update Date de publication: 2026-11-16 22:01:50

Alexandra's POV

“Akala ko ba may pag-asa pa tayong mag-ampon? Bakit biglang hindi na puwede?”

Hindi agad sumagot si Basti.

Nakatayo siya sa harap ng bintana ng aming kuwarto, nakatalikod sa akin habang hawak ang cellphone. Kanina pa siya may kausap na abogado, at sa bawat minutong lumilipas, lalo lamang sumisikip ang dibdib ko.

“Basti, I'm talking to you.”

“I heard you, Alex.”

“Then answer me.”

Dahan-dahan siyang humarap. Halatang puyat siya. May bahagyang pamumula ang kanyang mga mata at gusot na ang puting polo na suot niya mula pa kaninang umaga.

“The lawyer said there are complications with our previous application.”

“Complications?” Napatawa ako nang walang saya. “Ilang buwan nilang sinabi na under evaluation. Tapos ngayon, complications na?”

“Apparently, may issue sa background verification.”

Nanigas ako.

“What issue?”

Hindi siya agad nakasagot.

At doon ko naramdaman ang pamilyar na takot.

Iyong pakiramdam na may masamang balitang paparating, pero kailangan mo pa ring hintayin hanggang tuluyan kang durugin nito.

“Basti?”

Napapikit siya.

“My old criminal record.”

Parang may humigpit sa dibdib ko.

Hindi dahil hindi ko alam ang tungkol doon.

Alam ko.

Bago pa kami ikasal, sinabi na niya sa akin ang lahat.

Pero hindi ko inakalang pitong taon matapos naming magsimulang bumuo ng pamilya, babalik ang nakaraan upang muling sirain ang aming kinabukasan.

“Hindi ba na-disclose na natin iyon?” tanong ko.

“Yes.”

“Then bakit ngayon lang naging problema?”

“That's what I'm trying to find out.”

Napaupo ako sa gilid ng kama.

Ilang buwan na ang nakalipas nang una naming pag-usapan nang seryoso ang pag-aampon.

Hindi iyon madaling desisyon.

Hindi dahil may mali sa pag-aampon.

Kundi dahil kailangan ko munang tanggapin na ang pangarap kong magdala ng sarili naming anak ay maaaring hindi mangyari sa paraang matagal kong inisip.

Noong una, nahihirapan akong sabihin kay Basti na gusto kong pag-usapan ang ibang paraan ng pagiging magulang.

Natatakot akong isipin niyang sumusuko na ako.

Pero isang gabi, habang magkatabi kaming nakaupo sa nursery, siya mismo ang nagbukas ng usapan.

“Baby, what if we adopt?”

Napatingin ako sa kanya.

“Are you serious?”

“Of course.”

“Pero gusto mo ng anak na kamukha mo.”

Ngumiti siya noon.

“I want a child we can love. Hindi naman kailangang kamukha ko para maging anak ko.”

Hindi ko napigilang umiyak.

Dahil sa unang pagkakataon matapos ang maraming nabigong treatment, may ibang anyo ang pag-asang naramdaman ko.

Hindi na lamang tungkol sa dalawang guhit sa pregnancy test.

Hindi na lamang tungkol sa ultrasound o heartbeat.

Tungkol na iyon sa posibilidad na may batang darating sa buhay namin at tatawag sa aming Mommy at Daddy.

Kaya nagsimula kaming magtanong tungkol sa proseso.

Dumalo kami sa orientation.

Nag-ipon ng dokumento.

Nagpasa ng mga kinakailangang impormasyon tungkol sa aming pamilya, kalusugan, trabaho, at personal na kasaysayan.

Nagkaroon din ng mga panayam at paunang assessment.

Hindi kami pinangakuang maaaprubahan.

Alam naming maraming hakbang ang kailangang pagdaanan.

Pero umasa kami.

At pagkatapos ng ilang buwan, nakatanggap kami ng abisong may mga bagay pang kailangang linawin sa aming application.

Mula noon, halos walang malinaw na update.

Hanggang ngayong umaga.

“May sinabi ba ang lawyer kung puwede nating ayusin?” tanong ko.

Umupo si Basti sa tabi ko.

“He's requesting the complete records. Apparently, may adverse information na nakalagay sa file.”

“Adverse information?”

“Something about my conviction.”

Napatingin ako sa kanya.

“Pero alam naman nila ang nangyari, di ba?”

Tumango siya.

“That's what I thought.”

Matagal akong natahimik.

Noong dalawampung taong gulang si Basti, nasangkot siya sa isang insidenteng matagal nang naging sugat sa relasyon niya sa kanyang ama.

Isang gabing nauwi sa karahasan matapos niyang makialam sa gulong kinasangkutan ng isang kaibigan.

Hindi niya itinangging may nagawa siyang mali.

Hindi rin niya ginamit ang impluwensiya ng pamilya upang magkunwaring walang nangyari.

Nahaharap siya noon sa kasong nagresulta sa conviction, at tinanggap niya ang mga legal na konsekuwensiya nito.

Matagal na niyang natapos ang mga obligasyong ipinataw sa kanya.

Pero hindi nangangahulugang nabura ang nakaraan.

Lalo na sa mata ng mga taong naniniwalang ang isang pagkakamali ay sapat upang husgahan ang buong pagkatao mo.

“Basti,” mahina kong sabi, “you were honest about it.”

“I know.”

“Then why are you acting like you've done something wrong by applying?”

Napayuko siya.

“Because maybe I did.”

Napakunot ang noo ko.

“What?”

“Maybe I shouldn't have encouraged you.”

Parang may kumurot sa puso ko.

“Don't say that.”

“Alex, look at us. We've already been through so much. Tapos ngayon, pati ito, baka hindi matuloy dahil sa akin.”

Hinawakan ko ang kamay niya.

“Hindi pa natin alam ang buong dahilan.”

“But my record is there.”

“Then we'll deal with it.”

Napatingin siya sa akin.

At sa mga mata niya, nakita ko ang isang bagay na bihira niyang ipakita.

Takot.

Hindi takot sa negosyo.

Hindi takot sa kanyang ama.

Kundi takot na siya mismo ang dahilan kung bakit hindi namin makukuha ang pamilyang matagal naming pinapangarap.

“Do you remember the names?” bigla kong tanong.

Napakunot ang noo niya.

“What names?”

“Yung mga pinili natin para sa magiging anak natin.”

Bahagya siyang napangiti.

“Of course.”

“Really?”

“Isabella, kung girl.”

“And?”

“Gabriel, kung boy.”

Napangiti ako sa kabila ng bigat ng dibdib ko.

“Akala ko nakalimutan mo na.”

“How could I forget?”

Natahimik kami.

Noong ikalawang taon ng aming kasal, halos gabi-gabi naming pinag-uusapan kung ilang anak ang gusto namin.

Gusto ni Basti ng tatlo.

Ako naman, dalawa lamang.

“Three is better,” sabi niya noon habang nakahiga kami sa kama.

“Basti, hindi ako factory.”

Tumawa siya.

“Fine. Two. Pero dapat may kambal.”

“Mas lalo kang demanding!”

Hinila niya ako palapit at hinalikan sa pisngi.

“Okay, one. Basta healthy.”

“Paano kung makulit?”

“Then definitely mine.”

“Paano kung mataray?”

“Definitely yours.”

Sinuntok ko siya nang marahan sa dibdib habang tumatawa.

Noong mga panahong iyon, napakadaling mangarap.

Hindi namin kailangang isipin ang fertility treatments.

Hindi namin kailangang magbilang ng araw sa calendar.

Hindi namin kailangang maghintay ng laboratory results na maaaring magpasaya o makasira sa amin.

Ang alam lamang namin, mahal namin ang isa't isa.

At naniniwala kaming sapat iyon upang mabuo ang pamilyang gusto namin.

Ngayon, kahit ang simpleng pagbanggit sa mga pangalang Isabella at Gabriel ay parang may kasamang pagluluksa.

Para kaming nagdadalamhati para sa mga batang hindi naman namin kailanman nakilala.

“Alex, maybe we should take a break from all this.”

Napatingin ako kay Basti.

“What?”

“From the treatments. The applications. Everything.”

Hindi ako agad nakapagsalita.

“Are you giving up?”

“No.”

“Then what are you saying?”

Huminga siya nang malalim.

“I'm saying I don't want to lose you while we're trying to have a child.”

Parang may kumirot sa dibdib ko.

Dahil iyon ang unang pagkakataon sa mahabang panahon na narinig kong sabihin niyang natatakot siyang mawala ako.

“Basti…”

“Look at us, baby. We barely talk anymore unless it's about a doctor, a treatment, or some document we need to submit.”

Napayuko ako.

“We used to be happy.”

Naramdaman kong nanikip ang lalamunan ko.

“I know.”

“I miss us.”

Napatingin ako sa kanya.

Gusto kong sabihin na ganoon din ako.

Na matagal ko nang nami-miss ang dating kami.

Pero naalala ko ang mga gabing mag-isa akong umiiyak.

Ang anniversary naming hindi niya nadaluhan.

Ang mga mensahe ni Camille.

At ang tanong na hindi niya agad nasagot noong gabing tinanong ko kung pipiliin pa rin niya ako kahit hindi ako magkaanak.

“Then why does it feel like you're always somewhere else?” mahina kong tanong.

Natigilan siya.

“Alex…”

“I'm not talking about work.”

Napahigpit ang hawak niya sa kamay ko.

“Nothing is going on with Camille.”

Hindi ko alam kung bakit siya agad ang naisip niya.

Hindi ko naman binanggit ang pangalan nito.

“Then why did you bring her up?”

Sandaling natahimik si Basti.

“Because I know you're still upset about those messages.”

“I'm not upset because she texted you.”

“Then why?”

“Because she thanked you for listening to her.”

Napakunot ang noo niya.

“What's wrong with that?”

Napatawa ako nang mapait.

“Nothing. Wala namang mali sa pakikinig sa problema ng ibang tao.”

“Exactly.”

“Pero sana, Basti, kapag ako ang nangangailangan, may oras ka rin.”

Unti-unting nawala ang ekspresyon sa mukha niya.

At sa pagkakataong iyon, hindi siya sumagot.

Kinahapunan, umalis si Basti upang makipagkita sa abogado.

Sinabi niyang susubukan niyang makakuha ng kumpletong kopya ng adoption records.

Gusto kong sumama, pero pinakiusapan niya akong magpahinga muna.

“Let me handle this,” sabi niya.

Dati, sapat na iyon para mapanatag ako.

Ngayon, hindi ko na alam kung bakit pakiramdam ko ay may mga bagay na mas lalo lamang lumalabo kapag hindi ako mismo ang naghahanap ng sagot.

Pagkaalis niya, dumiretso ako sa maliit naming home office.

Binuksan ko ang filing cabinet kung saan nakalagay ang mga personal naming dokumento.

Marriage certificate.

Medical records.

Insurance policies.

At isang makapal na folder na may label na:

ADOPTION APPLICATION — MONTENEGRO

Dahan-dahan ko iyong inilabas.

Sa loob ay may mga kopya ng forms, identification documents, financial statements, medical certificates, at mga correspondence tungkol sa aming application.

Isa-isa kong inayos ang mga papel ayon sa petsa.

May initial acknowledgment.

May orientation record.

May request for additional documents.

At may sulat na nagsasabing kailangan pang linawin ang ilang impormasyon sa background assessment.

Pero habang binabasa ko ang mga iyon, may napansin akong kakaiba.

Sa isang correspondence, nakasaad na may supplemental report na ipinasa para sa pagsusuri.

Napakunot ang noo ko.

Supplemental report?

Hindi ko maalalang may ganoon kaming natanggap.

Binalikan ko ang mga dokumento.

Wala.

Sinuri ko ang email records na naka-print.

Wala rin.

May reference number ang report.

May petsa.

At may notation na bahagi ito ng assessment file.

Pero walang kopya sa aming folder.

Napaupo ako nang tuwid.

Bakit may dokumentong hindi namin nakita?

Muling tumunog ang cellphone ko.

Si Basti.

“Hello?”

“Alex, I spoke to the lawyer.”

Agad akong tumayo.

“What did he say?”

“He's requesting access to the complete file. May inconsistencies daw sa records.”

Nanlamig ang mga kamay ko.

“What kind of inconsistencies?”

“Apparently, some information may have been submitted separately from our original documents.”

Napatingin ako sa hawak kong papel.

“Basti…”

“What?”

“May nakita akong reference sa isang supplemental report.”

Sandaling natahimik ang kabilang linya.

“Where?”

“Sa folder natin. Pero wala akong makitang actual report.”

“Don't touch anything else. I'll be home soon.”

Napakunot ang noo ko.

“Why?”

“I just want to review everything with you.”

“Basti, may alam ka ba tungkol dito?”

“Alex, please. Wait for me.”

Bago pa ako makapagtanong, natapos ang tawag.

Matagal kong tinitigan ang cellphone.

Hindi ko alam kung bakit biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

Muling binalikan ko ang folder.

Isa-isa kong tiningnan ang mga pahina.

Hanggang sa may isang manipis na papel na nahulog mula sa likod ng isang lumang envelope.

Pinulot ko iyon.

Isang photocopy ng routing slip.

May reference number na kapareho ng nasa correspondence.

At sa ibabang bahagi, may nakasulat na pangalan sa ilalim ng salitang:

Submitted by:

Napatigil ang paghinga ko.

Dahil hindi pangalan ko ang nakalagay.

Hindi rin kay Basti.

At lalong hindi pangalan ng abogado namin.

Isa iyong pangalang pamilyar na pamilyar sa akin.

Pangalang pitong taon ko nang tinatawag na Mom.

VICTORIA MONTENEGRO

Nanigas ako.

Muling tiningnan ang petsa.

Tatlong buwan bago namin natanggap ang abisong may problema sa aming application.

Dahan-dahan kong ibinaba ang papel.

Hindi ko alam kung ano ang nilalaman ng report.

Hindi ko rin alam kung bakit pangalan ng biyenan ko ang nakalagay roon.

Pero isang bagay ang malinaw.

May dokumentong naging bahagi ng pagsusuri sa aming application.

At walang sinuman ang nagsabi sa amin tungkol dito.

Bago ko pa maabot ang cellphone upang tawagan si Basti, may napansin akong maliit na handwritten notation sa gilid ng routing slip.

“Confidential submission. Do not furnish copy to applicants pending review.”

Parang biglang nawala ang hangin sa paligid ko.

Dahan-dahan akong napaupo.

At sa unang pagkakataon, pumasok sa isip ko ang isang tanong na mas nakakatakot kaysa sa posibilidad na hindi kami maaprubahang mag-ampon.

Paano kung hindi lamang kami nabigo?

Paano kung may taong ayaw talagang matuloy ang pangarap naming magkaroon ng anak?

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • The Letters We Never Sent   Chapter 5 – The Husband I No Longer Know

    Alexandra's POV“Hindi ko kailangan ng perpektong asawa, Basti. Kailangan ko lang 'yong lalaking pinakasalan ko.”Napatigil si Sebastian Montenegro sa paghuhubad ng kanyang relo.Alas-onse na ng gabi. Kakauwi lamang niya mula sa opisina, at gaya ng nakasanayan, ang unang ginawa niya ay ilapag ang kanyang briefcase, tanggalin ang kurbata, at itanong kung kumain na ako.Parang wala kaming pinag-awayan kagabi.Parang walang nangyari sa hapunan kasama ang pamilya niya.At parang wala akong natuklasang dokumentong may pangalan ng kanyang ina sa adoption application namin.“Alex, can we please not fight tonight?” pagod niyang tanong.Napatawa ako nang mapait.“Hindi pa nga tayo nagsisimulang mag-usap, away na agad ang tingin mo?”“That's not what I meant.”“Then what did you mean?”Napabuntong-hininga siya.“I'm exhausted. I had a long day.”“Alam ko. Lagi ka namang pagod.”Napatingin siya sa akin.“And you're not?”Natigilan ako.“Of course, I'm tired.”“Then why can't we just rest?”Dahil

  • The Letters We Never Sent   Chapter 4 – The Application That Disappeared

    Alexandra's POV“Akala ko ba may pag-asa pa tayong mag-ampon? Bakit biglang hindi na puwede?”Hindi agad sumagot si Basti.Nakatayo siya sa harap ng bintana ng aming kuwarto, nakatalikod sa akin habang hawak ang cellphone. Kanina pa siya may kausap na abogado, at sa bawat minutong lumilipas, lalo lamang sumisikip ang dibdib ko.“Basti, I'm talking to you.”“I heard you, Alex.”“Then answer me.”Dahan-dahan siyang humarap. Halatang puyat siya. May bahagyang pamumula ang kanyang mga mata at gusot na ang puting polo na suot niya mula pa kaninang umaga.“The lawyer said there are complications with our previous application.”“Complications?” Napatawa ako nang walang saya. “Ilang buwan nilang sinabi na under evaluation. Tapos ngayon, complications na?”“Apparently, may issue sa background verification.”Nanigas ako.“What issue?”Hindi siya agad nakasagot.At doon ko naramdaman ang pamilyar na takot.Iyong pakiramdam na may masamang balitang paparating, pero kailangan mo pa ring hintayin h

  • The Letters We Never Sent   Chapter 3 – The Wife Who Was Never Enough

    Alexandra's POV“Seven years, Alexandra. Seven years, at wala pa ring Montenegro heir. Hanggang kailan ba kami maghihintay?”Hindi ko alam kung alin ang mas masakit—ang mga salitang binitiwan ng biyenan kong si Don Augusto Montenegro, o ang katotohanang sinabi niya iyon sa harap ng buong pamilya.Napatigil ang kamay kong may hawak na wineglass.Sa kabilang dulo ng mahabang dining table, nakaupo si Don Augusto sa kanyang paboritong upuan. Nakasuot siya ng mamahaling barong, tuwid ang likod, at nakatingin sa akin na para bang isa akong investment na hindi nagbigay ng inaasahang kita.“Dad,” mariing sabi ni Basti sa tabi ko. “Not tonight.”“Why not tonight?” malamig na tanong ng kanyang ama. “Family dinner ito. Kung hindi natin pag-uusapan ang kinabukasan ng pamilya rito, saan pa?”Napatingin ako sa paligid.Nandoon ang biyenan kong si Doña Victoria, ang ilang tiyuhin at tiyahin ni Basti, at ang mga pinsan niyang tila biglang naging interesado sa kanilang pagkain.Walang gustong makialam

  • The Letters We Never Sent   Chapter 2 – The Children We Never Had

    Alexandra's POV“Hindi ko na alam kung ilang beses ko pang kayang marinig na negative na naman.”Hindi sumagot si Dr. Patricia Lim.Sa halip, marahan niyang inilapag ang laboratory report sa ibabaw ng mesa at tiningnan ako nang may pag-unawa.“Alexandra, I'm sorry. Your beta-hCG result is negative. Unfortunately, this cycle wasn't successful.”Tumango ako.Hindi ako umiyak.Hindi ako nagtanong kung bakit.Hindi ko na rin tinanong kung ano ang susunod naming gagawin.Dahil sa loob ng apat na taon, paulit-ulit ko nang naririnig ang parehong paliwanag. Nag-iiba lamang ang petsa, ang gamot, ang treatment protocol, at ang halagang kailangang bayaran.Pero pareho ang resulta.Walang baby.“Would you like me to call your husband?” tanong ni Dr. Lim.Napatingin ako sa bakanteng upuan sa tabi ko.Dati, palaging doon nakaupo si Basti.Hawak ang kamay ko, handang makinig sa anumang sasabihin ng doktor.Ngayon, ang nakapatong lamang sa upuan ay ang mamahalin kong handbag.“No need, Doc. He's bus

  • The Letters We Never Sent   Chapter 1 – Seven Years, One Empty Chair

    Alexandra's POV“Happy anniversary, Mrs. Montenegro. Sorry, hindi na naman ako makakauwi.”Napatingin ako sa dalawang wineglass sa ibabaw ng dining table. Pitong taon. Pitong taon na kaming kasal, pero heto ako, naghihintay sa isang lalaking kailangan ko pang pakiusapang umuwi.“Basti, alam mo ba kung anong araw ngayon?”“Of course, love. Seventh anniversary natin. I'm sorry. May emergency board meeting lang talaga.”“Alas-siyete ang reservation natin.”“I know. Cancel it muna. I'll make it up to you this weekend.”Napapikit ako. This weekend. Ilang weekend na ba ang ipinangako niya? Ilang dinner ang kinansela? Ilang beses ko nang narinig ang mga salitang I'll make it up to you?“Alex? Are you listening?”“Oo. Sige, magtrabaho ka na.”“Don't be like that, baby.”Napatawa ako nang mapait. “Like what? Disappointed? Hurt? O dapat ba masaya ako dahil naalala mong anniversary natin kahit hindi ka makakauwi?”“I'm doing this for us.”“I know, Basti. Lagi mo namang sinasabi 'yan.”“Then plea

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status