The Penthouse Secrets: Ellaine's Heart のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

“1, 2, 3, action!” sigaw ng photographer na kukuha ng aking larawan.Agad kong ipinakita ang best post ko. Lalo akong ginanahan noong mapansin ko ang pagkamangha ng mga staff habang nakatingin sa akin. This was my life. And I owned it. People pay and adore me for posting in front of the camera, or even breathing. Walang kahit sino man ang hindi nakakakilala sa isang Ellaine Sandoval. Being the top actress and model in the country. Sino nga ba ang hindi hahanga sa akin? Muli pang nagmwestra ang photographer sa akin. Ilang shots. Then the photoshoot ended. Agad na lumapit sa akin ang PA ko at binalutan ako ng towel matapos ang photoshoot. Iginiya niya ako papunta sa dressing room ko at binigyan ng tubig.Bilang isang superstar, may sarili kong dressing room sa lahat ng mga pupuntahan kong photoshoot. May sariling glam team at Doon pa lang ako nakahinga nang maluwag. “After this, kailangan nating bumalik sa station para sa interview.” Nangunot ang noo ko at napatingin kay Cheska

Paulit-ulit na umalingawngaw sa isipan ko ang mga salita ni Ms. Cheng. He wanted to buy me. That Lorenzo Ricci, whoever the fuck he was. Gusto niya akong bilhin na para bang isa akong laruan o bagay na basta-basta lang binibili. Paanong may ganitong kalseng tao kung mag-isip? Matapos naming mag-usap ay dumeretso na ako sa penthouse ko. A unit owned by Foedus Corp. Wala akong ideya sa kanila. Pero sikat ito sa mga mayayamang mga personalidad. Nasa tuktok ng isang one-hundred-storey building ang unit ko. Unit 1003. A place na hindi basta-basta mararating ng mga simpleng tao lang. Bukod sa elegante ang bawat silid dito. Umaabot ng milyon ang presyo ng bawat unit. Pumasok na ako sa loob at dumeretso sa sala. Studio type ang kinuha kong unit. Kaya kita mula sa sala ang kusina. May upper part lang kung nasaan ang kwarto ko. I only have one room. Mag-isa lang naman kasi talaga ako.Bata pa lang ako ay ulila na ako. Kaya nga ako napunta sa trabahong hindi ko naman gusto. Wala akong c

Pakiramdam ko ay nagtayuan lahat ng balahibo ko sa katawan noong marinig ko ang baritono nitong boses. Hindi ako nakaimik at nakaawang lang ang bibig na nakatingin sa kaniya. Hindi pa nga kami nagkakadaupang palad pero pakiramdam ko ay hinuhubaran na niya ako sa mga tingin niya pa lang. Those green eyes were like memorizing every inch of my body. Especially my face. Hindi mawala-wala ang nakaangat na gilid na labi nito. He was as if enjoying watching me. Bigla akong nakaramdam nang pagkailang. Sanay naman ako na may mga taong nakatingin sa akin. Kahit nga nakahubad ay sanay na sanay na ako. Pero iba ang mga tingin nito. Para akong inaarok kahit sa mga tingin pa lang niya. Pero hindi ako dapat magpadala sa kakaibang presensya niya, at sa kaniyang mga titig na kaakit-akit. He was the one who wanted to buy me after all. Nagsalubong ang mga kilay ko at umayos ng upo. “Mr. Ricci? I… I didn’t know, Ms. Cheng,” tugon ko. Hindi ko iniwas ang mga tingin ko sa kaniya. Sinigurado ko na ma

Hindi ko pa rin maproseso ang mga sinabi ni Cheska sa akin. I tried to remember it as much as I could. Pero dahil nga sa halo-halong emosyon na ang nararamdaman ko ay hindi ko na alam kung maalala ko ba ang lahat ng bilin niya. Umalis ako ng walang paalam sa set kanina. Ngayon ay narito na ako sa bus terminal, papunta na sa probinsya na sinasabi ni Cheska. Mayroon na akong ticket at hinihintay ko na lang na dumating ang bus ko. Pumwesto ako sa pinakasulok ng waiting area. Sa may dulo malapit sa pader. Doon ay kita ko ang lahat ng papasok at lalabas sa gate ng terminal. Kabado pa rin ako dahil alam ko na sa oras na iyon ay pinaghahanap na ako ng mga tauhan ni Mr. Ricci. Sa dami ng habilin ni Cheska sa akin ay ang sinabi niya lang na h’wag basta-basta magtitiwala sa mga nakakausap ko ang naalala ko at siguraduhing walang makakakilala sa akin. E paano ko iyon gagawin? I am Ellaine Sandoval! Halos lahat ata ng tao sa Pinas ay kilala ako. Kahit nga dito sa terminal ay nakita kong nakak

Hindi ko alam kung gaano kami katagal nagbyahe. Nagising na lang kasi ako na tinatapik na ako ni Leo. “We’re at the pier,” he said. Nangunot ang noo ko. Unti-unti kong iminulat ang mga mata ko. Bahagya akong sumilid sa bintana. He was right. Nasa isang pier na kami. “Is it safe?” tanong ko. Marahang tumango si Leo. “Come on.” Tumayo na kami. Kami na lang din pala ang hindi pa nababa sa bus. Kinabahan na naman ako dahil ang daming tao. Dumikit ako kay Leo at bahagyang kumapit sa jacket niya. Para akong batang nagtatago sa mga tao. Mabuti na lang din at m