Chapter 7

Hindi ko pa rin maproseso ang mga sinabi ni Cheska sa akin. I tried to remember it as much as I could. Pero dahil nga sa halo-halong emosyon na ang nararamdaman ko ay hindi ko na alam kung maalala ko ba ang lahat ng bilin niya. 

Umalis ako ng walang paalam sa set kanina. Ngayon ay narito na ako sa bus terminal, papunta na sa probinsya na sinasabi ni Cheska. Mayroon na akong ticket at hinihintay ko na lang na dumating ang bus ko. 

Pumwesto ako sa pinakasulok ng waiting area. Sa may dulo malapit sa pader. Doon ay kita ko ang lahat ng papasok at lalabas sa gate ng terminal. 

Kabado pa rin ako dahil alam ko na sa oras na iyon ay pinaghahanap na ako ng mga tauhan ni Mr. Ricci. 

Sa dami ng habilin ni Cheska sa akin ay ang sinabi niya lang na h’wag basta-basta magtitiwala sa mga nakakausap ko ang naalala ko at siguraduhing walang makakakilala sa akin. E paano ko iyon gagawin? I am Ellaine Sandoval! Halos lahat ata ng tao sa Pinas ay kilala ako. Kahit nga dito sa terminal ay nakita kong nakakabit ang isa sa mga poster ko. 

Inayos ko ang sumbrelo at face mask ko. Palagi rin akong nakatingin sa ibaba at sinusubukang hindi makatingin sa mukha ng kahit na sinong nakakaharap ko. 

“Pwede ba ritong maupo?” 

Biglang kumislot ang puso ko noong marinig kong may nagsalita sa tabi ko. Paglingon ko ay may lalakeng matangkad at matipunong pangangatawan ang nakatatayo sa harap ng bakanteng upuan sa tabi ko. Naka-jacket din siya at facemask kagaya ko. Pero nakalitaw ang brownish niyang buhok. Kahit may takip ang mukha nito ay kita ko sa mga mata niya na foreigner siya dahil kulay abo iyon. 

Pero magaling siya mag-Tagalog. 

Tumingin ako sa hilera namin. Iyon na nga lang ang bakante. Wala na rin akong makitang bakante sa ibang upuan dahil kung hindi may mga nakaupo, gamit naman ang inilalagay nila roon. 

Hindi ako sumagot. Bahagya lang akong umusod pa sa gilid kahit na wala na akong uusuran. 

“O… kay. Thank you,” ani niya. Tapos naupo na siya sa tabi ko. 

Muli kong ibinuhos ang atensyon ko sa ticket na hawak-hawak ko. 

Hindi naman bago sa akin ang hirap. Pero sampung taon na akong namumuhay sa marangyang buhay. Hindi ko alam kung kakayanin ko pa mag-adjust ulit. Tapos idagdag pang artista nga ako. 

How can I even stop people from recognising me? Hindi ko naman gugustuhing sirain ang mukha ko para lang doon. This was my asset. My life. Mukha ko na nga lang ang natitira sa aking maganda at katawan. 

“You’re going to Davao too? Ako rin,” ani ng lalake. 

Sandali akong napatingin sa kaniya. Nakababa na ang face mask niya kaya mas lalo kong nakita ang kagwapuhan niya. Mas lalo kong naisip na hindi siya Pinoy. He was looking at the small paper I was holding. 

Mabilis ko iyong itinalikod. 

“Yeah,” tugon ko lang. 

“It’s my second time here. Tagarito kasi ang mother ko. I want to visit her place again,” ani pa niya ulit. 

So, half-pinoy siya? 

Napailing ako nang kaunti. Bakit ko ba iniintindi iyon? Mas malaki ang problema ko ngayon. At bakit ba niya ako dinadaldal. 

Tumingin ako sa kaniya at kinunutan ng noo. 

He also turned to me and smiled. 

Biglang bumilis ang pagtibok ng puso ko. Mas lalo kasing lumitaw ang kagwapuhan niya noong makita ko ang mga dimple niya. He looked so masculine, yet you’d feel secure in his presence. 

‘Hindi ka pwedeng magtiwala kahit kanino, Ellaine. Remember  that!’ muling umalingawngaw sa isipan ko ang boses ni Cheska. 

Napakurap-kurap ako. Nag-iwas ako agad ng tingin at biglang napatayo. 

“Y-You can have my chair.” 

“Huh? Wait—” 

Nagmamadali na akong umalis sa hilera na iyon at naglakad papunta sa banyo. 

Para pa ring binubundol ang dibdib ko dahil sa takot. 

Tama si Cheska. Hindi ako dapat basta-basta maniwala sa kahit kanino. 

Muli akong nanliit sa sarili ko. Pakiramdam ko ay nag-iisa na naman ako. 

Wala na akong oras na mag-emote pa sa banyo dito sa terminal. Hindi ko nagustuhan ang hitsura. Kaya minabuti ko na lang na lumabas ulit. Sakto naman na nakita ko nang dumating ang bus ko. 

Naghintay na ako sa gilid sa pagpara niyon. Ngunit nagulat ako noong biglang may humawak sa kamay ko at hinila ako palayo roon. 

Sisigaw na sana ako noong mapansin kong ang lalakeng tumabi sa akin kanina ang humihila sa akin. 

“Hey! Bitawan mo ako!” ani ko. 

Pinilit kong hilain ang braso ko. Pero mahigpit ang hawak niya roon. 

“Don’t ever think of going inside that bus.” 

Natigilan ako sa sinabi niya at napakurap-kurap. 

“H-Ha?” 

Binitawan niya ako at tinitgan sa mga mata. 

“If you don’t want them to take you. You will come with me instead.” 

Lalo akong nalito. Does this man know who I am?

Pinakatitigan ko ang lalakeng nasa harapan ko. Nakasuot na ulit ang face mask nito at panay tingin sa paligid na para bang may hinahanap ang mga mata. 

“They already know what bus you’re riding now. Do you really think that your assistant is trying to save you?” tanong ulit nito. 

Napalunok ako. 

“S-Sino ka ba? Why would I listen to you? Hindi kita ikalala!” 

Akma ko siyang sasampalin. Pero mabilis niya iyong sinalo at ibinaba. 

“Fine. Kung hindi ka maniniwala. Just wait. H’wag ka agad sumakay sa bus na iyan. Wait until the men in black enter this terminal and go directly to that bus.” 

Hindi ako nakaimik. Pero hinayaan ko siya na hilain ako papunta sa gilid. Malayo sa parking ng mga bus at mga taong naghihintay sa pagparada ng bus namin. 

HIndi nga nagtagal ay may napansin akong tatlong lalake na nakaitim na pumasok sa terminal gate. 

Nangunot ang noo ko at tinitigan ang mga ito. I immediately recognize the man in the middle. Kasama ito ni Mr. Ricci noong gabing iyon. Dere-deretso silang naglakad palapit sa bus at pumila sa mga papasok na pasahero. 

Napalunok ako. Paano iyon nalaman ng lalakeng ito? 

“H-How did you know them? Sino ka?” 

Tumingin ako sa lalake. He was staring at me, too. 

“I’m the only one who can save you now from Mr. Ricci.”