Chapter 5

SIENNA POV

"The board of directors has decided that this firm has grown… soft. You have been coasting on the reputation of the past while the market has been passing you by. That ends today."

Parang may dumaan na anghel matapos niyang sabihin ang mga katagang iyon. Habang ang tingin sa kanya ng ibang tao na naririto sa loob ng auditorium ay isa siyang nakakatakot na CEO. Ang tanging nakikita ko lang sa unahan ay ang lalaking pinaramdam sa akin ang rurok ng kaligayan bilang isang babae.

Paulit-ulit na naglalaro sa aking isipan ang mga nangyari sa amin kagabi. Pero nagtatalo ang nararamdaman ko. Sa kabilang banda ay nakakaramdam ako ng pagkadismaya sa bawat minutong lumilipas. Ni tapunan ako ng tingin ay hindi niya ginawa. Gayong halos ang lapit ng upuan ko sa unahan.

Right! Bakit hindi ko 'to naisip? We met in The Lounge. Baka ini-expect niya na isa akong babae na may malaking impluwensya o anak ng isa sa mga business tycoon. At ngayong napagtanto niya na isang hamak na empleyado lamang ako sa ilalim ng kumpanya, itinatanggi na niya ang lahat ng nangyari sa amin. Nagpapanggap siyang hindi niya ako kilala.

Tumingin si Dante sa kanyang relo, pagkatapos ay muli siyang tumingin sa mga empleyado. "I am not here to be your mentor. I am not here to be your friend. I am here to recalibrate this company. If you are here to clock in, collect a paycheck, and hide in your cubicles, I suggest you hand in your resignation before this meeting ends. It will be less painful that way."

"Ma'am parang siya ang maghuhukom na magbibigay ng huling sentensya sa amin," mahinang bulong ni Sandy na nasa tabi ko.

Pero imbes na makaramdam ako ng takot dahil sa mga sinabi ni Dante, humanga ako sa paraan kung paano siya magsalit bilang CEO sa harap ng kanyang mga empleyado.

Binuksan ni Dante ang isang digital presentation sa malaking screen sa likod niya gamit ang hawak niyang maliit na remote. Hindi ito quarterly report. Isa itong listahan ng mga "inefficiencies"—mga proyektong hindi kumikita, mga departamentong sobra ang tao, at mga leaks sa impormasyon.

"Mr. Santiago," tawag niya kay Paulo. Si Paulo, na pilit na nagpapakitang-gilas sa unahan, ay biglang namutla. "I’ve seen your recent marketing projections for the upcoming luxury launch. It lacks substance. It’s flashy, it’s loud, but it’s hollow. I don't pay for flair; I pay for conversion."

Nakaramdam ako ng satisfaction sa pag-call out ni Dante kay Paulo. All those years, hinayaan ko siyang gamitin ang lahat ng ideas ko at siya ang kumuha ng credits para sa lahat ng iyon. Akala ko kasi ay parte iyon ng pagmamahal at normal lang dahil magkasintahan naman kami. Not until last year, when I totally woke up from his fake love, I isolated myself from him, especially when it comes to work. And now, he's on his own, he messed up. Lihim akong napangisi.

Nagpatuloy ang meeting. Sa bawat salita ni Dante, ramdam ng mga tao na binabaklas niya ang sistema. Ipinatupad niya ang 90-day probationary period para sa lahat. Ipinasara niya ang mga breakroom lounge at ginawa itong data-analysis pods.

"This is no longer a democracy," pagtatapos ni Dante. "It’s an ecosystem. Only the most efficient survive. You have until Friday to submit your current workloads for review. If I find that your value doesn't match your salary, you will be replaced."

Pagkatapos niyang bitawan ang mga salitang iyon ay naglakad na siya palabas ng hindi man lamang hinihintay ang aming reaksyon.

Pagkasara ng dalawang pintuan ng auditorium ay saka lamang nagkaroon ng ingay ang buong lugar. Nagsimulang mag-usap-usap ang mga empleyado sa paligid ko. Tungkol sa kanilang pangamba dahil baka matanggal sila sa trabaho at kung gaano kagwapo ang bago naming CEO.

Tuluyan na akong napasandal ng kampante sa aking upuan. Saka lamang ako tuluyang nakahinga ng maluwag ng makaalis na siya sa auditorium. Parang wala akong espasyo para huminga dahil sa kanyang presensya kanina. Ngayon ko lang din naramdaman ang panlalamig ng aking mga kamay, pati na rin ang panghihina ng aking mga tuhod dahil sa pinaghalo-halong emosyon.

"Bea, can we talk?" Untag sa akin ni Paulo.

Lumilipad pa din ang isip ko kay Dante kaya hindi ko na namalayan na nakalapit na pala sa harapan ko si Paulo. Napansin kong hindi sa kanya nakadikit ang assistant niyang malandi simula pa kaninang pagpasok ko. Hindi ako sanay na hindi sila laging magkabuntot.

Tumayo ako sa harapan niya. "It's Ma'am Bea for you, Mr. Santiago. You can't call me anything you want especially when we are inside this company. Pina-practice natin dito ang fomality at professionalism, hindi ang casualty," maawtoridad kong sabi sa kanya.

Nakita ko na nagulat si Paulo sa aking mga sinabi. Ramdam ko ang mga matang nakatutok sa amin.

"Tara na, Sandy." Hinila ko ang aking assistant palabas ng auditorium.

—

"Come in!" Saad ko ng may kumatok sa pintuan ng aking opisina. Nanatili ang aking mga mata sa monitor ng aking computer.

Napa-angat ako ng tingin ng marinig ko ang tunog ng pag-lock ng pintuan. Kaagad na kumulo ang dugo ko ng makilala ko kung sino ang may pakana niyon.

Naglakad palapit sa aking desk si Paulo. Seryosong-seryoso ang mukha niya.

"Anong ginagawa mo, Bea?! Bakit dinadala mo dito sa opisina ang problema nating dalawa?"

Awtomatikong tumaas ang isa kong kilay dahil sa sinabi niya. Pagak akong natawa.

"First of all, Mr. Santiago! There is a problem between you and me, but there is no us. At tama ba ang pagkadinig ko sa mga sinabi mo? Ako ang nagdadala ng problema dito sa loob ng trabaho natin? Sa pagkakaalam ko, ikaw itong nagpipilit na kausapin ako tungkol sa walang kwentang bagay na wala namang kaugnayan sa trabaho natin," walang emosyong saad ko sa kanya.

Umikot sa table ko si Paulo at tuluyan siyang lumapit sa akin. Lumambot ang ekspresyon niya.

"Alam kong nasaktan kita kaya naiintindihan ko ang nararamdaman mo. We've been together for five years. Madami na tayong napagdaan at alam kong malalagpasan din nating dalawa itong ngayon. I love—

Sabay kaming napalingon ng tumunog ang lock ng pintuan ng aking office. Mabilis na bumukas iyon kasunod ang pagpasok ng tila nagpa-panic na HR manager na si Mr. Fornilos.

Kaagad akong napatayo at tuluyang lumayo kay Paulo para lumapit Mr. Fornilos. Bigla akong nakaramdam ng kaba. Anong ginagawa ng HR manager sa loob ng opisina ko? Bukod sa inunlock niya ang pintuan ng aking opisina, ay parang napakaseryoso ng kanyang sadya sa akin.

"Ms. Valderama, pasensya na sa biglaang pagpasok sa opisina niyo. Mr. Montenegro wants to review the marketing department's underperforming assets—and he specifically requested your attendance in his office. Ngayon din!"