Chapter 4

Sumisikat na ang araw sa labas ng higanteng glass walls ng penthouse ni Jace Villareal, pero sa loob ng master's bedroom, tila nananatili pa rin ang init at bigat ng nagdaang gabi. Ang malamig na aircon ay hindi sapat para burahin ang amoy ng pinaghalong vanilla at matapang na masculine scent na namumutawi sa charcoal-gray na kumot.

​Dahan-dahang nagmulat ng mata si Zoe Mondragon. Ang unang bumungad sa kanya ay ang matikas at hubad na likod ni Jace. Ang "Playboy Surgeon" ay mahimbing na natutulog, ang mga kamay nito na kanina lang ay agresibong umaangkin sa kanyang katawan ay nakayakap ngayon sa isang unan.

​Zoe felt a sharp sting of reality, pero hindi ito pagsisisi.

​Dahan-dahan siyang bumangon, tinitiyak na hindi gagawa ng anumang ingay. Bawat muscle sa katawan niya ay sumasakit—isang matamis na paalala kung gaano katindi ang "operasyong" ginawa ni Jace sa kanya kagabi. Umupo siya sa gilid ng kama at pinagmasdan ang lalaking itinuturing ng marami bilang "Diyos" ng Operating Room.

​“You’re just a man, Jace,” bulong ni Zoe sa kanyang isipan habang tinititigan ang payapang mukha nito. “Isang gabi lang, at heto ka... tulog na tulog sa paanan ko.”

​Hindi mapigilan ni Zoe ang mapang-asar na ngiti. Ang layunin niya kagabi ay wasakin ang kontrol ni Jace, at base sa paraan ng pagkapit nito sa kanya kaninang madaling-araw, alam niyang nagtagumpay siya. Naramdaman niya ang pagsuko ng doktor sa bawat ungol nito. Pero alam din ni Zoe ang laro ng mga lalaking tulad ni Jace. Paggising nito, babalik ang arogansya nito. Iisipin nito na siya ang nanalo dahil "nakuha" siya nito.

​“Not today, Doc,” Zoe whispered to the empty room.

​Tumayo siya at isa-isang pinulot ang kanyang mga gamit na nakakalat sa sahig. Ang kanyang pulang silk dress ay tila isang sugat sa gitna ng malinis na carpet ni Jace. Isinuot niya ito nang walang pag-aalinlangan. Habang hinihila niya ang zipper paitaas, tila hinihila rin niya pabalik ang kanyang maskara bilang ang matapang at untouchable na aktres.

​Naglakad siya patungo sa banyo ng master’s bedroom. Ang marangyang banyo ni Jace ay kasing-linis ng isang laboratoryo—puro puti, salamin, at ginto. Zoe looked at her reflection. Gulo-gulo ang kanyang buhok, smudged ang kanyang lipstick, at may mga pulang marka sa kanyang leeg na iniwan ng mga labi ni Jace.

​Kinuha niya ang kanyang Red Lipstick mula sa loob ng bag. Sa halip na ayusin ang sarili, humarap siya sa malaking salamin na nasa tapat mismo ng vanity ni Jace.

​Sa pamamagitan ng matapang na kulay ng red lipstick, nagsimula siyang sumulat sa salamin. Ang tunog ng lipstick na kumakasgas sa makinis na glass ay tila musika sa pandinig ni Zoe. Isinulat niya ang mga salitang alam niyang dudurog sa ego ng isang Jace Villareal:

​"Nice operation, Doc. But the patient survived and moved on. Don't check my pulse... check yours. You were too easy to break. - Z"

​Sa ilalim ng sulat, nag-iwan siya ng isang mapang-asar na Red Lip Print sa salamin—isang tatak ng "Diamond" na hinding-hindi mabubura sa isip ng doktor.

​Bago lumakad palabas, muli niyang nilapitan ang kama. Yumuko siya nang bahagya, sapat para maamoy ang pamilyar na bango ni Jace sa huling pagkakataon. Tiningnan niya ang payapang mukha ng surgeon na tila walang kamalay-malay na winasak na ang kanyang "God Complex."

​"You're good, Jace. I'll give you that," mahina niyang sambit, ang boses ay puno ng angas. "You think you conquered me? No. I used you to feel alive. And now that I’m done... you’re just another script I’ve finished reading. Consider this our last take."

​Inayos ni Zoe ang kanyang tindig. Alam niyang ito ang pinakamalaking "ego-bruise" na matatanggap ni Jace Villareal. Ang lalaking sanay na nang-iiwan ay siya namang iiwanan ngayon. Ang "hunter" ay magigising na wala ang kanyang "prey," at mas masakit, magigising itong may ebidensya sa salamin na siya ang naging biktima ng sarili niyang laro.

​Naglakad siya palabas ng kwarto, dumaan sa malawak na living area. Ang bawat hakbang ni Zoe sa sahig ay tila isang deklarasyon ng kalayaan. Pagdating sa pinto, hindi siya lumingon. Tanging ang matapang na amoy ng kanyang vanilla perfume ang nanatiling nakalutang sa hangin.

​"Goodbye, Surgeon," Zoe muttered as she stepped into the private elevator. "Let's see how your 'precision' handles a ghost."

​Nang sumara ang pinto ng elevator, doon lang huminga nang malalim si Zoe. Ang kanyang puso ay mabilis pa ring tumitibok, hindi dahil sa takot, kundi dahil sa adrenaline ng pag-ghost sa isang Jace Villareal. Alam niyang simula ngayong araw, magiging target siya ng galit at pride ng doktor, pero handa siya.

​Ang hindi alam ni Zoe, habang pababa siya ng building at sumasakay sa kanyang nag-aantay na sasakyan, ay may isang bagay siyang naiwan sa loob ng penthouse na iyon na hindi niya makukuha kailanman. At may isang bagay din siyang dinala palabas sa kanyang sinapupunan—isang "glitch" na hinding-hindi mabubura ng kahit anong acting skill.

​Zoe looked at the rearview mirror, her face cold and beautiful as the car sped away. “This is the last time you’ll touch me, Jace Villareal.”

​Isang pangako na alam ng tadhana na nakatadhana ring mabali. Dahil ang lipstick message na iniwan niya ay simula lang ng isang mas malaking gulo na hindi kayang i-opera ng kahit sinong doktor.