Accueil / Romance / The Letters We Never Sent / Chapter 5 – The Husband I No Longer Know

Partager

Chapter 5 – The Husband I No Longer Know

Auteur: Lady Goulding
last update Date de publication: 2026-11-16 22:03:34

Alexandra's POV

“Hindi ko kailangan ng perpektong asawa, Basti. Kailangan ko lang 'yong lalaking pinakasalan ko.”

Napatigil si Sebastian Montenegro sa paghuhubad ng kanyang relo.

Alas-onse na ng gabi. Kakauwi lamang niya mula sa opisina, at gaya ng nakasanayan, ang unang ginawa niya ay ilapag ang kanyang briefcase, tanggalin ang kurbata, at itanong kung kumain na ako.

Parang wala kaming pinag-awayan kagabi.

Parang walang nangyari sa hapunan kasama ang pamilya niya.

At parang wala akong natuklasang dokumentong may pangalan ng kanyang ina sa adoption application namin.

“Alex, can we please not fight tonight?” pagod niyang tanong.

Napatawa ako nang mapait.

“Hindi pa nga tayo nagsisimulang mag-usap, away na agad ang tingin mo?”

“That's not what I meant.”

“Then what did you mean?”

Napabuntong-hininga siya.

“I'm exhausted. I had a long day.”

“Alam ko. Lagi ka namang pagod.”

Napatingin siya sa akin.

“And you're not?”

Natigilan ako.

“Of course, I'm tired.”

“Then why can't we just rest?”

Dahil hindi lahat ng pagod ay nadadaan sa pagtulog.

Dahil may mga sugat na lalong lumalalim kapag hindi pinag-uusapan.

At dahil sa loob ng pitong taon naming pagsasama, unti-unti na kaming naging dalawang taong nakatira sa iisang bahay ngunit hindi na marunong makipag-usap sa isa't isa.

“Basti, kailangan nating pag-usapan ang nakita kong dokumento.”

Bahagyang nagbago ang ekspresyon niya.

“I told you, the lawyer is reviewing it.”

“May pangalan ng mommy mo sa routing slip.”

“I know.”

“Then why aren't you asking her about it?”

“Because we don't know what it means yet.”

Napailing ako.

“Hindi ka ba nagtataka?”

“Of course, I am.”

“Then why do you sound like you're defending her?”

“I'm not defending anyone, Alex. I'm trying not to accuse my mother without evidence.”

Napahigpit ang hawak ko sa papel.

Hindi naman mali ang sinabi niya.

Isang routing slip pa lamang ang hawak namin. Hindi pa namin alam ang nilalaman ng report o kung ano talaga ang naging papel ni Doña Victoria sa proseso.

Pero matapos ang lahat ng sinabi nito tungkol sa pagiging hindi ko sapat na asawa, mahirap pigilan ang pagdududa.

“Hindi ko siya inaakusahan,” sabi ko. “Gusto ko lang malaman ang totoo.”

“And we will.”

“Kailan?”

“Once the lawyer gets the complete file.”

Napatingin ako sa kanya.

“Another thing we have to wait for.”

Hindi siya sumagot.

At doon ko naramdaman ang pamilyar na distansiyang unti-unting lumalaki sa pagitan namin.

Kinabukasan, may dumating na malaking kahon mula sa isang luxury boutique.

Nakalagay sa ibabaw ang pangalan ko.

Sa loob ay isang mamahaling handbag na ilang buwan ko nang tinitingnan sa website ng brand.

May kasama itong maliit na card.

For my beautiful wife.

I'm sorry for everything.

Love, Basti.

Matagal kong tinitigan ang sulat.

Dati, kinikilig ako sa ganitong sorpresa.

Noong unang taon naming mag-asawa, mahilig si Basti mag-iwan ng maliliit na regalo.

Minsan, isang pirasong chocolate.

Minsan, paborito kong kape.

Minsan, sticky note lamang sa refrigerator.

Don't forget to eat, Mrs. Montenegro. I need my favorite girl alive and healthy.

May mga pagkakataong kahit wala siyang binibili, sapat nang makita ko siyang nakaupo sa kusina habang hinihintay akong gumising.

Ngayon, ang mga regalo niya ay lalong nagmamahal.

Pero ang oras na ibinibigay niya sa akin ay lalong kumakaunti.

“Ma'am, ang ganda po!” masayang sabi ni Manang Cora nang makita ang handbag.

Ngumiti ako.

“Oo nga.”

“Ang sweet talaga ni Sir.”

Hindi ako nakasagot.

Dahil paano ko ipapaliwanag na minsan, mas gusto ko pang makatanggap ng isang simpleng yakap kaysa sa isang regalong nagkakahalaga ng daan-daang libong piso?

“Pakilagay na lang sa dressing room, Manang.”

Hindi ko na binuksan muli ang kahon.

Bandang tanghali, tumawag ang kaibigan kong si Bianca.

“Girl, buhay ka pa ba?”

Napangiti ako.

“Unfortunately.”

“Grabe ka. Three weeks na kitang niyayayang mag-lunch. Ano ba, kailangan ko na bang magpa-schedule sa secretary mo?”

“Wala akong secretary.”

“Exactly! Kaya wala kang excuse.”

Napatawa ako.

Si Bianca ang isa sa iilang taong nakakakilala sa akin bago pa ako naging Mrs. Montenegro.

Magkasama kami noong nagsisimula pa lamang ako sa corporate communications.

Siya rin ang unang taong nakakita kung gaano ako kasaya nang umibig ako kay Basti.

At siya ang isa sa mga nakapansin kung gaano ako nagbago matapos ang sunod-sunod na fertility treatments.

“Alex, seriously. How are you?”

Natahimik ako.

Hindi ko alam kung bakit ang simpleng tanong na iyon ay parang sapat upang maiyak ako.

“I'm okay.”

“Liar.”

Napangiti ako nang malungkot.

“Bianca…”

“Don't give me that. Kilala kita. Kapag okay ka, hindi ganyan ang boses mo.”

Napabuntong-hininga ako.

“I'm just tired.”

“Of the treatments?”

“Of everything.”

Matagal siyang natahimik.

Pagkatapos, mahina siyang nagsalita.

“Alex, do you remember the regional director position in Singapore?”

Napakunot ang noo ko.

“Of course.”

“May opening ulit. Different company, same level. And someone asked me if you're interested.”

Napatingin ako sa bintana.

Singapore.

Ang pangarap na minsan kong isinantabi.

Ang oportunidad na pinakawalan ko dahil natatakot akong mawalan ng pagkakataong magkaroon ng anak.

“Bianca, I don't know.”

“Why not?”

“Maraming nangyayari.”

“Alex, seven years ka nang may maraming nangyayari.”

Napapikit ako.

Hindi masakit ang tono niya.

Pero masakit ang katotohanan.

“I'm not saying you should leave Basti,” dagdag niya. “I'm saying maybe it's time you remember that you had dreams before you became someone's wife.”

Matagal akong hindi nakapagsalita.

Dahil hindi ko alam kung kailan ako huling tinanong kung ano ang gusto kong gawin para sa sarili ko.

Nang gabing iyon, sinubukan kong kausapin si Basti tungkol sa trabaho.

Nasa dining table kami.

May pagkain sa harap namin, ngunit pareho kaming halos hindi kumikibo.

“How was your day?” tanong niya.

“Okay.”

“Did you get the bag?”

“Yes. Thank you.”

“Do you like it?”

“It's beautiful.”

Ngumiti siya.

“Good.”

Pagkatapos, muling bumalik ang katahimikan.

Kinuha niya ang cellphone niya at mabilis na nagbasa ng mensahe.

Tinitigan ko siya.

“Basti?”

“Hmm?”

“Bianca called earlier.”

“That's nice.”

“She told me about a job opportunity.”

“Really?”

“Regional director position. Singapore-based.”

Doon lamang siya tuluyang tumingin sa akin.

“Singapore?”

Tumango ako.

“It's a good opportunity.”

Napakunot ang noo niya.

“Are you considering it?”

“I don't know yet.”

“Alex, what about us?”

Parang may kung anong kumirot sa dibdib ko.

“What about us?”

“Our treatments. The adoption application. Everything.”

Napatawa ako nang mahina.

“Interesting.”

“What?”

“Ang bilis mong maalala ang mga plano natin kapag may pagkakataong aalis ako.”

Napatigil siya.

“That's unfair.”

“Maybe.”

“Alex, I'm asking a reasonable question.”

“And I'm trying to tell you that I might want something for myself.”

“I'm not stopping you.”

“Then why does it sound like you're already asking me to choose?”

Napabuntong-hininga siya.

“Because we're married. We can't just make decisions separately.”

Napatingin ako sa kanya.

“Exactly.”

Natigilan siya.

“Exactly what?”

“Married tayo, Basti. Pero ilang desisyon mo na ang nalaman ko na lang pagkatapos mong gawin?”

“Like what?”

“Your schedule. Your trips. Your meetings. Even the people you spend time with.”

Bahagyang tumigas ang mukha niya.

“Are we talking about Camille again?”

Hindi ako agad sumagot.

At sa katahimikang iyon, parang pareho naming naintindihan na mas malalim ang problema kaysa sa isang pangalan.

Kinabukasan, pumunta ako sa Montenegro Group headquarters upang dalhan si Basti ng ilang dokumentong kailangan niyang pirmahan.

Hindi ko na sinabi sa kanyang pupunta ako.

Gusto ko lamang makita siya.

Marahil, umaasa pa rin akong kapag nakita niya ako nang personal, maaalala niyang may asawa siyang naghihintay sa kanya.

Pagdating ko sa executive floor, sinalubong ako ng kanyang assistant.

“Good afternoon, Ma'am Alex.”

“Hi, Trina. Is Basti available?”

“May meeting po siya, Ma'am.”

Napangiti ako nang mapait.

Siyempre.

“Okay. I'll just leave these.”

Bago pa ako makatalikod, bumukas ang p***o ng conference room.

At doon ko siya nakita.

Si Basti.

Nakatayo sa tabi ng isang babaeng hindi ko pa nakikilala.

Matangkad ito, elegante, at nakasuot ng cream blazer na bagay sa kanyang maayos na buhok.

May hawak siyang tablet habang may ipinapakitang presentation sa asawa ko.

At si Basti?

Nakangiti.

Hindi iyong pormal na ngiting ginagamit niya sa mga business event.

Kundi iyong totoong ngiti.

Iyong ngiting matagal ko nang hindi nakikita sa bahay.

“Sebastian, you're impossible,” natatawang sabi ng babae.

“I'm serious,” sagot niya.

“You cannot solve every problem by throwing money at it.”

Napatawa si Basti.

“That's literally how half of our industry works.”

Umiling ang babae.

“Then it's a good thing you hired me.”

Hindi ko alam kung bakit parang may kung anong humigpit sa dibdib ko.

Hindi dahil may ginagawa silang mali.

Wala naman.

Magkausap lamang sila.

Pero ang makita ang asawa kong tumatawa nang ganoon kadali sa harap ng ibang tao habang halos hindi na kami makapag-usap nang hindi nagtatalo—

Masakit.

“Ma'am Alex?”

Napalingon si Basti nang marinig ang assistant niya.

Agad nawala ang ngiti niya.

“Alex?”

Lumapit siya.

“What are you doing here?”

Napatingin ako sa kanya.

Hindi I'm happy to see you.

Hindi I missed you.

Kundi—

What are you doing here?

“May documents kang kailangang pirmahan,” sagot ko.

“Oh. You could've sent them with the driver.”

Napangiti ako.

“Right. I should've.”

Bahagyang nagbago ang ekspresyon niya.

“Baby, that's not what I meant.”

Bago pa ako makasagot, lumapit ang babae.

“You must be Alexandra.”

Napatingin ako sa kanya.

Ngumiti siya at iniabot ang kamay.

“Camille Reyes. I'm working with Sebastian on the restructuring project.”

Tinanggap ko ang kamay niya.

“Nice to meet you.”

“Likewise. I've heard a lot about you.”

Napatingin ako kay Basti.

“Really?”

Bahagya siyang ngumiti.

“Of course.”

Ngumiti rin si Camille.

“Sebastian says you're brilliant at communications strategy.”

Hindi ko inaasahan iyon.

“That's kind of him.”

“He actually mentioned that you once handled a major regional campaign. I told him someone with your background should still be consulting.”

Natigilan ako.

Matagal nang walang nagtatanong tungkol sa trabaho ko.

At ang kakaiba, ang babaeng ito pa ang nagpaalala sa akin ng isang bahagi ng sarili kong halos nakalimutan ko na.

“Thank you,” sabi ko.

“Maybe we can have coffee sometime,” dagdag niya.

Bago ako makasagot, tumunog ang cellphone ni Basti.

“Excuse me,” sabi niya. “I need to take this.”

Lumayo siya.

At naiwan kaming dalawa ni Camille.

Napatingin siya sa akin.

“Sebastian works too hard.”

Napangiti ako nang bahagya.

“He always has.”

“He puts so much pressure on himself.”

Hindi ako sumagot.

“He doesn't always say it, but I think he's carrying more than people realize.”

Parang may kung anong kumirot sa dibdib ko.

Dahil sa loob ng pitong taon, ako ang taong dapat sana'y nakakakilala sa bigat na dinadala ng asawa ko.

Pero bakit parang mas madali na itong nakikita ng isang babaeng ilang linggo pa lamang niyang katrabaho?

Pag-uwi ko, hindi ko alam kung ano ang dapat maramdaman.

Hindi naman masama si Camille.

Sa katunayan, magalang siya.

Matalino.

At mukhang mahusay sa trabaho.

Wala akong dahilan upang kamuhian siya.

Pero may isang bagay akong hindi maalis sa isip.

Ang paraan ng pagtawa ni Basti.

Ang paraan ng pakikinig niya habang nagsasalita si Camille.

At ang paraan ng pagtingin nito sa kanya na para bang naiintindihan niya ang mga problemang hindi na kayang pag-usapan ng sarili naming mag-asawa.

Nang gabing iyon, umuwi si Basti nang alas-diyes.

Mas maaga kaysa karaniwan.

“Hey, love,” bati niya.

“Hi.”

Lumapit siya at hinalikan ang noo ko.

“I heard you came by the office.”

Tumango ako.

“Sorry I couldn't spend more time with you.”

“It's okay.”

Umupo siya sa tabi ko.

“Camille said it was nice meeting you.”

Napatingin ako sa kanya.

“She's nice.”

“She is.”

Mabilis ang sagot niya.

Hindi ko alam kung bakit iyon ang unang napansin ko.

“She's really helping with the project,” dagdag niya. “For the first time in weeks, I feel like we're actually making progress.”

Napangiti ako.

“That's good.”

“She's straightforward. She doesn't complicate things.”

Hindi niya siguro napansin ang biglang pagbabago ng ekspresyon ko.

Pero ako, naramdaman kong may kung anong tumusok sa dibdib ko.

She doesn't complicate things.

Hindi ko alam kung ako ba ang kabaligtaran noon.

Kung ako ba ang komplikasyon sa buhay niya.

Ang asawang may sakit.

Ang asawang hindi magkaanak.

Ang asawang palaging may problemang kailangang pag-usapan.

“Alex?”

Napalingon ako.

“Are you okay?”

Napangiti ako.

“I'm fine.”

Tinitigan niya ako nang ilang segundo.

Pagkatapos, tumango.

“Good.”

At muling kinuha ang cellphone niya.

Alas-dose na nang humiga kami.

Nakaharap si Basti sa kabilang direksiyon habang nagbabasa ng emails.

Ako naman, nakatitig sa kisame.

“Basti?”

“Hmm?”

“Do you still enjoy coming home?”

Natigilan siya.

“What kind of question is that?”

“Just answer me.”

Ibinaba niya ang cellphone.

“Of course.”

“Then why does it feel like you're happier everywhere else?”

Napabuntong-hininga siya.

“Alex, please. We had a good evening.”

“Did we?”

“We didn't fight.”

Napatingin ako sa kanya.

At doon ko naramdaman ang pinakamasakit na katotohanan.

Para sa asawa ko, ang hindi namin pagtatalo ay katumbas na ng magandang gabi.

Hindi na niya hinahanap ang tawanan.

Ang lambingan.

Ang mahahabang kuwentuhan bago matulog.

Sapat na sa kanya ang katahimikan.

“Basti,” mahina kong sabi, “do you know what's happening to us?”

Hindi siya sumagot.

“We're becoming strangers.”

“That's not true.”

“Then tell me something about me.”

Napakunot ang noo niya.

“What?”

“Something that has nothing to do with being your wife. Or our treatments. Or your family.”

Matagal siyang natahimik.

“I know you, Alex.”

“Then tell me.”

Napatingin siya sa akin.

“You love coffee. You hate waking up early. You always cry during sad movies.”

Napangiti ako nang malungkot.

“Those are things you knew seven years ago.”

Bahagyang nagbago ang mukha niya.

“Alex…”

“Do you know what I want now?”

Hindi siya sumagot.

“Do you know what scares me? What makes me happy? What I dream about when I'm not thinking about having a baby?”

Tahimik siya.

At sa katahimikang iyon, parang may kung anong tuluyang namatay sa loob ko.

“That's what I mean,” bulong ko.

Lumapit siya.

“Baby, I'm trying.”

“I know.”

“Then please meet me halfway.”

Napatingin ako sa kanya.

“Basti, I've been standing halfway for years.”

Hindi siya nakasagot.

Makalipas ang ilang minuto, tumayo siya.

“I need some air.”

Napaupo ako.

“Where are you going?”

“Downstairs. I'll be back.”

Pinanood ko siyang lumabas ng kuwarto.

Hindi ko siya pinigilan.

Dahil pagod na akong maging taong palaging humahabol.

Maya-maya, narinig kong nagsara ang p***o ng study sa ibabang palapag.

Kinuha ko ang notebook mula sa bedside drawer.

Binuksan ko ang isang malinis na pahina.

Dear Basti,

I saw you laugh today.

It should have made me happy.

Instead, it broke my heart.

Because I realized you haven't laughed like that with me in a very long time.

I don't hate the woman who made you smile.

I hate that I no longer know how.

Napahinto ako.

May luha nang tumulo sa papel.

Pinunasan ko iyon.

Pagkatapos, isinara ko ang notebook.

Hindi ko alam kung gaano katagal akong nakaupo roon.

Basta nang tumingin ako sa orasan, halos ala-una na ng madaling-araw.

Wala pa rin si Basti.

Dahan-dahan akong bumangon at lumabas ng kuwarto.

Pagdating ko sa hagdan, nakita kong may ilaw pa sa study.

Bahagyang nakabukas ang p***o.

At mula sa loob, narinig ko ang boses ng asawa ko.

Hindi siya galit.

Hindi rin pagod.

Sa halip, may kakaibang lambing sa paraan ng pagsasalita niya.

“Yeah. I know.”

Napahinto ako.

“I just needed someone to talk to.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa akin.

Hindi ko alam kung sino ang kausap niya.

Pero nang marinig ko ang mahinang pagtawa niya, bigla kong naalala ang nakita ko sa opisina.

Ang ngiting matagal ko nang hinahanap.

Ang gaan ng pakikipag-usap niya kay Camille.

At ang katotohanang sa loob ng sarili naming bahay, mas pinili niyang lumayo sa akin upang makipag-usap sa ibang tao.

Hindi ako pumasok.

Tahimik akong bumalik sa kuwarto.

Dahil natatakot akong kapag nalaman ko kung sino ang kausap niya, may isang bagay na naman akong hindi kayang kalimutan.

1:26 a.m.

Bumalik si Basti sa kuwarto.

Akala niya tulog na ako.

Tahimik niyang inilapag ang cellphone sa bedside table bago humiga sa tabi ko.

Hindi niya ako niyakap.

Hindi rin niya ako hinalikan.

Makalipas ang ilang minuto, naging pantay ang kanyang paghinga.

Mahimbing na siyang natutulog.

Samantalang ako, gising pa rin.

Nakatitig sa lalaking pitong taon kong minahal.

At pilit inaalala kung kailan kami huling naging masaya nang hindi kailangang magpanggap.

Biglang umilaw ang cellphone niya.

Isang bagong mensahe.

Hindi ko sinadyang basahin.

Pero malinaw ang pangalan sa screen.

Camille Reyes.

At sa ilalim nito, ang mga salitang tila dahan-dahang humiwa sa puso ko.

Camille: Thank you for tonight. I hope you feel better now.

Napatitig ako sa mensahe.

Hindi ko alam kung bakit mas masakit iyon kaysa sa lahat ng masasakit na salitang narinig ko mula sa pamilya niya.

Marahil dahil ngayong gabi, habang pilit kong kinakausap ang asawa ko, ang tanging gusto niya ay mapag-isa.

Pero nang may ibang babaeng handang makinig, bigla siyang nagkaroon ng mga salitang hindi niya kayang sabihin sa akin.

Dahan-dahan akong napalingon kay Basti.

Mahimbing siyang natutulog.

Walang kamalay-malay na ang asawa niyang ilang taon nang nagsisikap na iligtas ang kanilang pagsasama ay unti-unti nang nawawalan ng dahilan upang manatili.

At sa gitna ng katahimikan, isang tanong ang hindi ko na maalis sa isip.

Paano kung hindi pa niya ako niloloko?

Paano kung wala pa silang ginagawang mali?

Pero paano kung sa bawat problemang hindi na niya kayang sabihin sa akin, siya na ang unang taong gusto niyang tawagan?

Dahil baka ang pinakamasakit na pagtataksil ay hindi nagsisimula sa isang halik.

Baka nagsisimula ito sa araw na ang mga lihim, takot, at pangarap na dati ninyong pinagsasaluhan ay unti-unti nang ibinibigay sa ibang tao.

At habang nakatitig ako sa nakailaw na cellphone, may isa pang mensaheng pumasok.

Camille: You don't have to pretend you're okay with me, Sebastian. I know how lonely you've been.

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • The Letters We Never Sent   Chapter 5 – The Husband I No Longer Know

    Alexandra's POV“Hindi ko kailangan ng perpektong asawa, Basti. Kailangan ko lang 'yong lalaking pinakasalan ko.”Napatigil si Sebastian Montenegro sa paghuhubad ng kanyang relo.Alas-onse na ng gabi. Kakauwi lamang niya mula sa opisina, at gaya ng nakasanayan, ang unang ginawa niya ay ilapag ang kanyang briefcase, tanggalin ang kurbata, at itanong kung kumain na ako.Parang wala kaming pinag-awayan kagabi.Parang walang nangyari sa hapunan kasama ang pamilya niya.At parang wala akong natuklasang dokumentong may pangalan ng kanyang ina sa adoption application namin.“Alex, can we please not fight tonight?” pagod niyang tanong.Napatawa ako nang mapait.“Hindi pa nga tayo nagsisimulang mag-usap, away na agad ang tingin mo?”“That's not what I meant.”“Then what did you mean?”Napabuntong-hininga siya.“I'm exhausted. I had a long day.”“Alam ko. Lagi ka namang pagod.”Napatingin siya sa akin.“And you're not?”Natigilan ako.“Of course, I'm tired.”“Then why can't we just rest?”Dahil

  • The Letters We Never Sent   Chapter 4 – The Application That Disappeared

    Alexandra's POV“Akala ko ba may pag-asa pa tayong mag-ampon? Bakit biglang hindi na puwede?”Hindi agad sumagot si Basti.Nakatayo siya sa harap ng bintana ng aming kuwarto, nakatalikod sa akin habang hawak ang cellphone. Kanina pa siya may kausap na abogado, at sa bawat minutong lumilipas, lalo lamang sumisikip ang dibdib ko.“Basti, I'm talking to you.”“I heard you, Alex.”“Then answer me.”Dahan-dahan siyang humarap. Halatang puyat siya. May bahagyang pamumula ang kanyang mga mata at gusot na ang puting polo na suot niya mula pa kaninang umaga.“The lawyer said there are complications with our previous application.”“Complications?” Napatawa ako nang walang saya. “Ilang buwan nilang sinabi na under evaluation. Tapos ngayon, complications na?”“Apparently, may issue sa background verification.”Nanigas ako.“What issue?”Hindi siya agad nakasagot.At doon ko naramdaman ang pamilyar na takot.Iyong pakiramdam na may masamang balitang paparating, pero kailangan mo pa ring hintayin h

  • The Letters We Never Sent   Chapter 3 – The Wife Who Was Never Enough

    Alexandra's POV“Seven years, Alexandra. Seven years, at wala pa ring Montenegro heir. Hanggang kailan ba kami maghihintay?”Hindi ko alam kung alin ang mas masakit—ang mga salitang binitiwan ng biyenan kong si Don Augusto Montenegro, o ang katotohanang sinabi niya iyon sa harap ng buong pamilya.Napatigil ang kamay kong may hawak na wineglass.Sa kabilang dulo ng mahabang dining table, nakaupo si Don Augusto sa kanyang paboritong upuan. Nakasuot siya ng mamahaling barong, tuwid ang likod, at nakatingin sa akin na para bang isa akong investment na hindi nagbigay ng inaasahang kita.“Dad,” mariing sabi ni Basti sa tabi ko. “Not tonight.”“Why not tonight?” malamig na tanong ng kanyang ama. “Family dinner ito. Kung hindi natin pag-uusapan ang kinabukasan ng pamilya rito, saan pa?”Napatingin ako sa paligid.Nandoon ang biyenan kong si Doña Victoria, ang ilang tiyuhin at tiyahin ni Basti, at ang mga pinsan niyang tila biglang naging interesado sa kanilang pagkain.Walang gustong makialam

  • The Letters We Never Sent   Chapter 2 – The Children We Never Had

    Alexandra's POV“Hindi ko na alam kung ilang beses ko pang kayang marinig na negative na naman.”Hindi sumagot si Dr. Patricia Lim.Sa halip, marahan niyang inilapag ang laboratory report sa ibabaw ng mesa at tiningnan ako nang may pag-unawa.“Alexandra, I'm sorry. Your beta-hCG result is negative. Unfortunately, this cycle wasn't successful.”Tumango ako.Hindi ako umiyak.Hindi ako nagtanong kung bakit.Hindi ko na rin tinanong kung ano ang susunod naming gagawin.Dahil sa loob ng apat na taon, paulit-ulit ko nang naririnig ang parehong paliwanag. Nag-iiba lamang ang petsa, ang gamot, ang treatment protocol, at ang halagang kailangang bayaran.Pero pareho ang resulta.Walang baby.“Would you like me to call your husband?” tanong ni Dr. Lim.Napatingin ako sa bakanteng upuan sa tabi ko.Dati, palaging doon nakaupo si Basti.Hawak ang kamay ko, handang makinig sa anumang sasabihin ng doktor.Ngayon, ang nakapatong lamang sa upuan ay ang mamahalin kong handbag.“No need, Doc. He's bus

  • The Letters We Never Sent   Chapter 1 – Seven Years, One Empty Chair

    Alexandra's POV“Happy anniversary, Mrs. Montenegro. Sorry, hindi na naman ako makakauwi.”Napatingin ako sa dalawang wineglass sa ibabaw ng dining table. Pitong taon. Pitong taon na kaming kasal, pero heto ako, naghihintay sa isang lalaking kailangan ko pang pakiusapang umuwi.“Basti, alam mo ba kung anong araw ngayon?”“Of course, love. Seventh anniversary natin. I'm sorry. May emergency board meeting lang talaga.”“Alas-siyete ang reservation natin.”“I know. Cancel it muna. I'll make it up to you this weekend.”Napapikit ako. This weekend. Ilang weekend na ba ang ipinangako niya? Ilang dinner ang kinansela? Ilang beses ko nang narinig ang mga salitang I'll make it up to you?“Alex? Are you listening?”“Oo. Sige, magtrabaho ka na.”“Don't be like that, baby.”Napatawa ako nang mapait. “Like what? Disappointed? Hurt? O dapat ba masaya ako dahil naalala mong anniversary natin kahit hindi ka makakauwi?”“I'm doing this for us.”“I know, Basti. Lagi mo namang sinasabi 'yan.”“Then plea

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status