Chapter 4

Nagising si Jace Villareal sa silaw ng araw na tumatama sa kanyang mukha mula sa dambuhalang bintana ng kanyang penthouse. Kumunot ang noo niya, bahagyang sumasakit ang ulo—hindi dahil sa alak, kundi dahil sa adrenaline na biglang nawala. Sa loob ng ilang segundo, nanatili siyang nakapikit, pilit na inaalala ang bawat detalye ng nagdaang gabi.

​Ang bango ni Zia. Ang bawat ungol nito. Ang init ng balat nito na tila ba nakatatak pa rin sa kanyang mga palad.

​Isang tipid na ngisi ang gumuhit sa mga labi ni Jace. I won, saisip niya. Napatunayan niya na kahit ang isang Zia Mondragon ay hindi kayang tapatan ang kontrol niya. Para sa kanya, tapos na ang laro. Nakuha na niya ang gusto niya, at oras na para bumalik sa kanyang "glitch-free" na buhay.

​Dahan-dahan niyang iminulat ang kanyang mga mata at kinapkap ang kabilang bahagi ng kama. Inaasahan niyang mararamdaman niya ang malambot na balat ni Zia, o kaya naman ay ang gulo-gulong buhok nito sa kanyang unan.

​Pero ang tanging naramdaman niya ay ang malamig na tela ng charcoal-gray na sheets.

​Mabilis na napabalikwas ng upo si Jace. Lumingon siya sa kaliwa at kanan. Walang Zia Mondragon sa kama. Inilibot niya ang paningin sa buong master’s bedroom. Ang damit nitong kulay pula na nakalundo sa sahig kanina? Wala na. Ang mga sapatos nito? Wala na rin.

​"Zia?" tawag niya, ang boses ay paos pa dahil sa kagigising lang.

​Walang sumagot. Ang tanging naririnig niya ay ang mahinang ugong ng centralized aircon sa kanyang unit. Tumayo si Jace, balot lang ng puting kumot ang kanyang ibabang bahagi, at naglakad patungo sa banyo. Inaasahan niyang baka naliligo lang ang aktres o nag-aayos ng sarili.

​Pagbukas niya ng pinto ng banyo, sinalubong siya ng amoy ng vanilla na naiwan sa hangin—pero ang shower ay tuyo. Walang tao.

​Doon na nagsimulang uminit ang ulo ni Jace. Siya si Jace Villareal. Siya ang nang-iiwan. Siya ang unang gumigising para mag-iwan ng tseke o kaya ay magpalayas nang maaga dahil may schedule siya sa ospital. Pero ngayon, siya ang naiwan sa sarili niyang kwarto.

​Lalabas na sana siya nang mapansin niya ang isang bagay sa malaking salamin ng banyo.

​May nakasulat gamit ang matingkad na red lipstick—ang mismong lipstick na hinalikan niya kagabi.

​"Precision is good, Doc. But you're too slow in the morning. Thanks for the... consultation. - Z"

​"F*ck," mura ni Jace sabay suntok nang mahina sa gilid ng sink. Hindi siya makapaniwala. Kinantyawan lang siya ng babaeng 'yun pagkatapos ng lahat ng nangyari. Ang "hunter" ay literal na na-ghost sa sarili niyang teritoryo.

​Bumalik siya sa kwarto at kinuha ang kanyang phone sa bedside table. Halos sumabog ang notifications niya mula sa group chat ng The Quad.

​DYLAN (The Playboy Atty):

"HOY! Buhay pa ba ang Surgeon? O na-flatline na sa sariling kama? HAHAHA!"

​DRAKE (The Congressman):

"Gago, Dylan. Baka busy pa sa 'after-care'. 10:00 AM na, wala pa ring paramdam si Jace."

​DYLAN:

"Baka naman na-in love na? 'Yung dating 'The Brain is just an organ,' baka 'The heart is now the boss' na ang motto. @JaceVillareal, pre, buhay ka pa?"

​Huminga nang malalim si Jace. Galit na galit siya pero kailangan niyang panatilihin ang kanyang imahe. Hindi niya pwedeng sabihin na tinakasan siya ni Zia.

​JACE:

"Stop barking, Dylan. I’m fine. It was just a regular night. Nothing special."

​DYLAN:

"Regular night? Sus! Nakita namin kung paano mo siya hinalikan sa Eclipse. Parang ayaw mo nang pakawalan! So, nasaan na si Zia? Ipagtimpla mo naman kami ng kape."

​JACE:

"She left. Early."

​DYLAN:

"Left? O pinaalis mo? O baka naman... na-ghost ka? Hahahahaha! Alam ko ang istilo ni Zia Mondragon, Jace. She’s the queen of 'One Night and Gone.' Don't tell me, ikaw ang unang biktima sa Quad?"

​Hindi na nag-reply si Jace. Padabog niyang ibinaba ang phone. Ang sakit sa ego ay mas matindi pa kaysa sa anumang physical na sugat. Pakiramdam niya, nainsulto ang buong pagkatao niya bilang isang Villareal.

​Pumunta siya sa kusina para uminom ng tubig, pero bawat sulok ng penthouse niya ay nagpapaalala sa kanya kay Zia. Ang counter kung saan sila sandaling tumigil, ang hallway kung saan niya ito binuhat... lahat 'yun ay tila sampal sa kanya.

​"Isang gabi lang 'yun," pagkausap niya sa sarili habang nakatingin sa view ng syudad. "Hindi mo na siya makikita ulit. Glitch lang 'yun, Jace. Tapos na."

​Kinuha niya ang kanyang gamit at naghanda para pumasok sa Villareal Medical Hospital. Kailangan niyang mag-focus. May tatlo siyang surgery na nakasalalay sa mga kamay niya ngayong araw. Akala niya, kapag nakahawak na siya ng scalpel at nakakita na ng dugo, mawawala na ang isipin tungkol sa babaeng 'yun.

​Pero buong araw, bawat nurse na lumalapit sa kanya, bawat kape na naaamoy niya, laging bumabalik ang imahe ni Zia. Ang mas malala, ang mga asar ni Dylan sa GC ay hindi tumitigil.

​“The Great Jace Villareal, na-ghost ng isang aktres. I’ll make sure this goes down in history!”—’yan ang huling nabasa niya bago niya i-mute ang phone.

​Pagdating ng gabi, pagod na pagod si Jace pero hindi siya makatulog. Humiga siya sa kama, sa mismong pwesto kung saan huling nakahiga si Zia. Pilit niyang inaalis ang amoy ng vanilla, pero tila ba kumapit na ito sa kanyang balat.

​"Hinding-hindi ko na uulitin 'yun," bulong niya sa dilim.

​Determinado si Jace na kalimutan ang gabing 'yun. Para sa kanya, si Zia Mondragon ay isa nang saradong pahina. Isang "error" na na-correct na niya.

​Ang hindi niya alam, ang error na 'yun ay nagsisimula pa lang mag-duplicate. At sa susunod na pagkikita nila, hindi na lang lipstick stain sa salamin ang maiiwan sa kanya—kundi isang katotohanang babago sa buong buhay niya bilang isang playboy surgeon.