LOGINTahimik ang gubat—hindi na iyong katahimikang puno ng banta, kundi isang kakaibang katahimikang parang may hinihintay na desisyon. Ang liwanag ng umaga ay mas malinaw na ngayon, tumatama sa mga dahon, sa dugong natuyo sa lupa, sa mga bakas ng laban na katatapos lang.Nakaupo si Alliyah sa ibabaw ng isang ugat ng puno.Hindi na siya nagwawala.Hindi na siya sumisigaw.Hindi na rin siya nanginginig sa galit.Tahimik siyang nakatingin sa sarili niyang mga kamay—mga kamay na dati’y sandata, ngayon ay tila hindi niya kilala. Ang paghinga niya ay mabagal, kontrolado, halos parang isang batang pinagsabihan at natutong tumahimik.Si Gray ay nakatayo ilang hakbang ang layo.Hindi niya inaalis ang tingin sa kanya.Hindi dahil takot siya—kundi dahil sanay na siyang magbantay. Ang bawat kilos ni Alliyah ay binabasa niya, hindi bilang kaaway, kundi bilang isang taong matagal nang sinanay na itago ang tunay na damdamin sa likod ng pagsunod.“Alliyah,” maingat niyang tawag.Dahan-dahang tumingin sa
Nagising si Alliyah sa tunog ng sariling paghinga.Hindi agad siya kumilos. Hindi dahil kalmado siya—kundi dahil may mali. May bigat sa mga braso niya. May higpit sa mga pulso. May lamig ng lupa sa likod niya at amoy ng dugo at damo sa hangin. Dahan-dahan niyang iminulat ang mga mata.Dilaw ang liwanag ng umaga, sumisingit sa pagitan ng mga puno. Ang gubat ay tahimik, pero hindi payapa. Ang katahimikan nito ay parang nanonood.Sumubok siyang igalaw ang kamay niya.Hindi siya makawala.“—Ano ‘to?!” biglang sigaw niya, sabay pilit na hinila ang mga kamay na nakatali. Sumakit ang pulso niya agad.Umupo siya nang biglaan, galit na galit, humahagulgol ang hininga. “Pakawalan mo ako!” sigaw niya, kahit wala pa siyang nakikitang tao. “Pakawalan mo ako ngayon din!”Pinilit niyang tumayo, ngunit nakatali rin ang mga paa niya. Bumagsak siya pabalik sa lupa, marahas, ngunit hindi niya naramdaman ang sakit—o mas tamang sabihin, mas malakas ang galit kaysa sa kirot.“Gray!” sigaw niya, paos, puno
Tahimik pa rin ang gubat, ngunit ang katahimikang iyon ay mabigat na, halos hindi na makahinga.Puno na ng sugat si Gray.Hindi na mabilang ang hiwa sa braso niya, ang pasa sa tagiliran, ang hapding umaakyat mula sa tuhod hanggang baywang. Ang bawat paghinga ay may kasamang kirot, parang may basag na salamin sa loob ng dibdib niya. Ang dugo ay dumadaloy mula sa balikat niya, tumatagas sa manggas ng damit, humahalo sa putik at damo sa ilalim ng mga paa niya.Ngunit nananatili siyang nakatayo.Hindi dahil malakas pa siya.Kundi dahil ayaw pa niyang bumigay.Sa harapan niya, ilang hakbang lang ang layo, si Alliyah ay nakatayo rin—ngunit hindi na kasing bilis kanina. Ang mga balikat nito ay bahagyang nakalaylay, ang paghinga ay hindi na pantay. Ang mga mata nito, na kanina lang ay nag-aapoy sa galit, ay ngayon may bahid na ng pagod—hindi pisikal lang, kundi emosyonal, parang isang apoy na matagal nang sinusunog ang sarili at ngayo’y nauubusan na ng hangin.Ngunit hindi pa rin siya sumusuk
Tahimik ang kabundukan, ngunit ang katahimikang iyon ay panlilinlang. Sa ilalim ng bawat yabag ni Gray sa basang lupa ay may nakaabang na panganib—mga patalim ng alaala, mga aninong maaaring gumalaw anumang oras. Nagsimula na siyang kumilos. Hindi na siya nag-aksaya ng oras sa pagdududa. Ang bawat segundo ay mahalaga, at alam niyang habang tumatagal, mas lalong tumitibay ang galit na bumabalot kay Alliyah.“Juliet,” bulong niya sa comms, mahina ngunit malinaw. “Nasa silangang bahagi na ako. May bakas ng dugo sa mga puno.”Static muna ang sagot bago marinig ang boses ni Juliet—kalmado, ngunit may halong pag-aalala.“Nakikita ko sa thermal scan ang galaw mo. Mag-ingat ka, Gray. May isang heat signature, mga tatlong daang metro sa unahan mo.”Huminto si Gray. Dahan-dahan siyang yumuko, hinipo ang lupa. Sariwa pa. Hindi pa natutuyo ang dugo.“Siya ‘yon,” sabi niya. “Hindi na siya nagtatago.”“Parang... hinihintay ka niya,” sagot ni Juliet. “Gray, kung pakiramdam mo ay delikado—”“Delikado
Tahimik ang hideout, ngunit hindi iyon ang uri ng katahimikang nagbibigay ng kapayapaan. Ito ang katahimikang puno ng sugat, ng mga ungol na pilit pinipigilan, ng amoy ng dugo at gamot na nagsasama sa hangin. Sa gitna ng lahat ng iyon, nakatayo si Gray—nakapikit, nakasandal sa malamig na pader, parang pilit inuukit sa sarili ang desisyong matagal na niyang tinatakbuhan.Tiningna niya ang relo sa pulso niya, ilang minuto na lang at dadating na ang back up.Panahon na.Dahan-dahan niyang iminulat ang mga mata. Wala nang pag-aatubili. Wala nang tanong. Ang mga sagot ay matagal nang naroon—pinili lang niyang huwag pakinggan noon.Lumakad siya papunta sa mesa kung saan nakalatag ang mga kagamitan niya. Hindi armas ang una niyang hinawakan, kundi ang maliit na cellphone na ibinigay niya kay Juliet kanina. Doon niya ipinalipat ang lahat ng video—ang mga file mula sa lumang base ng Alliance. Ang katotohanang matagal na ikinulong sa mga server.Lumapit si Juliet, tahimik ngunit alerto.“Sigura
Hindi na nagtagal ang pagkabigla.Sa sandaling malinaw na malinaw kay Gray at Juliet ang lawak ng nangyari, kusang gumalaw ang mga katawan nila—parang matagal nang sanay sa ganitong uri ng impiyerno. Walang sigawan. Walang tanong na “bakit.” Ang mga ganoong salita ay para sa mga taong may oras pang masaktan. Wala na silang ganoong pagkakataon.“Juliet,” sabi ni Gray, mababa ngunit matalim ang tinig, “hanapin mo siya.”Hindi na kailangan ng paliwanag.Tumango si Juliet at agad na tumakbo patungo sa control room ng hideout—isang maliit ngunit sapat na silid na puno ng mga monitor, wire, at improvised na sistema ng surveillance na inayos nila ni Rio para hanapin sana ang may pakana ng sunog sa bahay nina Nikolai na sa hindi inaasahan ay si Alliyah pala, at ngayon ay si Alliyah pa rin ang dahilan.Ngunit ngayon, iyon na lang ang pag-asa nilang makita kung saan nagpunta si Alliyah o kung may bakas man siyang naiwan.Samantala, lumuhod si Gray sa tabi ng unang sugatan na nadaanan niya.Isan







