LOGINSerena’s POV
Hindi ako gumalaw. Nakatigil lang ako sa gilid ng kalsada habang nakatitig sa itim na sasakyan sa rearview mirror, unti-unti itong lumalapit. Kinakabahan man sa kong anung magyayari Sakin, ngunit nanatili lang ako sa loob ng sasakyan diko tinangkang paandarin ito. Isang metro. Dalawa. Tatlo. Mas lalong bumilis ang tibok ng puso ko. *Hindi puwede.* Hindi ngayon, hindi pagkatapos nADRIAN’S POVKinabukasan “Get the car ready. We’re leaving.”Hindi na hinintay ni Lucas ang pangalawang utos. Agad siyang lumabas para tawagin ang mga tauhan niya.Nasa loob pa rin ng maliit na opisina ang lalaking nahuli namin. Hindi pa rin nito sinasabi kung sino ang nag-utos sa kanila, pero sapat na ang sinabi niya para maintindihan ko ang isang bagay.Hindi na lang ebidensiya ang habol ng mga kalaban namin.Si Serena na mismo ang target nila.At hindi ko hahayaang may mangyari sa kanya.“Adrian.”Lumingon ako. Nakatayo si Serena sa tabi ng mesa, hawak ang litrato nila ni Sebastian.“Hindi tayo puwedeng magtago habang may ibang taong puwedeng masaktan,” sabi niya.“I know.”“Then stop treating me like someone you need to lock away.”Napahigpit ang panga ko.Gusto kong sabihin na ginagawa ko lang iyon dahil ayokong mawala siya. Pero alam kong hindi na sapa
SERENA’S POVHindi ko pa rin maalis ang tingin ko sa litrato nina Sebastian at Nate.Tatlong araw bago namatay ang kapatid ko. At tatlong araw na din kaming walang pahingang nag hahanap sa katotohanan.Kung alam lang naming iyon na pala ang huling mga araw niya, sana hindi namin hinayaang mag-isa siya.“Serena.”Napatingin ako kay Adrian. Nasa harap niya ang mga dokumentong nakuha namin sa lumang Salvatore archives. Si Lucas naman ay abala sa pag-check ng phone ni Nate.“May nakita ka?” tanong ko.Tumango si Lucas. “May huling mensahe si Nate. Galing kay Daniel.”Inilapag niya ang phone sa mesa.11:18 PM. Huwag kang pupunta roon. Alam nilang nasa iyo ang kopya.Napahigpit ang hawak ko sa litrato.“Pero pumunta pa rin siya,” sabi ko.“Because he was trying to protect Sebastian,” sagot ni Adrian.Hindi na ako nakipagtalo. Pagod na akong makarinig ng mga paliwanag. Ang k
SERENA’S POV“I saw who was still alive when I left that room.”Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ko ang sinabi ni Adrian.Hindi ako makagalaw. Hindi rin ako makapagsalita. Para bang may humawak sa lalamunan ko at unti-unting pinipiga iyon habang hinihintay ko ang susunod niyang sasabihin.“Who?” mahina kong tanong.Hindi siya sumagot agad.“Adrian, who was still alive?”Napatingin siya sa akin. Kita ko ang pagsisisi sa mukha niya, pero sa pagkakataong iyon, wala akong pakialam kung gaano siya nagsisisi.I needed answers.“Daniel.”Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.“Your brother?”Tumango siya.“Pagdating ko sa lugar na iyon, wala na si Sebastian. Pero nakita ko si Daniel. May sugat siya, pero buhay siya. He was the only person there who could tell me what happened.”“Then why didn't you tell the police?”“Because he thr
ADRIAN'S POV: Continuation Shit.Bumaling ako kay Serena.“Kapag sinabi kong tumakbo ka, diretso ka sa likod ng pinto. Huwag kang lilingon.”“What about you?” mahigpit akong hinawakan nito sa braso, napangiti ako dahil sa pag-aalala niya para sakin, Isa lang ang pumasok sa isip ko may pag-asa pa akong mapatawad ni Serena.I kissed her forehead saka ngumiti ulit sa kanya.“ Don't worry about me, I'll follow behind.”“Adrian—”Kita ko ang pag di sangayon nito sa sinabi ko.“Serena, please.”Sa unang pagkakataon nang gabing iyon, nakita ko ang takot sa mga mata niya. Hindi para sa sarili niya kundi para sa akin.Sapat na iyon para lalo akong magpasyang hindi siya hahayaang mapahamak. Nahinti ako sa pagiisip ng may narinig kaming yabag na papalapit.Nang makita kong pumasok ang unang lalaki sa silid, mabilis akong kumilos.Hinampas ko ang braso niyang may hawak na baril at itinul
ADRIAN’S POVHindi ko gusto ang katahimikan ni Serena.Mas gugustuhin ko pang sigawan niya ako, sampalin, o sabihin sa mukha ko kung gaano niya ako kinamumuhian kaysa makita siyang nakaupo sa tabi ko nang walang imik.Dahil alam kong sa bawat segundong lumilipas, lalo siyang lumalayo sa akin.At wala akong karapatang sisihin siya.I lied to my wife. I had helped conceal the truth about Sebastian's death, believing I could keep her safe by keeping her ignorant. Pero ngayon, isa-isang namamatay ang mga taong may alam sa nangyari, at wala na akong ideya kung paano ko siya poprotektahan nang hindi siya tuluyang mawala sa akin.“Two minutes,” sabi ni Lucas mula sa passenger seat. “Malapit na tayo sa lumang archives building.”Hindi sumagot si Serena.Sa halip, nakatingin lamang siya sa memory card na hawak niya.“Serena.”Bahagya siyang lumingon.“Hmm?”“Once we're inside, stay beh
SERENA’S POVHindi ko pa rin matanggap na wala na si Nate.Ilang minuto na ang nakalipas mula nang tuluyan siyang mawalan ng hininga sa harap ko, pero sariwa pa rin sa isip ko ang huling tingin niya sa akin. Parang may gusto pa siyang sabihin, may gustong ipaalam, pero hindi na siya nagkaroon ng pagkakataon.At ang pinakamasakit?Namatay siyang sinusubukang tulungan ako.“Serena.”Mahinang tawag ni Adrian ang nagbalik sa akin sa kasalukuyan.Nakatayo ako sa tabi ng katawan ni Nate habang hawak nang mahigpit ang memory card. Gusto kong lumapit ulit sa kanya, pero alam kong wala na akong magagawa.“Let's go. We need to get you out of here.”Umiling ako.“Hindi natin siya puwedeng iwan dito.”“I know.”“Adrian, hindi natin siya puwedeng basta iwan!”Lumapit siya at hinawakan ang magkabilang balikat ko.“Hindi natin siya iiwan nang walang gagawin, Serena. Tatawag







