Chapter 5

Pakiramdam ko ay nagtayuan lahat ng balahibo ko sa katawan noong marinig ko ang baritono nitong boses. 

Hindi ako nakaimik at nakaawang lang ang bibig na nakatingin sa kaniya. Hindi pa nga kami nagkakadaupang palad pero pakiramdam ko ay hinuhubaran na niya ako sa mga tingin niya pa lang. 

Those green eyes were like memorizing every inch of my body. Especially my face. Hindi mawala-wala ang nakaangat na gilid na labi nito. He was as if enjoying watching me. 

Bigla akong nakaramdam nang pagkailang. Sanay naman ako na may mga taong nakatingin sa akin. Kahit nga n*******d ay sanay na sanay na ako. Pero iba ang mga tingin nito. Para akong inaarok kahit sa mga tingin pa lang niya.

Pero hindi ako dapat magpadala sa kakaibang presensya niya, at sa kaniyang mga titig na kaakit-akit. He was the one who wanted to buy me after all. 

Nagsalubong ang mga kilay ko at umayos ng upo. 

“Mr. Ricci? I… I didn’t know, Ms. Cheng,” tugon ko. 

Hindi ko iniwas ang mga tingin ko sa kaniya. Sinigurado ko na mararamdaman niya na hindi ko gusto ang presensya nito. Ngunit bago pa man makasagot si Ms. Cheng ay tumayo ito bigla. 

“It’s okay. I saw her now,” ani Mr. Ricci. “We have a deal, Ms. Cheng. You know I don’t take no for an answer.” 

Lalong nagsalubong ang mga kilay ko. Pakiramdam ko ay umakyat ang dugo ko sa ulo ko. 

“And how do you think that I will agree to it?” tanong ko sa kaniya. 

His smiles faltered. Pero imbes na mainis ay parang mas nabuhayan pa ito sa sinabi ko. Habang si Ms. Cheng naman ay napakapit na sa braso ko. Mahigpit na para bang sinasabi nito na mag-ingat ako sa mga sinasabi ko. 

So, what? I’m done doing that job. Hindi ako papayag na muling bumalik doon. 

Bahagyang umarko ang kilay nito at nagkibit ng balikat. Hindi na naman ito nagsalita pa at naglakad na palabas ng opisina ni Ms. Cheng. 

Tumayo si Ms. Cheng at nag-bow dito. 

“Thank you for coming, Mr. Ricci! I will call you soon!” ani Ms. Cheng. 

Napailing na lang ako pagdating talaga sa pera ay ang bilis ni Ms. Cheng. Pero may tiwala naman ako sa kaniya. 

Muli pa akong tiningnan nang makahulugan ni Mr. Ricci bago ito tuluyang lumabas ng silid. Saka lang ako na-relax noong mawala na sila sa loob. Sumandig ako at pinagkrus ang mga braso. 

Si Ms. Cheng naman ay agad na bumalik sa kaniyang upuan at deretso akong tiningnan. 

“What’s with your attitude, Ellaine? Hindi mo ba makita kung gaano ito kaseryoso?!” tanong ni Ms. Cheng. 

Bahagyang napaawang ang bibig ko. “Ha?” 

“Don’t ha me, Ellaine! Hindi mo ba maintindihan kung gaano kabigat ang sitwasyon natin ngayon? Mr. Ricci has personally come here now! And he is already demanding you!” 

Napakurap-kurap ako. “Seriously? Bakit parang kasalanan ko pa, Ms. Cheng? Don’t tell me you are agreeing to him? Binibenta mo ako?” tanong ko. 

Nag-iwas ng tingin sa akin si Ms. Cheng. Doon pa lang ay bigla na akong nanlumo. Biglang bumalik sa alaala ko ang mga naranasan ko noon. 

“Y-You don’t seriously…” 

Bumuga ng hangin si Ms. Cheng. Muli siyang tumingin sa akin. 

“Ellaine, hindi ko naman gustong mangyari ito. Pero ano ang magagawa ko? Mr. Ricci is not just a person I could negotiate with. Iba siya, Ellaine. He is out of reach. Sana naman ay maintindihan mo ako.” 

Natawa na ako ng pagak. Napailing-iling ako. 

“So you really are going to sell me to him? Bakit? Bugaw na ba ang bago mong trabaho ngayon?” 

Nagsalubong ang mga kilay ni Ms. Cheng. “Magdahan-dahan ka sa mga salita mo, Ellaine. Don’t forget your place,” seryosong sabi niya. 

Nag-iwas ako ng tingin. “I know my place, Ms. Cheng. At habang-buhay ako na magpapasalamat dahil iniligtas mo ako sa lugar na iyon. Pero hindi ako makapaniwala na ikaw pa ata ang may balak sa akin na ibalik sa sitwasyong iyon. You know how hard my life was,” mangiyak-ngiyak na sabi ko. 

Muling bumuga ng hangin si Ms. Cheng. “I’m sorry. Hindi ko rin naman gusto itong mangyari. H’wag kang mag-alala. Hindi ko gagawin ‘yan sa ‘yo. Ang akin lang, you should at least talk to him in a civil manner. At intindihin mo rin ang sitwasyon ko, Ellaine. May pamilya din ako. Naiipit ako.” 

Tuluyan na akong napaluha. “Then ano? Papayag na lang ako na sumama sa kaniya?” 

Matagal bago nagsalita si Ms. Cheng. Kita ko ang matinding awa at pag-aalinlangan sa mga mata niya. 

“No. Don’t worry. You are like a daughter to me already, Ellaine. Hindi ko rin naman gusto na mangyari ito sa ‘yo.” 

Lalong nangilid ang mga luha ko. Lumapit ako kay Ms. Cheng at niyakap ito. 

“S-Sorry, Ms. Cheng.” 

Tinapik niya ang braso ko. “Sige na. Magpahatid ka na kay Cheska. Maaga ka pa mamaya.” 

Kumalas na ako sa kaniya. Akala ko ay ipagkakanulo na niya ako. Pero nanaig pa rin ang awa niya sa akin. 

Malaki ang pasasalamat ko kay Ms. Cheng. Nawalan man ako ng magulang. Napariwara man ako noon. May isang kagaya niya na tumayong magulang ko. At tunay na nagmahal sa akin kahit hindi niya ako kadugo.