Chapter 6

“Sa lahat ng babaeng na-booking ko, ikaw ang pinakamaganda. Tama nga si Patrick, at hindi ako magsisisi na gumastos ng fifty thousand pesos sa’yo,” saad niya sabay lapag ng palad sa makinis kong hita habang maingat siyang nagmamaneho ng kotse.

“Ang lambot ng balat mo. Napakakinis ng kutis. Mukhang masarap ka nga, lalo na’t batang-bata at birhen pa,” dagdag pa niya habang nakangisi, saka pinaglandas pataas ang kamay. Mabilis ko namang iniwas ang hita ko nang mas lumapit iyon sa aking kaselanan.

“So cute. Halatang birhen na birhen ka dahil nanginginig ang hita mo kapag hinahaplos ka,” nakangisi niyang dagdag. Malumanay pa rin ang boses niya dahil halatang sanay na sanay na siya sa ganitong tagpo.

“H-Have you ever touched a girl below eighteen?” curious kong tanong kahit bahagyang nanginginig ang boses ko sa kaba.

“Oo naman. A lot,” sagot niya na nagpadama sa akin ng mas matinding takot. Sinasabi ko na nga ba dahil he is an expert predator.

Pagliko namin sa kanto ay bigla siyang nagsalita. “Sa five-star hotel kita i-che-check in. Malaki ang fifty thousand kaya gusto kong sulitin at maangkin ka,” seryoso niyang wika. Pero bago pa kami makarating doon ay pareho kaming nagulat nang may kotseng biglang gumigitgit at bumangga sa amin.

Napahinto si Doctor at halata ang inis sa kanyang mukha bago naisipang bumaba upang i-confront ang driver ng kabilang kotse. Bitbit niya ang baril na kinuha niya sa katabing bag kaya mas lalo akong binalot ng takot at pagkabahala sa maaaring mangyari.

“Bumaba ka riyan! Anong gusto mo, ha? Bakit ka nanggigitgit?” sigaw niya sa driver ng kabilang kotse habang nakatutok ang baril.

Pagbukas ng pinto, isang matangkad na babae ang lumabas at sunod-sunod na putok ang pinakawalan nito na tila tinadtad ng bala si Dr. Alcalan. The woman was using a silencer gun pero rinig ko pa rin ang mahinang dagundong ng bawat putok. I was frozen in shock while witnessing such a crime. What the hell is happening? Ayokong madawit sa insidenteng ito.

Kahit nanginginig ang buong katawan ko ay napatingin ako sa bag ni Doctor na naglalaman ng limpak-limpak na salapi. Imbes na manatili akong natulala ay hinablot ko ito at dahan-dahang binuksan ang pinto dahil I need this fúcking money. Ayaw ko pang mamatay kaya tatakas na lamang ako dahil alam kong hindi nila ako bubuhayin sa ganitong sitwasyon.

Mabilis akong kumaripas ng takbo noong mapansing lumalapit ang babae sa nakahandusay na katawan ni Dr. Alcalan na parang sinusigurado nito kung patay na ba talaga ang doktor.

“May kasama siya!” sigaw ng kasamahan niyang lalaki nang mapansin ako.

Diyos ko! Kailangan kong magmadali. Mas binilisan ko pa ang aking pagtakbo. I’m an athlete at nanalo na ako sa maraming running dash competitions kaya positibo akong matatakasan ko sila.

Nang makapuslit ako sa isang madilim na bahagi ng kalsada at tila hindi na sila nakasunod ay pinakiramdaman ko ang paligid. Nang marinig ko muli ang mga boses nila ay nagpatuloy ako hanggang sa may makita akong itim na van na nakaparada malapit sa isang bukas na twenty-four seven drugstore.

Kinalikot ko ang pinto at dahil hindi ito naka-lock ay agad akong sumuot sa loob at isinara iyon habang hingal na hingal. Sana ay hindi nila nakita kung saan ako pumasok dahil kapag nagkataon ay katapusan ko na.

Ngunit lalo pang bumilis ang tibok ng dibdib ko dahil sa kaba nang maramdaman kong may tao sa tabi ko. Paglingon ko ay doon ko siya nakita. Those cold eyes were boring into me. It’s Vaughn! Nasa loob ako ng sasakyan niya. My God! Sa dinami-dami ng tao ay bakit siya pa?

At mas lalo pa akong napatulala dahil he isn’t just sitting there. He’s... he’s jàcking off. Napanganga ako sa hawak niya at nalula ako sa laki nito, pero alam kong hindi ito ang oras para matuod at matulala ako. Napatagilid ako at mahigpit na kumapit sa bag na puno ng pera habang pilit tinatakpan ang sarili. Nakikita ko kasing papalapit ang dalawang killer sa direksiyong kinaroroonan namin. Pakiramdam ko’y hindi sila titigil hangga’t hindi nila ako napapatay lalo na’t nakita ko ang mga mukha nila nang barilin nila si Dr. Alcalan.

Paulit-ulit akong nagdasal at hindi ko na inintindi kung sino ang katabi ko sa loob ng kotse. Habang nakatakip ang mukha ko ay napansin kong tumunog ang cellphone ni Vaughn pero still, hindi niya tinakpan ang kanyang kaselanan. Parang proud pa nga siya na nakikita ko ang nag-uumigting niyang pàgkalalaki. Tahimik niyang sinagot ang tawag samantalang ako’y napasilip sa labas at medyo nakahinga nang maluwag dahil naglaho na ang dalawang killer na naghabol sa akin.

“Yes? Ah... ok. Ayos na? Hayaan mo na. Ako na ang bahala,” ani Vaughn habang may kausap sa phone.

Seryoso ang mukha niya at hindi ko maiwasang ibaba ang tingin ko. The fúck! He was still holding his díck gamit ang kabilang kamay. Makailang-ulit tuloy akong napalunok ng laway at nang akma siyang titingin sa akin ay kaagad akong umiwas ng tingin. Maybe I should stay inside Vaughn’s van kahit saglit lang dahil alam kong mas safe ako rito kaysa sa labas. Baka bigla na lang sumulpot ulit ang dalawang killer at patayin ako nang walang alinlangan.

“What happened?” basag niya sa katahimikan pagkatapos niyang ibaba ang phone.

“Ba’t nasa labas ka pa sa ganitong oras?” dagdag pa niya.

Nag-alangan akong lumingon sa kanya at nakahinga naman ako nang maluwag nang makitang tinakpan na niya ng damit ang kanyang kaselanan.

“M-May pinuntahan lang ako,” sagot ko habang mas lalo pang humigpit ang kapit ko sa bitbit kong itim na bag.

“On duty ka, ’di ba?” pang-iiba ko ng usapan upang hindi na siya magtanong pa.

“May kinamusta lang ako sa ospital,” tugon niya. Katulad ng nakasanayan ko ay malamig pa rin ang tono ng kanyang boses na ni hindi mo maramdaman kung galit ba siya o wala lang. Parang wala siyang gana na makipagkomunikasyon sa akin.

Pero nang makita ko siyang nagsasarili habang kagat-labi at nakapikit ang mga mata na tila nasasarapan sa ginagawa niya, ay iyon ang pambihira at kakaibang reaksyon na rumehistro sa kanyang mukha, isang ekspresyong ngayon ko lang nasilayan at tila naghatid ng kakaibang kaba at init sa aking buong katawan.

Vaughn is cold at nasa pagkatao na niya ang pagiging ganoon: cold makitungo, cold makipag-usap, at laging tahimik. He is the most boring person I’ve ever met in my life but I enjoy his company. Sabi nga ng karamihan ay gwapo lang siya pero ang boring-boring niya raw talagang kasama.

Pero kahit ganoon siya ay wala naman akong pakialam sa sinasabi nila. I like his silence. Minahal ko rin siya at totoo ang pagmamahal na ibinigay ko sa kanya noon kahit na kailanman ay hindi niya ako minahal pabalik.