Chapter 3

Nadatnan ni Lea na naglalaga ng itlog si Maria. Binati niya ang ginang at niyakap sa likuran.

“Nay, salamat sa pag-aasikaso sa ‘kin kagabi ha? Kundi dahil sa inyo wala akong matinong tulog ngayon o baka ano na ang nangyari sa ‘kin,” paglalambing ni Lea sabay yakap ng mahigpit sa ginang. Humarap ito matapos patayin ang stove. Hinawakan nito ng marahan ang pisngi niya para hindi siya masaktan.

“Anak, hindi ka na iba sa ‘kin. Hindi man nailuwa pero anak ang turing ko sa ‘yo. Mula pagkabata ako na nag-alaga sa ‘yo. Kaya masaya ako kapag nagtitiwala ka sa ‘kin. Walang ibang magdadamayan kundi tayo lang din,” nakangiting tugon ni Maria. Kumalas na siya sa pagkakayakap rito. Kumuha ng mangkok ang ginang at naglagay roon ng dalawang nilagang itlog tsaka ibinigay sa kaniya.

“Idampi-dampi mo sa sugat mo ‘yan para kahit papaano ay mawala ang sakit at mabilis maghilom.”

Kinuha ‘yon ni Lea at naupo sa silya. Tinanggal niya ang shell niyon at bahagyang dinampi-dampi sa kaniyang mukha. Kinuha niya ang cellphone sa bulsa at nag-scroll sa socmed. May nag-appear na isang page ng News Channel.

Ang balita ay tungkol sa Sandoval Family. Sa ibaba niyon ay may picture ng isang matangkad na lalaki, unat na buhok, malapad na likod at parang isang pine tree sa gabi. Napakaraming views ‘non at nag-trending nang araw na ‘yon.

Kahit sa picture lang ‘yon, likod pa lang ay mararamdaman na ang awra ng kapangyarihan sa lipunan na mayroon ang lalaki. May tulak ang lalaki na wheelchair. Kalahati lamang ng katawan nito ang nakita niya.

“Glaiza Caspe,” bulong niya.

Nag-exit siya sa socmed at pinatay ang cellphone. Ibinaba niya ang itlog sa mangkok. Tatlong taon ang lumipas pero alam ni Lea na kailanman ay hindi siya minahal ni Milo. Tumayo siya at nagtungo sa kaniyang kuwarto para magpalit ng damit.

Nagtungo siya sa study room ni Milo para maghanap ng mababasang libro para ma-distract siya sa mga nangyari sa kaniya kahapon at kay Milo. Malinis ang study room ng binata. Walang gaanong kalat.

Bukas ang drawer sa mesa, nakabukas ang kalahating parte ng bintana, dahilan para tangayin ang natitirang papel sa mesa. Pinagmasdan ‘yon ni Lea na malaglag sa sahig.

Nilapitan niya ‘yon at dinampot. Nagtungo siya sa drawer para doon sana ilagay pero nagulat siya ng makita kung ano ang laman niyon sa loob.

Divorce papers…

Nakatitig lamang si Lea. Hindi siya makagalaw sa kinatatayuan habang nakatitig sa papel na ‘yon. May mga sumagi sa kaniyang isipin na gusto na niyang kalimutan pero bumalik ‘yon dahil nakita niya ang divorced papers.

Tatlong taon ang nakalipas, pinakasalan niya si Milo Sandoval dahil sa pabor ng magulang ng lalaki. Alam ni Lea na hindi siya mahal nh dating asawa. Sumang-ayon lamang ito para sa posisyon sa kompanya.

“Masakit din pala kapag naaalala ko ‘yon,” bulong niya sa sarili.

Isa rin sa dahilan kaya pumayag siya ay dahil mahal niya si Milo. Ginawa niya ang lahat para mahalin din siya nito pero hindi nangyari. Nagtiwala siya ng sobra sa sarili. Hindi siya gusto ni Milo Sandoval at kailanman ay hindi siya magugustuhan. Kaya wala siyang nagawa ng magpasiyang mag-divorced na sila.

“Kailanman ay hindi mapapasakin ang puso ni Milo Sandoval dahil ang puso nito ay para sa lamang kay Glaiza Caspe. Lalo na ngayon bumalik na ang babae.”

Parang may punyal na tumusok sa kaniyang dibdib dahil sa iniisip niya. Wala siyang lakas ng loob na kunin ang papel para basahin ang nilalaman niyon. Hindi na niya mawari kung gaano katagal na siya nakatayo roon. Hanggang sa marinig niya ang tunog ng sasakyan sa labas ng bahay.

“Sir Milo nandito na po pala kayo. Nandito po si Ma’am Lea,” pagbibigay-alam ni Maria sa lalaki.

Paglabas niya, nasa loob na si Milo. Malakas ang ulam sa labas dahil sa bagyo. Ibinigay nito ang black coat kay Maria. Iba talaga ang dating ng isang Milo Sandoval. Kahit sino mapapatingin rito dahil sa tangkad at kaguwapuhan nitong taglay.

Nag-angat ng tingin si Milo. Nagtama ang kanilang mga mata. Ibang-iba rin kung makatingin ang lalaki. Para bang hinihigop ang kaniyang buong pagkatao. He has fierce eyes. Naglakad si Lea palapit sa lalaki.

“Good morning. Mabuti naman at bumisita ka rito, Milo? Akala ko wala ka nang balak pang pumunta rito,” puno ng hinanakit na tanong ni Lea.

Labintatlong araw na silang hindi nagkita ng lalaki. Simula noong maalisan siya noong nakaraang taon, hindi na sila laging nagkikita ni Milo. Pakiramdam niya iba na ang lalaki sa nakilala niyang Milo Sandoval noon.

Pinagmasdan ni Milo ang kaniyang mukha pababa sa kaniyang katawan. Nagsalubong ang kilay ng lalaki pero wala itong sinabi o naging komento man lang sa mga pasa sa kaniyang mukha. Wala nang pakielam sa kaniya ang dating asawa. Well, kailan ba nagkaroon ito ng pake sa kaniya?

“May saki si Lola Esmeralda. Pupuntahan natin siya ngayon,” seryuso nitong sabi bago tumalikod at naglakad paalis.

May sakit ang matanda? Biglang bumigat ang dibdib ni Lea. Nagtungo siya sa silid. Kumuha ng jacket at gloves para maitago ang mga galos niya sa katawan.

Pagkalabas niya, nasa porch si Milo, nakatayo na nakatalikod sa kaniya. Nagsindi ito ng sigarilyo. Nang marinig nito ang kaniyang mga yabag, bahagyang lumingon sa kaniya ang lalaki at muli ring humarap.

Noong high school si Lea, pinupuri si Milo ng mga organization na sinasalihan nito. Kakaiba daw ang kaguwapuhan nito.

“Anong tinatayo-tayo mo diyan, Lea. Halika na at ng makaalis na tayo,” wika ni Milo na nagpabalik sa kaniya mula sa kasalukuyan.

Akmang sasakay na si Lea nang hawakan ng lalaki ang kaniyang braso. Natigilan siya at napatingin sa mga mata ni Milo. Hinawakan nito ang kaniyang baba.

Sinubukan niyang iiwas ang kaniyang mukha pero mahigpit ang pagkakahawak nito sa kaniyang baba. Pinasadahan ng hinalalaki ni Milo ang labi ni Lea. Pinasadahan nito ang kaniyang mukha.

“Anong nangyari diyan sa mukha mo? Bakit may sugat?” tanong ni Milo. Mapanganib ang boses ng lalaki na para bang bawal siyang magsinungaling. Tinitigan ni Leah ang dating asawa. Ibinaba na ni Milo ang daliri sa baba niya.

“Obvious naman na ayaw mong sabihin kung sino ang may gawa niyan. Okay lang,” tugon ni Milo.