CHAPTER FOUR

Ang sumunod na umaga ay nagsimula sa isang malamig na katahimikan. Hindi tulad ng mga nakaraang araw, hindi ako pinayagan ni Mrs. Higgins na pumasok sa main wing ng mansyon para maglinis. Sa halip, inabutan niya ako ng isang pormal na itim na dress at isang pares ng takong.

“Mag-ayos ka, Serein. May bagong utos si Mr. Thorne,” maikli at seryosong sabi ng mayordoma.

Nagtaka ako, pero sumunod ako. Pagdating ko sa malawak na opisina ni Alistair sa loob ng mansyon, nadatnan ko siyang nakatayo sa harap ng bintana, nakatanaw sa malawak na lupain ng Thorne estate. Ang kanyang tindig ay puno ng awtoridad, isang haring nagmamasid sa kanyang nasasakupan.

“Mr. Thorne,” mahina kong bati.

Dahan-dahan siyang humarap. Ang kanyang mga mata—na kasing-talim ng asero—ay dumaan sa buong pagkatao ko, mula ulo hanggang paa. “Hindi ka na magtatrabaho sa kusina o sa hardin, Serein.”

Kumunot ang noo ko. “P-po? Ibig niyo bang sabihin ay pinapaalis niyo na ako?” Ang kaba sa dibdib ko ay tila sasabog na. Wala akong ibang mapupuntahan. Ang bumalik sa mga Beaumont ay parang pagpapakamatay.

Isang mapait na ngisi ang gumuhit sa kanyang mga labi. Lumapit siya sa akin, ang bawat hakbang niya ay parang predator na sinusukol ang kanyang biktima.

“Hindi. Sa katunayan, gusto kitang mas mapalapit sa akin,” aniya, ang boses ay malalim at puno ng misteryo. “Simula ngayong araw, ikaw ang magiging Executive Secretary ko. Sasama ka sa akin sa bawat meeting, sa bawat business trip, at sa bawat transaksyon ko.”

Nanigas ako sa kinatatayuan ko. “Secretary? Pero wala po akong karanasan sa ganoong trabaho, Sir. Isa lang po akong—”

“Isa kang Beaumont,” putol niya, ang boses ay naging kasing-lamig ng yelo.

Napatigil ako sa paghinga. Ang pagbanggit niya sa apelyido ko ay parang isang kidlat na tumama sa gitna ng silid. Alam na niya. Alam na niya kung sino talaga ako.

“Alam niyo po...” mahina kong bigkas, puno ng takot.

“Akala mo ba makakapagtago ka sa akin sa loob ng sarili kong mansyon?” Hakbang-hakbang niyang pinaliit ang espasyo sa pagitan naming dalawa hanggang sa maramdaman ko ang init ng kanyang katawan. “Alam ko ang bawat dumi ng pamilya mo, Serein. Alam ko kung bakit ka tumakas. At alam ko kung gaano ka kadesperado.”

Hinawakan niya ang aking panga, pilit akong pinatitingala sa kanya. “Gusto mong proteksyon mula kay Julian Beaumont? Ibibigay ko ’yan sa’yo. Pero sa isang kapalit.”

“A-ano po ’yun?”

“Magiging mga mata at tenga kita,” bulong niya, ang kanyang hininga ay humahaplos sa aking pisngi. “Gagamitin kita para makuha ang bawat impormasyon tungkol sa stepfather mo. Gagamitin kita para pabagsakin ang kumpanyang pilit mong tinatakasan. Sa madaling salita, magtatrabaho ka para sa akin—hindi lang bilang secretary, kundi bilang pinakamatalim na sandata ko laban sa pamilya mo.”

Napasinghap ako. Gusto niyang gamitin ako para sirain si Julian. Kahit na galit ako sa aking stepfather, ang maisip na magiging instrumento ako ng isang Thorne ay nagbibigay sa akin ng matinding takot. Pero ano ang pagpipilian ko?

“Kung gagawin ko po ’yan... magiging ligtas ba ako?” tanong ko, nanginginig ang aking boses.

“Hangga’t kapaki-pakinabang ka sa akin, walang makakahawak sa’yo,” aniya, ang kanyang hinlalaki ay marahang hinaplos ang gilid ng aking labi. “Pero sa oras na subukan mo akong traydurin, Serein... ako mismo ang magbabalik sa’yo sa impyernong binalikan mo.”

Tumango ako, kahit alam kong pinasok ko ang isang kasunduan sa diyablo.

“Good,” sabi niya, sabay bitaw sa akin. “Ngayon, kunin mo ang tablet na iyan sa mesa. May meeting ako sa Thorne Enterprises sa loob ng tatlumpung minuto. Siguraduhin mong nakasulat ang bawat detalye. Ayoko ng pagkakamali.”

Habang sinusundan ko si Alistair Thorne palabas ng opisina, naramdaman ko ang bigat ng mga gintong posas na inilagay niya sa akin. Secretary? Marahil iyon ang tawag sa labas. Pero sa loob ng silid na ito, alam kong isa na akong bihag—isang magandang bihag sa ilalim ng kapangyarihan ng lalaking may mga matang kasing-lamig ng gabi, at pusong hindi ko pa rin mabasa.

Hindi ko alam na sa bawat hakbang ko kasama siya, unti-unti na rin akong nahuhulog sa isang bitag na mas mapanganib pa sa galit ni Julian Beaumont: ang pagnanasa ng isang Alistair Thorne.