Chapter 7

SIENNA POV

Nasundan iyon ng isang napaka-awkward na katahimikan sa pagitan namin. Umabot na sa puntong nadidinig ko na ang sariling tibok ng puso ko.

"Yeah...right!" Pagbasag ko ng matauhan ako at tuluyang makabalik sa reyalidad.

Humakbang ako palayo sa kanya upang magkaroon kami ng nararapat na distansya bilang empleyado at boss.

"May iba pa po ba kayong concern tungkol sa company na gusto niyong i-discuss?" Tanong ko ng hindi tumitingin sa kanya. Nagkunwari nalang ako na nakatingin sa screen at sinusuri ang mga naka-present doon na mga data.

"None," tipid na sagot sa akin ni Dante.

Saka lamang ako nakahinga ng maluwag. Humarap ako sa kanya at ngumiti.

"I shall take my leave now, Mr. Montenegro," paalam ko.

Tumalikod ako sa kanya at naglakad na ako patungo sa pintuan palabas ng kanyang opisina. Kulang nalang ay takbuhin ko ang pintuan sa bilis ng hakbang ko.

"I thought I was being rough to you last night. Too bad, I was still gentle enough for you to be able to walk away from me with straight legs and fast steps."

Halos isang hakbang nalang ang layo ko mula sa pinto ng mapatigil ako dahil sa kanyang mga sinabi. Nanigas ako sa aking kinatatayuan. Nahigit ko ang aking hininga at mas lalong naghurumentado ang pagtibok ng puso ko.

Parang kanina lang ay inaasam kong makilala niya ako. At labis ang pagkadismayang naramdaman ko ng umakto siya na parang hindi niya ako kilala. Pero ngayon? Parang gusto ko nalang na maglaro na parang bula at mag-evaporate pabalik sa aking condo.

Sinubukan kong balewalain ang kanyang mga sinabi. Humakbang akong muli hanggang sa tuluyan na akong makalapit sa pintuan para takasan siya. Ngunit nang subukan kong hilahin at itulak ang dalawang pinto ay hindi ko magawang buksan ang mga ito. Hightech ang lock ng pintuan ng CEO'S office at siguradong si Dante ang kumu-kontrol dito.

Pagharap ko aking likuran ay napasinghap ako ng tumama ang aking noo sa matipuno niyang dibdib. Hindi ko na namalayan na nasa likuran ko na pala siya.

Itinukod niya ang kanyang mga kamay sa magkabilang gilid ko dahilan para makulong ako sa namumutok sa muscles niyang mga braso. Nang mag-angat ako ng tingin sa kanyang mukha ay nagtama ang aming paningin. His gaze was intense...and dark.

"S—ir?" Nauutal kong saad.

Bumaba ang tingin niya sa aking mga labi. "I prefer you calling me Dante. It sounds sexy. Tawagin mo pa ako ulit sa ibang tawag. And I will seal your lips, anywhere and anytime, with my own methods," anas niya.

Pakiramdam ko ay nagtayuan ang mga balahibo ko sa aking batok dahil sa huling salitang sinabi niya.

"Kailangan ko na pong bumalik sa trabaho," pagdadahilan ko.

"Not yet, my lady. I have something important to discuss with you."

Dumoble ang kabang nararamdaman ko. Pag-uusapan ba namin ang nangyari sa pagitan namin kagabi?

"T—ungkol ba kagabi?"

Tuluyan na niya akong pinakawalan at naglakad siya patungo sa kanyang desk at naupo sa kanyang swivel chair. May kung anong kinukuha siya sa sulong sa ilalim ng kanyang desk.

Nag-angat siya ng tingin sa akin ng mapansin niyang hindi ako gumalaw sa aking kinatatayuan. Tumayo siyang muli at ngayon ay may hawak-hawak na siyang folder na kulay itim. Naglakad siya palapit sa akin.

"Let's take a seat," untag niya sa akin at iginiya niya ako sa sofa. Sabay kaming naglakad at naupo ng magkatabi sa itim na sofa.

Ipinatong niya ang bitbit niyang folder sa coffee table sa mismong tapat ko.

"I want you to sign this fake contract marriage," diretsahang saad niya.

Namimilog ang mga mata na napatingin ako sa kanya. Seryoso siyang nakatingin sa akin.

"Excuse me?!!! Marriage contract?!!!!! Para saan?" Clueless at gulat na gulat na tanong ko sa kanya.

"The board and my parents are breathing down my neck. They see me as a wild card—unpredictable, single, and untethered. They want me to settle down to ensure the stability of the firm. It’s an image game, and I need someone who understands that game as well as I do. A fake contract marriage. One year. You get the position, the salary, and the autonomy you’ve been denied for years," mahabang paliwanag niya.

Natawa ako ng mapait. Umatras ako palayo sa kanya. "Is this a joke? You’re asking me to trade my life for a promotion? Hindi ako asset na pwede mo lang i-reallocate sa portfolio mo, Mr. Montenegro."

"It’s not a request, it’s a business proposal," matigas niyang sagot.

"Then my answer is no!" matapang kong sagot pabalik sa kanya. "I don’t want to be a pawn in your PR stunt. Kung gusto kong patakbuhin ang department na 'to, gagawin ko 'yun on merit. Hindi sa pamamagitan ng pagiging 'happy wife' sa isang lalaking akala niya nabibili ang loyalty gamit ang singsing."

Nag-igting ang kanyang panga. Umusog siya palapit sa akin. Ipinulupot niya ang isa niyang braso sa aking beywang at hinapit niya ako palapit sa kanya.

"I'll help you discard your trashy ex-boyfriend totally out of your life. Do you really think he would really let go of you or accept the fact that you wanted to break up with him? I am giving you the rights to use me in any way under any circumstances. We'll both benefit from this. And I don't take no for an answer," seryoso niyang saad.

Halos maduling na ako sa lapit ng mukha namin sa isa't-isa. At parang nililigaw ako ng kanyang presensya palayo sa matuwid na landas ng aking buhay.

Sandali akong natahimik. Napag-isip-isip ko din na tama siya. Hindi ako basta tatantanan ni Paulo. Baka nga mamaya ay sa condo ko pa din umuwi ang kumag na yun.

Siguradong titigil si Paulo kapag nalaman niyang may asawa na ako. Saka hindi na din masama ang magpanggap na asawa ng isang bilyonaryong CEO na ubod ng gwapo— ng pinakamalaki at pinakamayamang kumpanya sa buong Pilipinas.

"One year. Pagkatapos noon, I'm out," pinilit kong i-pormal ang aking mukha.

'Sus, asa! From fake marriage contract to real marriage."

Susmaryosep. Kaagad kong binura sa aking isip ang bagay na iyon. Titigilan ko na ang kakanuod ng mga K-drama. Real life 'to. Hindi ako pwedeng mahulog dahil matatalo lang ako sa huli.

'Pero aminin! Kinikilig naman talaga ang p****k mo sa kanya at umaasa ka na simula pa kagabi ay nagsisimula na ang love story niyo,' saad ng isang bahagi ng isip ko.

Mas lalong inilapit ni Dante ang kanyang mukha sa akin. Isang pulgada na lamang ang pagitan ng aming mga labi.

"One year, Sienna. Let's see if you ever want to leave by then," nahimigan ko ng amusement ang kanyang boses.

Napalunok ako. Parang pumalakpak ang mga tainga ko dahil sa aking narinig. Anong ibig niyang sabihin sa sinabi niyang iyon?

Magsasalita na sana ako ng bigla niyang inilapat ang kanyang mga labi sa akin ng walang pasabi. At dahil nakabuka ang aking bibig ay malayang nakapasok ang kanyang dila sa loob. Para akong posporo na biglang sinilyaban. Kaagad akong nawala sa aking inhibisyon at tumugon ako sa kanyang malalim na halik.

Parehas kaming hinihingal ng maghiwalay ang aming mga labi. Pinagdikit niya ang aming mga noo.

"That was for calling me, Mr. Montenegro, from awhile."