CHAPTER 1 - The Betrayal

"The first man I ever loved taught me how it felt to be betrayed.

The man I married taught me how it felt to be abandoned.

And the little boy I brought into this world taught me that I could survive both."

— Eloise Vivienne Salazar

ELOISE'S POV

"Surprise, babe!"

Unti-unting nabuo ang ngiti sa mga labi ko habang binubuksan ang p***o ng condo. Mahigpit ang pagkakahawak ko sa paper bag na naglalaman ng pagkaing pagsasaluhan namin ngayong gabi.

Today was supposed to be a special day for us.

Third anniversary namin ngayon ni Nathan, kaya I made sure na kahit busy ako sa work, magkakaroon pa rin ako ng oras para i-celebrate ang special day na ito. I even took a half-day leave para maihanda ang lahat. I cooked his favorite dishes because I wanted everything to be perfect.

That's me, Eloise.

I always want everything to be special whenever it comes to Nathan because I love him so much. I want him to feel loved, appreciated, and special, just as he makes me feel.

Or at least, that's what I thought.

Chineck ko ang cellphone ko para tingnan kung anong oras na.

8:00 PM.

As usual, late na naman siya, but I was already used to it.

Napabuntong-hininga na lang ako habang inaayos ang bag ko bago tuluyang pumasok sa condo niya.

May duplicate key ako ng unit niya. He gave it to me last month and told me that I could come over anytime, even when he wasn't around.

He even told me, "My home is your home, babe."

Those were his exact words.

And stupid me, naniwala ako.

Naniwala ako sa bawat salitang lumalabas sa bibig niya.

Dahan-dahan kong binuksan ang p***o habang ini-imagine na ang magiging reaction niya kapag nakita niya ako. For sure, magugulat siya dahil ang alam niya ay bukas pa kami magce-celebrate ng anniversary namin.

But the moment I stepped inside, something stopped me from taking another step.

A woman's laughter.

Then I heard Nathan's voice.

Malambing. Soft. Malumanay.

The same voice I always heard whenever he made me feel loved and important.

Kumunot ang magkabila kong kilay.

"Love, saan mo nilagay ang shirt ko?"

Napatigil ako.

Love?

Napalingon ako sa hallway papunta sa bedroom niya. Para akong napako sa kinatatayuan ko. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko habang hawak pa rin ang paper bag ng pagkaing pinaghirapan kong ihanda para sa aming dalawa.

Baka kapatid niya lang ang dumalaw.

Or maybe a friend.

Surely, there was a reasonable explanation for all of this.

Gusto kong paniwalaan ang lahat ng excuses na pumapasok sa isip ko.

God knows how badly I wanted to believe that everything was okay. That there was nothing to worry about. That I was simply overthinking things.

But then, the bedroom door slowly opened.

And my entire world came crashing down.

Nagtagpo ang mga mata namin.

Kita ko ang pagkagulat sa mukha niya. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Should I leave? Should I confront him? Should I ask him what was happening?

Napakaraming tanong ang biglang pumasok sa isip ko, pero not a single word could come out of my mouth.

"Elle? Anong ginagawa mo dito?"

Elle.

Hindi na babe.

Napakaliit na bagay, pero bakit parang mas lalo akong nasaktan?

"Love, sino 'yang nandiyan?"

Kasunod niyang lumabas ang babaeng matagal na niyang ipinakilala sa akin bilang katrabaho lang. The same woman he once told me not to be jealous of because there was nothing going on between them.

Pero ngayon, nakatayo siya sa likod ni Nathan habang inaayos ang pagkakabutones ng suot nitong polo.

My eyes slowly shifted from her to Nathan.

Hindi ako makapaniwala.

So, this was what they meant by nothing?

Ganito ba talaga ang itsura ng walang dapat ikaselos?

Hindi ko na kinaya ang lahat ng nakikita ko. Biglang bumitaw ang mga daliri ko sa paper bag na hawak ko. Bumagsak iyon sa sahig, kasabay ng tunog ng mga food containers na nagkalat sa paligid.

I didn't care.

Wala na akong pakialam kung masayang lahat ng pagkaing pinaghirapan kong ihanda. Wala na akong pakialam kung masira ang gabing ilang araw kong pinaghandaan.

Because the man I thought I knew was standing right in front of me, with another woman beside him.

"Elle, wait!"

Mabilis na lumapit si Nathan at akmang hahawakan ang braso ko, pero agad ko iyong tinabig.

"Don't touch me."

Halos pabulong lang ang pagkakasabi ko, pero sapat iyon para mapahinto siya.

Hindi ko na hinintay ang susunod niyang sasabihin. Basta ang alam ko lang, gusto ko nang makaalis sa lugar na iyon.

I turned around and walked straight toward the door.

"Elle! Let me explain!"

I heard him calling my name, but I didn't bother looking back.

Ano pang kailangan niyang ipaliwanag?

Kailangan pa ba niyang sabihin sa akin na hindi ko lang naintindihan ang nakita ko? Na may iba siyang dahilan kung bakit kasama niya ang babaeng iyon sa kwarto niya?

Enough.

Paglabas ko ng condo, saka ko lang napansin na nanginginig na pala ang mga kamay ko. Pilit kong pinipigilan ang mga luhang gustong kumawala sa mga mata ko.

I thought I was going to surprise him tonight.

I thought we were going to celebrate three years of being together.

I thought I was going home to the man I loved.

But instead, I found out that I was the only one celebrating a love that had already been broken.

"Mga hayop..."

Mahinang bulong ko bago tuluyang pumatak ang unang luha sa pisngi ko.

Naglakad ako papunta sa elevator habang sunod-sunod na pumapatak ang mga luha ko. Hindi ko na alam kung saan ako pupunta o kung ano ang susunod kong gagawin.

Biglang sunod-sunod na nag-notify ang cellphone ko.

Nathaniel Calling...

Declined.

Nathaniel Calling...

Declined.

Nathaniel Calling...

Sa pangatlong tawag niya, doon tuluyang bumuhos ang mga luha ko.

Para bang hindi ko na alam kung paano ko haharapin ang lahat. Gusto ko na lang maglaho sa mundo, kahit saglit lang, para hindi ko na kailangang maramdaman ang sakit na ito.

Hindi ko kaya.

Hindi ko kayang mawala siya, pero ang sakit-sakit na rin manatili sa ganitong sitwasyon.

Ang taong akala kong makakasama kong bubuo ng mga pangarap ko, siya rin pala ang sisira sa mga iyon.

How could he do this to me?

Three years.

Tatlong taon akong nagtiwala. Tatlong taon akong nagmahal. At sa loob ng tatlong taon, akala ko ako lang ang babaeng nasa puso niya.

Paano niya nagawang lokohin ako nang ganoon kadali?

Halos hindi ko na alam ang ginagawa ko habang naglalakad papunta sa parking lot. Hindi ko na namalayan kung ano na ang itsura ko. All I wanted was to get away from that place.

Nang makarating ako sa sasakyan ko, nanginginig ang mga kamay ko habang sinusubukan kong buksan ang p***o.

I tried inserting the key, but my hands wouldn't cooperate.

"Kaya ko ba?"

Mahina kong tanong sa sarili ko.

Kaya ko ba siyang mawala?

Kaya ko bang tanggapin na wala na ang taong akala ko makakasama ko habang buhay?

Napahawak ako sa dibdib ko. Sobrang bigat ng pakiramdam ko, parang bawat paghinga ay may kasamang sakit.

I never imagined that the person who promised to stay would be the same person who would hurt me this much.

Pagtingin ko sa cellphone ko, nakita ko ang sunod-sunod na messages mula kay Nathan. Hindi ko na binuksan ang kahit isa sa mga iyon.

I didn't want to hear his explanations.

Not tonight.

Hindi ko na namalayang napindot ko ang contact number ng isang taong alam kong makakaintindi sa akin.

A familiar name appeared on my screen.

Gabriel Alexander Reyes.

My best friend.

The person I knew I could count on whenever everything felt too heavy to bear.

I pressed the call button.

Nang marinig ko ang unang ring, mas lalo akong napaiyak. Hindi ko alam kung bakit, pero parang doon ko lang tuluyang naramdaman kung gaano ako kasakit nasaktan.

One ring.

Two rings.

Then he finally answered.

"Hello, Elle?"

I tried to speak, but my voice was barely audible.

"Gabe..."

"Elle? Hey, what's wrong?"

Napapikit ako at pinilit na pakalmahin ang sarili ko, pero hindi ko talaga mapigilan ang pag-iyak.

"Gabe, can you come get me?"

And for the first time that night, I allowed myself to ask someone for help.