CHAPTER THREE

Ang Thorne Manor kapag sumasapit ang hatinggabi ay nagbabago ang anyo. Ang mga naglalakihang pasilyo na gawa sa mahogany ay tila humihinga, at ang bawat anino ay tila may ibinubulong na sikreto. Kahit tapos na ang oras ng trabaho, nananatili akong gising. Hindi dahil sa sipag, kundi dahil ang dilim ang tanging oras kung kailan malaya akong maging si Serein—hindi ang katulong, kundi ang babaeng pilit na binubura ang sarili niyang nakaraan.

Habang nagpupunas ako ng mga antigong kagamitan sa malawak na kusina, nahagip ng paningin ko ang isang malaking portrait na nakasabit sa dulo ng pasilyo. Dahan-dahan akong lumapit, tila hinihila ng isang puwersang hindi ko maipaliwanag.

Sa ilalim ng malamlam na liwanag ng chandelier, tumitig ako sa mukha ng aking amo.

Alistair Thorne.

May kung anong pamilyar sa kanya na nagpapakaba sa akin. Ang paraan ng pagkakakurba ng kanyang makapal na kilay, ang matangos na ilong na tila hinulma mula sa marmol, at ang panga na laging naka-igting—tila ba palagi siyang may kinakalaban sa kanyang isipan. Ang kanyang mukha ay sining ng kapangyarihan, pero may bakas ng isang malalim na poot na pilit itinatago sa likod ng mga matang kasing-lamig ng asero.

‘Saan ko ba siya nakita?’

Pilit kong hinalukay ang aking alaala. Sa bawat charity gala na dinaluhan ko noon bilang dekorasyon ni Julian Beaumont, sa bawat business meeting na pinanood ko mula sa malayo—parang nakita ko na ang mga matang iyon. Isang pamilyar na kirot ang gumapang sa aking dibdib. Kamukha niya ang taong matagal ko nang pilit na kinakalimutan. Kamukha niya ang aninong sumira sa huling piraso ng katinuan ng aking pamilya.

“Serein.”

Ang malalim at baritonong boses na iyon ay bumasag sa katahimikan. Halos tumalon ang puso ko sa aking lalamunan. Hindi ko kailangang lumingon para malaman kung sino ang nasa likod ko. Ang hangin sa paligid ay biglang naging static, puno ng amoy ng sandalwood at mamahaling gin.

Dahan-dahan akong humarap at yumuko nang malalim. “Mr. Thorne. Patawad po, akala ko ay nakatulog na kayo.”

Hindi siya sumagot. Nakatayo siya sa may pintuan, ang kanyang itim na silk shirt ay bahagyang bukas sa may leeg, nagpapakita ng matikas niyang pangangatawan. Ang kanyang titig ay nakapako sa akin—mausisa, mapanuri, at tila binabasa ang bawat takot na dumadaloy sa aking dugo.

“Library. Ngayon din,” maikli niyang utos bago mabilis na tumalikod.

Agad kong inihanda ang tray. Alam ko na ang kanyang routine—isang baso ng Macallan, walang yelo. Nanginginig ang mga daliri ko habang inilalagay ang kristal na baso sa tray. Pagpasok ko sa library, sinalubong ako ng amoy ng lumang papel at sigarilyo. Nakaupo si Alistair sa kanyang leather chair, ang isang kamay ay nasa kanyang noo habang ang isa naman ay may hawak na pluma.

Inilapag ko ang tray sa mesa nang hindi gumagawa ng ingay. “Ang inumin niyo po, Sir.”

“Sino ka ba talaga?”

Napatigil ako sa pag-atras. Ang tanong niya ay tila isang patalim na tumusok sa aking dibdib.

“A-ako po si Serein, ang bagong maid—”

“Hindi ’yan ang tinatanong ko,” putol niya. Tumayo siya at dahan-dahang lumapit sa akin. Ang bawat hakbang niya ay tila isang predator na sinusukol ang kanyang biktima. “May kung anong pamilyar sa’yo. Ang paraan ng pagtayo mo, ang boses mo... hindi ka katulong. Sino ang nagpadala sa’yo?”

Napalunok ako. Ang lapit-lapit niya na ngayon. Naamoy ko na ang bango ng kanyang balat na humahalo sa alak. Ang kanyang mga mata ay pilit na tinitingnan ang ilalim ng aking kaluluwa.

“Wala po, Sir. Naghahanap lang po ako ng trabaho—”

Hindi niya ako pinatapos. Hinawakan niya ang aking baba at pilit na itinaas ang mukha ko. Ang kanyang hawak ay hindi marahas, pero puno ng awtoridad. Sa sandaling iyon, habang nakatitig sa kanyang mga mata, doon ko naisip kung sino ang kamukha niya.

Si Gabriel Thorne. Ang kanyang ama. Ang lalaking sinasabi ni Julian na siyang dahilan ng lahat ng paghihirap namin.

“Mr. Thorne, pakiusap... ako lang po ito,” mahina kong sabi, ang boses ko ay halos magmakaawa.

Isang kakaibang emosyon ang dumaan sa kanyang mga mata—mula sa galit patungo sa isang bagay na hindi ko mawari. Isang matinding tensyon ang namagitan sa amin. Ang init ng kanyang balat sa aking pisngi ay tila sinusunog ako, pero hindi ako makagalaw.

“Huwag mong subukan ang pasensya ko, Serein,” bulong niya, ang kanyang mukha ay ilang pulgada na lang mula sa akin. “Dahil kapag nalaman kong isa kang espiya ni Beaumont, sisiguraduhin kong pagsisisihan mong pumasok ka sa mansyong ito.”

Binitawan niya ako at tumalikod. “Umalis ka na. At bukas, siguraduhin mong mas maaga kang gigising. Ayoko ng tamad sa pamamahay ko.”

Lumabas ako ng library na nanginginig ang mga tuhod. Akala ko ay nakatakas na ako sa mga Beaumont, pero tila pumasok ako sa isang lugar na mas mapanganib. Dahil sa bawat titig ni Alistair Thorne, parang unti-unti akong natutunaw. At ang pinaka-kinatatakutan ko? Ang pamilyar na mukha na iyon ay baka hindi lang poot ang dalhin sa buhay ko, kundi isang masidhing tukso na magpapabagsak sa akin.