Chapter 6

Naging tahimik ang buhay ko matapos ang tagpong iyon. Nagpatuloy ang buhay ko bilang artista. Tapping dito, photoshoot doon. Interviews. Events. Mall shows. 

I did it well. I always did. 

Pero habang tumatagal ay bigla akong nakaramdam nang kakaiba. I felt like someone was always watching me. I felt eyes behind my back. 

Sinubukan kong h’wag pansinin iyon. But the feeling was strong, kaya halos nakakaapekto na iyon sa trabaho ko. 

Nasa probinsya kami. Somewhere in Cebu. Para iyon sa isang movie na ginagawa namin. Dito ang setting ng movie namin. As usual, ako ang bida. 

Katatapos ko lang ng isang take at pansamantalang nagpapahinga sa sarili kong tent. May sarili akong folding bed doon na sobrang komportable. Hindi pa man nagtatagal ang pahinga ko noong tumunog naman bigla ang cellphone ko. Ayaw ko sana sagutin dahil bawal. Pero wala namang ibang tatawag sa akin sa set kundi si Ms. Cheng. 

Napabuga na lamang ako ng hangin at inabot ang cellphone sa gilid ko. Sinagot  ko iyon habang pipikit-pikit pa ang mga mata ko. 

“Ms. Cheng—” 

“You need to go now, Ellaine!” Ms. Cheng said. 

Nangunot ang noo ko noong mapansin ko ang pagmamadali sa boses niya. 

“Ha?” 

“You need to leave now. H’wag mo nang isipin pa iyang taping mo. You should go. Leave everything, even your cellphone.” 

Naguluhan ako sa sinabi ni Ms. Cheng. Bakit naman niya ako biglang paaalisin? May scandal na naman ba ako?

Napaupo na ako. Pilit ko pa ring pinoproseso ang mga sinasabi niya. 

“W-Wait, Ms. Cheng. I don’t understand. Bakit mo ako pinapaalis? What did I do?” 

Sandaling natahimik si Ms. Cheng. 

“I-I’m sorry, Ellaine. Wala akong ibang magagawa. Ito lang ang maitutulong ko sa ‘yo. I… I can’t sacrifice my family. I’m really sorry.” 

Para akong sinampal sa sinabi ni Ms. Cheng. Ramdam ko ang bigat ng bawat salitang binibitawan niya. 

“Ms. Cheng—”

“There’s no time anymore. At this moment ay sigurado akong papunta na sila sa ‘yo. I’ve already given instructions to Cheska. I’m really sorry, Ellaine. I hope you understand my situation. Leave. Make sure to stay hidden. Don’t let him find you.” 

Iyon lang at pinatay na ni Ms. Cheng ang tawag. 

Unti-unti kong ibinaba ang cellphone ko. Why would I leave? Kanino ako dapat tumakbo? 

Pakiramdam ko bigla ay naninikip ang dibdib ko dahil sa matinding kaba. Ramdam ko na nagpa-palpitate na ako dahil doon. Noong pumasok naman bigla si Cheska sa tent ko. 

Napatayo ako agad. 

“Cheska. What is going on? Bakit ako pinapaalis ni Ms. Cheng? What is happening?” 

Hindi sumagot si Cheska. Nagmamadali lang itong lumapit sa mga damit ko at kumuha ng t-shirt at pantalon. 

“Here. Magpalit ka ng damit mo. Bilisan mo. Ihahanda ko ang ilang mga damit mo,” utos niya. Ramdam ko ang pagmamadali sa boses niya. Kita ko rin ang takot sa mga mata niya. 

Ano ba talaga ang nangyayari? 

Hindi ako kumilos at tiningnan lang ang damit na ibinigay sa akin ni Cheska. May hinugot pa itong jacket ko. Tapos sunod nitong kinuha ay ang bodybag ko at nilagyan ng mga damit at undies ko. Inilagay niya rin doon ang mga dala kong importanteng gamit at toilletries. 

Para talaga akong maglalayas sa ginagawa niya. 

“No.” 

Napatigil bigla si Cheska sa ginagawa niya at lumingon sa akin. 

“Magbihis ka na, Ellaine. Please,” sabi niya lang at muling tumalikod sa akin. 

Dumilim na ang mukha ko. Lumapit ako sa kaniya at hinawakan siya sa braso. Pero inis lang niya iyon na winaksi at salubong ang mga kilay na tiningnan ako. Napaatras ako ng kaunti dahil unang beses kong makita na ganoon ang akto sa akin ni Cheska. 

She was always gentle and loyal to me. 

“Ano ba, Ellaine? For once h’wag ka namang maging makulit! Magbihis ka na!” ani Cheska. Mahina iyon pero ramdam ko ang gigil sa bawat salitang binibitawan niya. Nagpipigil lang din ito na hindi sumigaw. 

Napaawang ang bibig ko. 

“No! Hindi ako kikilos hanggat hindi mo ini-explain sa akin ang nangyayari, Cheska. At isa pa, saan naman ako pupunta? Nakakalimutan mo ata na wala na akong pamilya!” giit ko. 

Doon naman parang natauhan si Cheska. Umawang pa ang bibig niya na para bang may sasabihin. Ngunit iniikom niya rin iyon at saka huminga nang malalim. 

“Sorry. Pero… Mr. Lorenzo Ricci wants you already, Ellaine. Sinubukan ni Ms. Cheng na paliwanagan ito. Pero pinagbantaan nito na papatayin ang buong pamilya niya kapag hindi ito pumayag na bayaran ka. Wala siyang choice, Ellaine,” malungkot na sabi ni Cheska. 

Natulala ako sa sinabi niya. So, iyon pala ang dahilan. 

That bastard was demanding from me already. 

Para akong nauupos na kandila na muling napaupo sa kama ko. Bigla ay naawa ako sa sitwasyon ko. 

Oo, naiindintihan ko si Ms. Cheng. Pero gano’n gano’n na lang ba talaga niya ako ipagkakanulo sa lalakeng ‘yon? Kaso ano nga ba ang magagawa ko? Pinagbantaan na ang pamilya niya. Kahit sino naman siguro ay  gagawin ang ginawa niya. Ang sakit lang dahil umasa ako na baka lang ay iligtas pa rin niya ako. 

“Sige na, Ellaine. Don’t worry. May mga kamag-anak ako sa Mindanao. Doon ka pupunta. Na contact ko na sila kanina pa. Hihintayin ka nila sa pier,” mahinahon ng sabi ni Cheska. “Ibibigay ko sa ‘yo ang isa kong phone. Iwan mo na lang ang sa ‘yo rito para hindi mahalata. Nakapag-withdraw na rin ako ng pera mo kaya hindi mo kailangan mag-alala. Magsi-send din ako palagi. Sabihin mo lang sa kamag-anak ko doon.” 

Nangilid na ang mga luha ko. Hindi pa rin mag-sink in sa akin ang lahat. Paano na ako ngayon?