CHAPTER TWO

Tatlong araw bago ang gabing tumakas ako, ang mansyon ng mga Beaumont ay hindi tahanan kundi isang kabaong na nababalot ng ginto.

“Suotin mo ’yan, Serein. Huwag kang maarte!”

Isang marahas na hagis ng tela ang tumama sa mukha ko. Nang tignan ko ito, lalong bumaliktad ang sikmura ko. Isang silk dress na halos wala nang tinatago sa katawan. Tumingala ako sa aking ina, si Eleanor Beaumont. Wala akong nakitang kahit anong awa sa mga mata niya—tanging disgusto lang dahil sa hindi ko pagsunod.

“Mama, matanda na si Arthur Vanderbilt. Halos kasing-edad na siya ni Julian,” nanginig ang boses ko. “Hindi ko kayang ibenta ang sarili ko para lang sa kontrata niyo.”

Isang mabilis at malakas na sampal ang sumalubong sa akin. Tumama ang gilid ng labi ko sa matigas na kanto ng vanity mirror. Ang lasa ng bakal—ng sarili kong dugo—ay pamilyar na sa akin.

“Huwag mong tatawaging Julian ang stepfather mo! Siya ang nagpapakain sa atin!” bulyaw ni Mama. “Kung hindi dahil sa kanya, nasa kalsada tayo. Kaya kung gusto niyang ibigay ka kay Vanderbilt para makuha ang boto sa board meeting, gagawin mo!”

Lumabas siya ng kwarto at malakas na isinarado ang pinto. Napaupo ako sa sahig, yakap ang sarili kong mga tuhod. Ito ang buhay ko sa loob ng sampung taon simula nang mamatay si Papa. Ang aking ina ay naging sunud-sunuran sa bawat luho, at ako ang naging pambayad sa bawat pagkakamali ng negosyo ni Julian.

Maya-maya pa, narinig ko ang mabibigat na hakbang sa hallway. Ang tibok ng puso ko ay naging mabilis na tambol. Alam ko ang tunog na iyon.

Bumukas ang pinto at pumasok si Julian Beaumont. Amoy alak siya at ang kanyang mga mata ay nanlilisik sa galit. Lumapit siya sa akin at marahas na hinawakan ang buhok ko, pilit na pinatitingala ako sa kanya.

“Balita ko, pinapahirapan mo na naman ang Mama mo,” bulong niya, ang hininga niya ay amoy whisky. “Alam mo ba kung magkano ang mawawala sa akin kapag hindi natuloy ang deal kay Vanderbilt? Isang pirma na lang, Serein. Isang gabi mo lang sa kanya, at magiging maayos ang lahat.”

“Papatayin mo muna ako bago mangyari ’yan,” matigas kong sagot kahit na nanginginig ang buong katawan ko.

Ngumisi siya, isang ngising demonyo. “Huwag kang mag-alala. Kung ayaw mo kay Vanderbilt, baka ako na lang ang kumuha sa’yo. Tutal, pinalaki naman kita.”

Nang maramdaman ko ang kamay niyang gumagapang sa balikat ko, doon ako nakapagdesisyon. Hindi ako pwedeng manatili rito. Kung mananatili ako, unti-unti nila akong uubusin hanggang sa wala nang matira sa akin.

Nang gabing iyon, habang mahimbing ang tulog nila dahil sa sobrang kalasingan mula sa isang charity gala, dahan-dahan akong lumabas ng kwarto. Kinuha ko ang maliit kong bag na puno ng mga dokumentong kailangan ko at ang natitirang cash na itinago ko sa loob ng mga taon.

Habang naglalakad ako sa dilim, isang flyer sa itaas ng mesa ni Julian ang nakakuha ng atensyon ko. Isang internal memo tungkol sa seguridad.

‘Thorne Enterprises: Exclusive Staff Hiring.’

Ang mga Thorne. Ang tanging pamilyang kinamumuhian at kinatatakutan ni Julian. Ilang beses ko siyang narinig na nagmumura dahil palagi siyang natatalo ni Alistair Thorne sa bawat bidding. Sinasabing si Alistair ay isang demonyong walang awa, isang lalaking hindi marunong magpatawad.

Isang mapait na ngisi ang sumilay sa mga labi ko.

‘Kung demonyo ka, Alistair Thorne, baka ikaw lang ang makakapagligtas sa akin mula sa mga halimaw na ito,’ sa isip ko.

Sa mundong ito, kailangan mong pumili ng lason mo. At mas pipiliin ko nang mamatay sa kamay ng isang Thorne kaysa mabulok sa kama ng mga taong dapat ay nagpoprotekta sa akin.

Mabilis akong lumabas sa gate ng mansyon, hindi lumilingon sa likod. Ang huling sulyap ko sa pangalan ng Beaumont ay puno ng poot. Mula sa gabing ito, patay na si Serein Beaumont.

Magsisimula ang bagong buhay ko sa ilalim ng bubong ng lalaking pinaka-kaaway nila. At kung kailangang maging katulong ako, gagawin ko. Magpapanggap ako. Magsisilbi ako. Dahil sa dulo ng lahat, sisiguraduhin kong ang mga Thorne ang sisira sa bawat pangarap ni Julian Beaumont.

Kahit na ang ibig sabihin nito ay ibigay ko ang kaluluwa ko sa lalaking may mga matang kasing-lamig ng yelo.