Todos os capítulos de The Mafia Heir’s Maid: Capítulo 1 - Capítulo 10

Ang bango sa loob ng Thorne estate ay amoy kapangyarihan—isang nakakalasing na halo ng mamahaling tobacco, antigong leather, at ang malamig na simoy ng gabi. Para sa akin, ito ang amoy ng kalayaan, pero kasama nito ang takot na baka anumang oras ay mahanap ako ng mga taong itinuturing kong pamilya pero naging mitsa ng aking impyerno.Huminga ako nang malalim habang tinitingnan ang sarili sa malaking salamin ng servants’ quarters. Ang puting maid’s cap na suot ko ay tila isang korona ng kahihiyan para sa iba, pero para sa akin, ito ang aking tanging disguise. Pinunasan ko ang maliit na bakas ng pasa sa aking panga na tinakpan ko ng makapal na concealer.Naalala ko ang huling gabi sa mansyon ng mga Beaumont. Ang malakas na sampal ng aking stepfather na si Julian, dahil lamang sa pagtanggi kong isuot ang malaswang pulang damit na gusto niyang ipakita sa kanyang mga business partners. At ang mas masakit? Ang aking sariling ina, na nakatayo lang sa gilid, humihigop ng wine habang pinapanoo

Ang Thorne Manor kapag sumasapit ang hatinggabi ay nagbabago ang anyo. Ang mga naglalakihang pasilyo na gawa sa mahogany ay tila humihinga, at ang bawat anino ay tila may ibinubulong na sikreto. Kahit tapos na ang oras ng trabaho, nananatili akong gising. Hindi dahil sa sipag, kundi dahil ang dilim ang tanging oras kung kailan malaya akong maging si Serein—hindi ang katulong, kundi ang babaeng pilit na binubura ang sarili niyang nakaraan.Habang nagpupunas ako ng mga antigong kagamitan sa malawak na kusina, nahagip ng paningin ko ang isang malaking portrait na nakasabit sa dulo ng pasilyo. Dahan-dahan akong lumapit, tila hinihila ng isang puwersang hindi ko maipaliwanag.Sa ilalim ng malamlam na liwanag ng chandelier, tumitig ako sa mukha ng aking amo.Alistair Thorne.May kung anong pamilyar sa kanya na nagpapakaba sa akin. Ang paraan ng pagkakakurba ng kanyang makapal na kilay, ang matangos na ilong na tila hinulma mula sa marmol, at ang panga na laging naka-igting—tila ba palagi si

Ang opisina ni Alistair Thorne sa Thorne Enterprises ay simbolo ng rurok ng tagumpay—malamig, moderno, at napapalibutan ng naglalakihang salamin na kita ang buong siyudad. Pero sa loob ng opisina niya, may isang bagay na hindi tugma sa karangyaan ng paligid.Ako.Kahit itinalaga na niya akong secretary, hindi niya ako pinayagang magsuot ng corporate attire. Sa katunayan, mahigpit ang utos niya: mananatili akong suot ang aking maid’s uniform—ang itim na dress na may puting apron at ang puntas na cap sa aking ulo.“Masyadong maraming mata sa gusaling ito, Serein,” malamig na sabi niya kaninang umaga habang tinitingnan ang aking porma. “Ayokong may makapansin sa’yo. Mananatili kang anino sa likod ko.”Pero alam ko ang totoo. Sa bawat pagkakataong may lalaking empleyado na napapalingon sa direksyon ko, nakikita ko ang pagdidilim ng paningin ni Alistair. Ang unipormeng ito, na dapat ay nagpapakumbaba sa akin, ay tila naging paraan niya para markahan ang kanyang teritoryo.Habang nag-aayos

Ang gabi sa Thorne Manor ay binalot ng ingay na hindi nakasanayan ni Serein. Mula sa kanyang maliit na silid sa servants' quarters, naririnig niya ang malakas na tugtugan at ang tawa ng mga babaeng tila walang pakialam sa mundo. Alam niya kung sino ang mga iyon—ang mga "bisita" ni Alistair Thorne."Serein! Lumabas ka riyan!" ang boses ni Mrs. Higgins mula sa labas ng kanyang pinto. "Lasing na ang Master at ang mga panauhin niya. Dalhan mo sila ng dagdag na alak at yelo sa main lounge. Ngayon na!""O-opo... lalabas na po," mahinang sagot ni Serein. Nanginginig ang kanyang mga daliri habang inaayos ang kanyang apron at ang puting maid’s cap.Paglabas niya sa main lounge, sinalubong siya ng amoy ng mamahaling pabango, sigarilyo, at alak. Nakita niya si Alistair na nakasandal sa gitna ng malaking sofa. May dalawang babaeng nakasuot ng mga damit na halos wala nang tinatago ang nakapulupot sa kanyang mga braso, habang ang isa pa ay tawa nang tawa habang nagsasalin ng alak."Heto na po ang..

ALISTAIR’S POVPinanood ko ang pag-akyat ni Serein sa hagdan hanggang sa mawala siya sa dilim ng pasilyo. Ang kanyang bawat hakbang ay tila may ritmo—isang ritmo na hindi para sa isang hamak na katulong na pagod sa pagluluto. May kung anong kakaiba sa kanya ngayong gabi. Ang kanyang tindig ay mas tuwid, at ang kanyang mga mata, sa kabila ng pagpapanggap na takot, ay may kislap ng tagumpay.At ang amoy na iyon. Hindi iyon amoy ng nasirang taxi. Iyon ay amoy ng premium high-octane fuel at ang bango ng mamahaling leather seat ng isang sports car."Niloloko mo ba ako, Serein Beaumont?" bulong ko sa hangin habang nilalaro ang baso sa aking kamay.Dahan-dahan akong bumalik sa aking opisina at tinawagan ang aking head of security."Ilabas niyo ang lahat ng CCTV footage sa kanto ng Third Avenue, malapit sa building na pinuntahan niya noong nakaraang araw," utos ko. "Gusto kong malaman kung anong sasakyan ang lumabas sa garahe ng kumpanyang iyon pagkatapos niyang pumasok."Hindi ako tanga. Ala