Mag-log inAng ingay sa loob ng grand ballroom ay biglang napalitan ng nakabibinging katahimikan nang bumukas ang mga double door. Unang humakbang si Dr. Jace Villareal, ang kanyang mukha ay seryoso at may awrang hindi pwedeng bastusin, habang ang kanyang isang kamay ay mahigpit at protektadong nakahawak sa baywang ni Zoe Mondragon. Sa hila-likod naman nila, prenteng naglalakad si Atty. Dylan Alcantara, na may bitbit pa ring nakalolokong ngisi habang inaayos ang kanyang mamahaling grey suit jacket. Sabay-sabay na nag-apoy ang mga flash ng camera. KLIK! KLIK! KLIK! Ang tunog ng mga shutter ay tila walang katapusan habang naglalakad ang tatlo patungo sa mahabang lamesa sa gitna ng entablado, kung saan nakahanay ang dose-dosenang mikropono mula sa mga naglalakihang TV networks at online news outlets. Umupo si Jace sa gitna, habang sa kanyang kanan ay si Zoe, at sa kanyang kaliwa naman ang nakangising si Dylan. Bago pa man makapagsalita ang press, si Dylan na ang unang humila ng mikropono palapi
Alas-dos ng hapon. Ang grand ballroom ng Villareal Luxury Hotel ay halos mabasag sa ingay ng mga silyang hinihila, mga bulungan ng mga mamamahayag, at ang walang humpay na tunog ng mga camera flash. Ang buong showbiz, business, at news media ng bansa ay naroroon, nag-aabang sa opisyal na pahayag ng tanyag na neurosurgeon matapos ang nag-viral na video kagabi sa set ng Astrid-Luxe.Sa holding room sa likod ng stage, nakatayo si Zoe habang hindi mapakali. Suot niya ang isang eleganteng puting blazer at pantsuit, ngunit ang kanyang mga kamay ay malamig pa rin sa kaba. Sa tabi niya, prenteng nakaupo si Jace sa isang leather sofa, nakasuot ng navy blue tailored suit, seryosong nagbabasa ng mga papeles sa kanyang tablet.TOK! TOK! TOK!Bumukas ang pinto ng holding room nang walang pasintabi—isang gawi ng taong walang pakialam sa salitang privacy. Pumasok ang isang lalaking may matikas at matangkad ding tindig, suot ang isang mamahaling grey suit na may nakasukbit na gold luxury pen sa ka
Ang sinag ng araw ng Sabado ng umaga ay dahan-dahang sumilip sa pagitan ng mga mamahaling charcoal-grey na kurtina ng master bedroom. Ang silid ay nababalot pa rin ng pamilyar na bango ng pabango ni Jace at ang natitirang init ng nagdaang gabi. Sa ibabaw ng naglalakihang king-sized bed, mahimbing pang natutulog si Zoe. Ang kanyang ulo ay nakasandal sa malawak at matigas na dibdib ni Dr. Jace Villareal, habang ang isang braso ng bilyonaryong neurosurgeon ay mahigpit na nakapulupot sa kanyang bewang, tila ba kahit sa panaginip ay ayaw nitong pakawalan ang kanyang Diamond. Ang suit jacket at polo ni Jace ay nakakalat pa rin sa sahig, patunay ng walang preno nilang pagsuko sa isa't isa kagabi. Subalit ang mapayapang umaga ay biglang nabulabog nang magsabay sa pag-vibrate at pag-ring ang dalawang telepono sa ibabaw ng nightstand. BZZZZZ! BZZZZZ! Ringtone ng Astrid-Luxe Management (Calling...) BZZZZZ! Ringtone ng Villareal Medical Group (Calling...) Napakunot ang noo ni Jace, daha
Ang bawat segundo ay tila tumigil sa loob ng tahimik na penthouse, ngunit ang init na namumuo sa pagitan nina Jace at Zoe sa tapat ng posteng dingding ay mas lalo pang nag-aalab. Ang marangyang sala ay saksi sa mabibigat at gagaralgal na paghinga ng dalawa habang ang mga labi ni Jace ay patuloy na naglalakbay mula sa panga ni Zoe pababa sa hubog ng kanyang leeg. Ang bawat dampi ng labi ng doktor ay may kasamang kakaibang kuryente na nagpapakatal sa tuhod ng aktres. Ang mga palad ni Jace na nakabaon sa makinis na binti ni Zoe ay dahan-dahang humihigpit, itinataas ang binti ng dalaga upang mas lalo itong pumulupot sa kanyang balakang. "Ah... Jace..." Isang mahinang daing muli ang nakawala sa bibig ni Zoe. Ang kanyang mga daliri ay mariing nakasabunot sa makapal at malambot na buhok ng doktor, pilit itong isinusubsob palapit sa kanyang balat dahil sa labis na sarap at sensasyong hindi niya kayang pigilan. Bahagyang huminto si Jace. Ang kanyang mukha ay ilang milimetro lang ang lay
Ang pribadong elevator ng penthouse ay bumukas nang may swabeng tunog, na tila ba hudyat ng pagpasok sa isang mundong sila lang dalawa ang may alam. Pumasok sina Jace at Zoe sa loob ng malawak at tahimik na sala. Tulog na si Baby Zia sa kanyang silid kasama ang yaya, kaya naman ang buong paligid ay nababalot ng isang nakabibinging katahimikan—katahimikang lalong nagpapainit sa hanging nakapalibot sa kanila. Ang tanging maririnig lang ay ang banayad na ugong ng centralized aircon at ang mabibigat nilang paghinga. Ibinaba ni Jace ang kanyang susi sa console table, ang tunog ng bakal ay bumasag sa katahimikan. Ngunit bago pa man siya tuluyang makaharap nang maayos para hubarin ang kanyang suit jacket, isang biglaang lakas ang humila sa kanyang kwelyo at polo. Hindi nakapaghanda ang tanyag na doktor nang angkinin ni Zoe ang kanyang mga labi. Ito ay isang mapusok, emosyonal, at ganting halik mula kay Zoe—isang halik na naglalaman ng lahat ng shock, kaba, selos, at lihim na pagnanas
Tahimik na umuusad ang Rolls-Royce Phantom sa ilalim ng mga ilaw ng kalsada. Ang amoy ng mamahaling leather at ang banayad na aircon ay hindi sapat para pawiin ang matinding tensyon na namumuo sa loob ng sasakyan. Si Zoe ay nakasandal sa passenger seat, ang kanyang dalawang kamay ay nakahawak sa kanyang ulo, at ang kanyang dibdib ay mabilis na tumataas-baba dahil sa matinding shock. Hindi pa rin magproseso sa utak niya ang senaryo kanina. Sa harap ng direktor, ng mga crew, at higit sa lahat, sa harap ni Ethan—tinawag ni Jace ang leading man na asong ulol habang umaawra ng parang isang hari. "Nababaliw ka na ba talaga, Jace?!" sa wakas ay sumabog na si Zoe, lumarap siya sa doktor na kasalukuyang prenteng nagmamaneho gamit ang isang kamay. "Bakit mo ginawa 'yun sa harap ng lahat?! Walang bodyguard, walang tago-tago, at may pa-Rolls-Royce ka pang nalalaman!" Bahagyang sumulyap si Jace sa kanya, ang isang kilay ay nakataas bago ibinalik ang tingin sa kalsada. "Ginawa ko lang ang s
Apat na Buwan ang Nakalipas... Ang set ng “The Diamond’s Solace”—ang pinaka-inaabangang pelikula ng taon—ay punong-puno ng tao. Ang ingay ng mga crew, ang utos ng direktor, at ang nakakasilaw na mga spotlight ay bahagi na ng araw-araw na buhay ni Zoe Mondragon. Siya ang sentro ng atensyon, ang rey
Ang sikat ng araw na tumatama sa mukha ni Jace Villareal ay tila isang mapangahas na istorbo sa kanyang mahimbing na tulog. Dahan-dahan siyang nagmulat ng mata, ang kanyang katawan ay nakakaramdam ng isang uri ng pagod na hindi dulot ng labing-walong oras na operasyon—ito ay pagod ng isang lalaking
Sa loob ng VIP booth, ang hangin ay naging kasing bigat ng isang paparating na bagyo. Habang nakatitig si Jace sa mga mata ni Zoe, sa likuran nila ay parang mga batang nanonood ng sine ang dalawa pang miyembro ng Quad. Ang kanilang mga bulungan ay nagsilbing background noise sa tensyong bumabalot sa
Ang VIP lounge ng Eclipse ay hindi lamang isang bar; isa itong arena kung saan ang amoy ng mamahaling tabako, wood-aged scotch, at kapangyarihan ay humahalo sa madilim na kuryente ng gabi. Para sa karaniwang tao, nakakasuffocate ang bigat ng awra rito, pero para kay Zoe Mondragon, ito ang kanyang na







