Chapter 3

Pagpasok pa lang nila sa loob ng penthouse ni Jace, tila sumabog ang lahat ng tensyong kanina pa nila pinipigilan sa bar. Ang tahimik, minimalist, at napakalinis na condo ng doktor—na dati ay simbolo ng kanyang kontroladong buhay—ay biglang nabalot ng mabibigat na hininga at ang amoy ng nag-aapoy na pagnanasa.

​Hindi na hinintay ni Jace na makalayo sila sa pintuan. Sa isang mabilis na galaw, itinulak niya si Zoe sa pader. Ang tunog ng likod ng babae na tumama sa matigas na mahogany door ay tila hudyat na wala nang balikan ang larong sinimulan nila.

​"Masyado kang matapang, Zoe," bulong ni Jace, ang boses ay malalim at paos. Ang labi niya ay halos sumasayad na sa panga ni Zoe habang ang mga kamay niya ay nakabaon sa beywang ng aktres, tila sinusukat kung gaano kaliit ang kurbada nito. "Sinasadya mo ba 'to? Ang pumasok sa lungga ng taong tinawag mong 'hunter'?"

​"Hindi ba halata, Jace?" halos paos na sagot ni Zoe. Hindi siya nagpatinag; sa halip ay mas lalo niyang hinamon ang tingin ng doktor. Ang mga daliri niya ay nakabaon sa balikat ni Jace, ramdam ang tigas ng mga kalamnan nito sa ilalim ng mamahaling tela ng polo shirt. "Hindi ako mahilig sa madaling makuha. Gusto ko 'yung lalaking akala mo ay hindi matitibag. Gusto kong makita kung paano ka guguho."

​Hindi na sumagot si Jace. Sa halip, sinakop niya ang mga labi ni Zoe ng isang halik na puno ng pagnanais at agresibong pag-aari. Parang sa bawat galaw ng dila niya, sinusukat niya ang limitasyon ng babae. Si Jace ay isang neurosurgeon; sanay siya sa katumpakan, sanay siyang makuha ang gusto niya sa isang hiwa lang. At ngayon, ang target niya ay ang katinuan ni Zoe.

​Napadaing si Zoe sa gitna ng kanilang halikan. Ang mga kamay niya ay gumapang paakyat sa buhok ni Jace, hinihila ang mukha ng doktor palapit, na tila kulang pa ang dikit ng kanilang mga katawan. Ramdam ni Jace ang init na nanggagaling sa red silk dress ni Zoe, at sa bawat segundo, mas lalong nawawala ang kanyang "surgical precision."

​Dahan-dahang bumaba ang mga halik ni Jace sa leeg ni Zoe. Bilang isang manggagamot, kabisado niya kung saan ang mga sensitibong nerve endings—ang bawat bahagi na magpapaungol sa babae. Noong kinagat niya nang bahagya ang ibabang bahagi ng tenga ni Zoe, naramdaman ni Jace ang panginginig ng buong katawan ng aktres.

​"Jace..." hiningal na tawag ni Zoe sa pangalan niya. Ang bawat pagbigkas nito sa pangalan niya ay tila isang gamot na nakaka-adik.

​"Sabi ko sa'yo, Zoe. Ako ang may kontrol," bulong ni Jace sa balat nito, bagaman ang sarili niyang boses ay nanginginig na rin sa lalim ng emosyon. "At ngayong gabi, pipiliin kong mawala ang kontrol na 'yun. Pipiliin kong maging tao lang sa harap mo."

​Binuhat ni Jace si Zoe, at mabilis na pumulupot ang mga binti ng babae sa kanyang balakang. Habang naglalakad sila patungo sa kwarto, hindi naputol ang init ng kanilang mga labi. Bawat hakbang ni Jace ay puno ng determinasyon—isang uri ng focus na hindi niya mararamdaman sa loob ng operating room.

​Pagdating sa kama, dahan-dahan niyang inihiga si Zoe sa malambot na charcoal-gray na sheets. Sa ilalim ng madilim na ilaw ng siyudad na tumatagos sa glass walls, parang isang mamahaling painting si Zoe—gulo ang buhok, mapula ang mga labi, at ang mga mata ay nangungusap ng hamon at pagsuko nang sabay.

​Nakatitig lang si Jace habang tinatanggal ang kanyang polo. Noong lumundo ang tela sa sahig at lumabas ang kanyang matitigas na dibdib at mga tattoo na karaniwang tago sa ilalim ng puting coat, napa-awang ang labi ni Zoe. Ang kanyang mga mata ay gumala sa bawat linya ng katawan ni Jace.

​"Iba ka pala kapag walang suot na coat, Doc," biro ni Zoe, kahit halatang nanginginig ang boses niya sa kaba at excitement.

​"At ikaw, mukhang malapit mo nang pagsisihan ang lahat ng sinabi mo sa bar kanina," sagot ni Jace, sabay ngisi na parang isang lobo na nahanap na ang kanyang huli. "Because once I start, I don't stop until I've memorized every inch of you."

​Ang mga sumunod na oras ay naging isang malabong alaala ng init, pawis, at matinding ugnayan. Bawat haplos ni Jace sa balat ni Zoe ay parang kuryenteng gumagapang sa buong katawan nito. Ginamit ni Jace ang kanyang kaalaman sa anatomy hindi para magpagaling, kundi para dalhin si Zoe sa rurok na hindi pa nito nararating sa buong buhay nito.

​Wala na ang "Nation's Sweetheart" at ang "Elite Surgeon." Sa loob ng kwartong 'yun, dalawang tao lang silang nagbabanggaan ang pride at pagnanasa. Napaka-init ng hangin; ang amoy ng vanilla perfume ni Zoe at ang matapang na amoy ni Jace ang namamayani sa paligid.

​Yumuko si Jace para abutin ang zipper ng dress ni Zoe. Ang tunog ng pagbaba nito ay tila musika sa tahimik na kwarto. Noong tuluyan nang nalaglag ang pulang tela sa sahig, huminto muna si Jace. Marami na siyang nakitang katawan sa trabaho niya, pero wala pang nagpanginig sa kanyang mga kamay nang ganito.

​"Isa kang 'glitch' sa system ko, Zoe Mondragon," bulong niya habang nakabaon ang mukha sa balat ng babae. "Isang napakaganda at napakapanganib na error."

​"Edi hayaan mong masira ang system mo, Jace," bulong pabalik ni Zoe habang hinihila ang mukha ng lalaki pababa para muling halikan. "Hayaan mong mag-crash ang lahat ngayong gabi. Just for tonight, don't be a doctor. Just be mine."

​At nangyari nga. Sa unang pagkakataon sa buhay ni Jace Villareal, hindi niya iniisip ang susunod na hakbang. Hindi niya kinalkula ang panganib ng pakikipag-ugnayan sa isang sikat na aktres. Nararamdaman lang niya—ang kinis ng balat ni Zoe, ang init ng hininga nito, at ang paraan ng pagtawag nito sa kanyang pangalan na tila ba ito ang pinakamasarap na kasalanan sa mundo.

​Mahaba ang gabi. Punong-puno ng galaw na tila isang sayaw ng dalawang nag-aapoy na katawan. Walang kapaguran si Jace, ang passion niya ay kasing tindi ng focus niya kapag may hawak na scalpel. Gusto niyang mag-iwan ng marka, gusto niyang siguraduhin na kahit matapos ang gabing ito, hinding-hindi makakalimutan ni Zoe ang bawat dampi niya.

​Noong matapos ang lahat, sa gitna ng katahimikan at ng paghabol nila sa hininga, nakasandal si Zoe sa dibdib ni Jace. Ang kamay ni Jace ay dahan-dahang humahaplos sa buhok ng babae, isang kilos na hindi niya akalaing magagawa niya. Nakatingin lang si Jace sa kisame, habang ang puso niya ay mabilis pa rin ang tibok. Nanalo siya sa hamon. Nakuha niya ang "prey." Pero bakit pakiramdam niya, siya ang nahulog sa sarili niyang patibong?

​"Anong iniisip mo, Doc?" mahinang tanong ni Zoe, antok na ang boses, ang mukha ay nakabaon sa leeg ni Jace.

​"Iniisip ko na dapat hindi ko binaluktot ang mga rules ko," sagot ni Jace, pero alam niyang wala nang saysay ang mga salitang 'yun. Ang pader na itinayo niya sa paligid ng kanyang puso ay may lamat na.

​Ngumiti lang si Zoe, isang ngiting tila may alam na hindi nakita ni Jace. Pumikit na ang aktres at tuluyang nakatulog sa piling ng lalaking dapat ay "laro" lang para sa kanya. Naiwan si Jace na gising nang ilang minuto, pinagmamasdan ang bawat paghinga ni Zoe sa ilalim ng liwanag ng buwan.

​Isang gabi lang 'to, ulit-ulit niyang sabi sa sarili. Isang beses na pagkakamali na hindi na mauulit. Ngunit sa bawat pintig ng puso niya habang yakap ang babae, alam ni Jace na maling-mali siya. Ang "glitch" na ito ay hindi lang sisira sa system niya—ito ay habambuhay na mananatili sa loob nito.