Chapter 1

Ang VIP lounge ng Eclipse ay hindi lamang isang bar; isa itong arena kung saan ang amoy ng mamahaling tabako, wood-aged scotch, at kapangyarihan ay humahalo sa madilim na kuryente ng gabi. Para sa karaniwang tao, nakakasuffocate ang bigat ng awra rito, pero para kay Zoe Mondragon, ito ang kanyang natural na habitat.

​Bilang "Nation's Sweetheart," sanay si Zoe na ang bawat galaw niya ay sinusundan ng mga lente ng camera. Pero ngayong gabi, gusto niyang takasan ang script.

​"Zoe, sigurado ka ba rito? Ang sabi ni Maya, dadaan lang tayo para sa press launch bukas. Baka may makakita sa atin," bulong ng assistant niyang si Tin habang pababa sila sa van. Halata ang kaba sa boses nito, dahil alam nitong kapag si Zoe ang nagdesisyon, mahirap na itong pigilan.

​"Just a drink, Tin. I need to feel human before I go back to being a diamond tomorrow," sagot ni Zoe habang tinitingnan ang sarili sa salamin.

​Inayos niya ang pagkaka-bagsak ng kanyang backless silk red dress na tila kulay ng isang hinog na cherry. Ang bawat kurba ng kanyang katawan ay hapit na hapit, sapat para makuha ang atensyon ng kahit sinong lalaking may paningin. Inihagis niya ang kanyang buhok sa isang balikat, inilalantad ang maputi at makinis niyang leeg.

​Pagpasok niya sa lounge, tila huminto ang ikot ng mundo. Hindi niya kailangan ng announcer; ang tunog ng kanyang stilettos sa sahig ay sapat na para mapalingon ang lahat. Sanay na si Zoe sa mga matang puno ng pagnanasa, inggit, at paghanga. Pero hindi ang mga iyon ang hinahanap niya.

​Sa dulo ng silid, sa isang booth na tila iniilagan ng nakararami dahil sa bigat ng awra, nakaupo ang tinaguriang The Quad. Ang apat na lalaking may hawak ng ekonomiya at nightlife ng bansa.

​Doon niya nakita ang target niya.

​Si Dr. Jace Villareal. Isang henyong Neurosurgeon na balita ay mas malamig pa sa ginagamit nitong scalpel sa loob ng Operating Room. Habang ang mga kasama nito ay abala sa pakikipag-tawanan, si Jace ay nanatiling tahimik, nakatingin lamang sa kanyang baso ng Macallan 25. Ang kanyang puting polo shirt ay nakatupi hanggang siko, inilalantad ang mga ugat sa kanyang braso—brasong sanay sa katumpakan at kontrol.

​Control. Iyan ang gusto ni Zoe na wasakin ngayong gabi. Isang laro para sa kanya, isang paraan para patunayang kahit ang pinakamatigas na yelo ay kayang tunawin ng apoy niya.

​"The 'Diamond' is coming this way," narinig ni Zoe ang bulong ni Dylan Alcantara, isa sa mga kasapi ng Quad, habang papalapit siya.

​Hindi inalis ni Zoe ang tingin kay Jace. Habang ang ibang lalaki sa bar ay tila natutunaw na sa presensya niya, si Jace ay dahan-dahang nag-angat ng tingin. Ang mga mata nito ay walang emosyon, parang sinusuri ang bawat fiber ng pagkatao ni Zoe, hindi bilang isang babae, kundi bilang isang pasyente sa ilalim ng microscope.

​Huminto si Zoe mismo sa tapat ng lamesa nila. Ang bango ng kanyang vanilla perfume ay humalo sa amoy ng kanilang mamahaling alak, isang nakakalasing na kombinasyon.

​"You're Jace Villareal, right?" panimula ni Zoe. Ginawa niyang velvet ang kanyang boses—mababa, vibrating, at puno ng seductive undertones. "The doctor who thinks he can fix anything?"

​Dahan-dahang tumayo si Jace. Ang taas nito ay intimidating, sapat para mapatingala si Zoe nang bahagya, pero hindi siya kumurap. Mas lalong inilapit ni Jace ang mukha sa kanya, sapat para maramdaman ni Zoe ang init ng hininga nito at ang maskuladong amoy ng balat nito na humalo sa bango ng alak.

​"I don't just fix things, Ms. Mondragon. I control them," malamig at ma-awtoridad nitong tugon. Ang boses ni Jace ay parang isang talim na dumaan sa balat ni Zoe—masakit pero nakaka-adik.

​"Control is boring," bulong ni Zoe, isang mapanghamong ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi. Inihilig niya ang kanyang ulo at hinayaan ang dulo ng kanyang mga daliri na dumaan sa lapel ng jacket ni Jace, isang simpleng haplos na tila may dalang kuryente. "Don't you want to try something... unpredictable for once?"

​Nakita ni Zoe ang bahagyang pagdilim ng mga mata ni Jace. Mula sa pagiging malamig na surgeon, biglang may sumiklab na apoy doon—isang apoy na alam ni Zoe na mapanganib, pero mas lalo siyang na-engganyo.

​"Ten bucks says he kisses her in five minutes," narinig nilang kantiyaw ni Dylan sa background, pero para kay Zoe, naging malabo na ang paligid. Ang tanging malinaw na imahe ay ang lalaking nasa harap niya.

​"You're a dangerous game, Zoe," bulong ni Jace, ang boses ay parang ungol ng isang gutom na hunter. Ramdam ni Zoe ang paghigpit ng hawak nito sa kanyang beywang, hinila siya palapit hanggang sa dumikit ang kanyang dibdib sa matigas at mainit na katawan nito.

​"Then play me, Doc," hamon ni Zoe, ang kanyang mga mata ay nananatiling nakapako sa mga mata ni Jace. "Unless you're afraid to lose."

​Sa sandaling iyon, alam ni Zoe na tinalikuran na niya ang script ng pagiging "Nation's Sweetheart." Ang bawat haplos at bawat tingin ni Jace ay unti-unting bumabasag sa kontrol na pilit niyang pinanghahawakan. Hindi niya alam na sa pagtatangkang bihagin ang isang Jace Villareal, siya pala ang unang mahuhulog sa sarili niyang bitag.

​Dahil ang hunter na akala niya ay huling-huli na niya, ay ang lalaking magbibigay sa kanya ng isang "pagkakamali" na hinding-hindi na niya matatakasan habambuhay.