Chapter 6

SIENNA POV

Huminto ang elevator sa ika-walumpong palapag ng gusali. Mabagal ang mga hakbang na naglakad ako sa mahabang pasilyo patungo sa opisina ng CEO. Sa sobrang tahimik ng lugar ay tanging ang yabag lamang ng aking stilettos ang madidinig.

Hindi na bago sa akin ang lugar na ito. For all I know, napakadaming beses ko ng nagtungo dito. But this time—it feels different.

Habang papalapit ako sa dalawang pintuan na nakasara sa dulo ng hallway ay pabilis naman ng pabilis ang pagtibok ng puso ko. Ito na. Magkakaharap na kaming muli nang kami lang dalawa. Naghahalo-halo na naman ang mga emosyon na nararamdaman ko. Hindi ko alam kung ano ba ang dapat na maramdaman ko ng mga oras na ito.

Tumigil ako ng nasa harap na ako ng kanyang opisina. Ilang segundo pa akong naglakad ng pabalik-balik sa labas habang iniisip ko kung paanong paraan ko siya kakausapin. Ngingiti ba ako? O dapat ba pormal lang ang mukha ko kapag kaharap ko na siya? Uungkatin ko ba ang nangyari sa amin kagani? O hahayaan ko siyang mag-first move tungkol doon?

Gusto ko na tuloy bumalik sa opisina ko at magtago doon hanggang sa matapos ang oras ng aking trabaho.

Nagtatalo ang aking isipan kung bubuksan ko ba ang pintuan o maglalakad ako palayo.

'Kaya mo 'yan, Sienna. Hindi naman siya nangangain,' pagpapalakas ko ng loob sa aking sarili.

'Weh?! Kinain ka na nga niya kagabi, eh,' biglang sabat ng malanding bahagi ng aking isip.

Kaagad kong inalis sa aking isipan ang bagay na iyon.

Humugot ako ng malalin na hininga bago ko hinawakan ng aking mga kamay ang dalawang silver na handle ng magkabilang pintuan. Tila dumaloy sa aking braso ang lamig na dulot niyon. Tuluyan kong itinulak ang dalawang pintuan. Pagpasok ko ay kaagad ko din iyong isinara sa aking likuran.

Bumungad sa akin si Dante na nakatalikod sa gawi ko. Nakatingin ito sa malawak na skyline ng siyudad.

Magsasalita na sana ako para batiin siya ngunit naiwang nakabukas sa ere ang aking bibig ng unti-unti siyang humarap sa akin. Nagtagpo ang aming mga mata. Hindi na ang istriktong CEO ang nakikita ko sa aking harapan ngayon. Kundi ang lalaking mapanganib ngunit nakakaakit na nakilala ko sa bar.

"You were the only one in that room who didn't look like they were about to cry or quit," pagbasag ni Dante sa katahimikan na namamagitan sa amin. Bumaba ang tono ng kanyang boses habang itinuturo niya ang kumikinang sa kintab na linis na glass table na puno ng mga complex data projections.

"I prefer to analyze the numbers, not the panic," sagot ko. Sinubukan kong maging professional, kahit na ang amoy ng cedarwood mula sa kanya ay nagpapabilis ng tibok ng puso ko.

"Good," sagot ni Dante sabay slide ng tablet sa ibabaw ng mesa. "Because the numbers are hemorrhaging."

Pinindot ni Dante ang isang button at biglang lumitaw ang marketing metrics sa wall-sized screen. Punong-puno ito ng mga magugulong red at orange na graphs.

"Look at the Luxury Fashion Campaign," turo ni Dante sa isang sharp dip sa conversion rate. "Paulo Santiago pushed for a 'lifestyle-first' approach. Akala niya, kapag puro models sa mamahaling damit ang ipapakita, kusang susunod ang kita."

Napatitig ako sa seryosong mukha ni Dante. Ito kasi ang unang beses na narinig ko siyang magsalita ng Tagalog. Kahit fluent siya sa English, kayang-kaya niya pa ding magsalita ng tuwid na Tagalog nang hindi bumabaluktot ang pronunciation niya ng mga salita.

Nang tumingin siya sa akin ay kaagad akong nag-iwas ng tingin.

Lumapit ako sa kanya at ipinokus ko nalang sa pag-analyze ang isip ko. "He’s ignoring the acquisition cost versus the lifetime value. High ang engagement, yes—maraming likes, maraming shares—pero ang actual conversions? Bottoming out. People are admiring the brand, Dante, pero hindi nila ito binibili."

Nagkatinginan kaming dalawa. Saka ko lamang na-realize ang maling nasabi ko. Bago ko pa man maitama iyon ay naunahan niya akong magsalita.

"Exactly," sagot niya habang humahakbang siya papalapit sa akin. Bilang lumiit ng tuluyan ang distansya sa pagitan namin. "He’s selling a fantasy, but our target demographic wants a solution. Why is the underperforming asset still being prioritized?"

Napalunok ako. Pasimple akong kumapit sa gilid ng kanyang table dahil ramdam ko ang panghihina ng aking mga tuhod.

"Dahil flashy," deretsong sagot ko sa kanya. "Mas madaling ipakita sa board of directors ang high 'reach' metric kaysa ipaliwanag kung bakit boring na para sa creative team ang isang high-conversion campaign."

Mas lalong lumalim ang pagkakatitig sa akin ni Dante. Wala ni isa sa amin ang bumibitaw sa aming eye-contact.

"I don't care about the board’s aesthetic preferences. I care about the bottom line. I want you to strip that campaign down to its core. Cut the fluff. If an asset isn't generating a measurable ROI, it’s dead weight. Kaya mo bang gawin 'yan?"

Ang lakas ng aircon sa loob ng opisina pero ramdam ko ang kakaibang init at tensyon na namamayani sa aking sistema.

"I can," confident kong sagot. "Pero mangangailangan ito ng total pivot. I’ll have to cut the creative budget by 40% and shift it toward performance marketing and direct response channels."

"Do it," utos ni Dante, bago nagdagdag, "And Sienna? Don't worry about Santiago's ego. If he gets in the way of your data, let me know. I’ll ensure he’s no longer a factor."

Nahigit ko ang aking hininga ng tawagin niya ako sa aking pangalan. Now, we're playing 'casual'?

Hindi ko siya maintindihan. Umaakto siya na parang walang nangyari sa amin kagabi. But his other actions confused me.

Itinuon ko na lamang ang aking atensyon sa mga metrics na nasa tablet. Pero ramdam na ramdam ko ang presensya ni Dante sa aking likuran. What is he even doing in my back?

"You’re good at this," pabulong na sabi ni Dante, halos hindi na marinig. "Better than the ones who have been here for a decade. It’s a shame your talent is being buried by someone who can’t even read a basic conversion funnel."

Nanigas ako sa aking kinatatayuan. Alam ko kung sino ang tinutukoy niya—si Paulo na ilang taon nang inaangkin ang success na dapat ay ako ang nagtatamasa. I can understand what he literally means. Ang ipinagtataka ko lang ay kung paano niya nalaman ang tungkol sa bagay na iyon sa napaka-ikling oras.

"I don't plan on staying buried," desididong sagot ko. Hinarap ko si Dante at tiningnan ko siya sa mga mata.

Sumilay ang isang tipid na ngiti sa kanyang mga labi na labis kong ikinagulat dahil ito ang unang beses na nakita ko siya sa ganitong ekspresyon. Kaya pala niyang ngumiti?

Literal na para akong nasa langit kapag kaharap ko siya. Anong gagawin ko?

"I’m counting on that, Sienna. Because I don't intend to let talent like yours go to waste. Show me how you dismantle a failure."