Chapter 2

Umakyat siya sa itaas at napadaan sa master bedroom kaso wala ‘yong mga gamit roon ni Lea. Marahil sa tabing kuwarto matutulog ang dalaga. Sino ba naman ang mag-aakala na sa loob ng tatlong taon, si Lea na asawa ni Milo na isang presidente ay magkahiwalay ng silid sa pagtulog?

Samantala, sa banyo kung saan natayo si Lea, maaamoy ang masangsang na amoy dahil sa dugo ng dalaga na bumalot sa katawan at damit nito. Pinagmasdan ng dalaga ang kaniyang sarili sa salamin, nanginginig ang kaniyang labi dahil sa ginaw na tiniis niya sa labas ng police station.

Pinilit niyang punitin ang kaniyang manipis na damit kahit may sugat ang kaniyang kamay tsaka itinapon sa basurahan. Dahil nagamit niya ang buong lakas, bumagsak siya sa sahig. Mabuti na lang at nabalanse niya ang sarili kaya ang puwet niya ang tumama sa tiles.

“Bakit nangyari sa ‘kin ‘to?” tanong ni Lea sa sarili.

Hindi napigilan ang pagtulo ng luha sa mga mata hanggang sa tuluyan na siyang naiyak. Niyakap niya ang kaniyang tuhod at tahimik na umiyak. Malakas siya sa harap ng mga tao pero kapag mag-isa na lamang niya, doon na niya tinatanggal ang maskara na lagi niyang isinusuot.

Sa labas naman, naroon si Maria, nakadikit ang taenga sa pinto pero wala siyang narinig kundi lagaslas lamang ng tubig mula sa shower. Pagkatapos niyang mag-shower, nadatnan niya ang katulong na nasa labas ng kaniyang silid.

“Gusto mo ako ang gumamot ng mga sugat mo, anak?” tanong ni Maria habang pinapasadahan siya ng tingin mula ulo hanggang paa. Awa ang makikita sa mukha ng ginang. Umiling si Lea.

“Hindi na kailangan, ‘nay. Ako na po ang bahala. Magpahinga na po kayo,” nakangiting tugon ni Lea.

Pagkaalis ng ginang, pumasok na siya sa loob ng silid at naupo sa sofa. Nilagyan niya ng gamot ang bawat sugat. Napapapikit siya sa bawat dampi ng bulak sa kaniyang mga sugat.

Nang matapos, nilagyan niya iyon ng gauze pad. Nagbihis siya at nahiga sa kama. Ipinikit ni Lea ang mga mata para makapagpahinga pero sumagi sa isip niya ang mga lalaki na binugbog siya kahit nagmamakaawa na pakawalan siya. Napabalikwas siya ng bangon. Napangiwi siya ng maramdaman ang pananakit ng kaniyang katawan. Isa lang ang solusyon, ang gumamit ng sleeping pill.

“Ayaw ko mang gumamit pero kailangan.”

Binuksan niya ang drawer at kinuha sa pinakadulo ang isang bote ng sleeping pill. Kumuha siya ng isang capsule at diretsong nilunok kahit walang tubig na pantulak. Muli, nahiga si Lea at ipinikit ang mga mata. Ilang sandali lang, nakatulog na siya.

Ngunit habang natutulog, biglang nagsalubong ang kilay ni Lea, puno rin ng pawis ang kaniyang noo, ang kaniyang mga kamay ay mahigpit ang pagkakahawak sa kumot. Nanginginig ang mga ‘yon habang namumuti na ang kaniyang kamao dahil sa higpit ng hawak.

“Tulong.. Tulungan ninyo ako,” pagmamakaawa ni Lea. Tumutulo na rin ang luha sa kaniyang mga mata. Pabiling-biling siya sa higaan hanggang sa sumigaw na siya ng malakas dahilan para magising si Maria. Nagmamadaling lumabas ng silid ang ginang at tinungo ang kuwarto ni Lea dala ang spare key.

“Tulong! Tulungan ninyo ako!” sigaw ulit ni Lea.

“Anak, hintayin mo ako. Papasok na ako!” natatarantang sabi ni Maria habang nanginginig ang mga kamay na ipinapasok ang susi sa doorknob keyhole. Nang mabuksan ‘yon, patakbong lumapit ang ginang sa kama ni Lea at niyugyog ang dalaga.

“Gising Lea, gising! Nananaginip ka!” pasigaw na sabi ni Maria. Mabilis na napabalikwas ng bangon si Lea habang hingal na hingal. Hinagod-hagod ni Maria ang likod ng dalaga.

“Ayos ka lang, anak? Napanaginipan mo ba ang mga nangyari sa ‘yo?” nag-aalalang tanong ni Maria. Tumingin si Lea sa ginang at niyakap ito. Niyakap din siya nito pabalik.

“Magiging maayos din ang lahat, anak. Mas mabuti na dito muna siguro ako para mabantayan ka.”

Kahit papaano ay kumalma na si Lea. Nagpaalam si Maria na bababa para kumuha ng tubig. Nang bumalik, inabot ‘yon ng dalaga at ininom.

“Matulog ka na, Lea. Para makapagpahinga ka. Huwag kang mag-alala babantayan kita.”

Napangiti si Lea at nagpasalamat sa ginang. Ipinikit niya ang mga mata. Sa kabutihang-palad, nakatulog siya. Hindi namalayan ni Lea na isang araw pala siyang tulog. Paggising siya ay kumalam ang kaniyang sikmura. Pinagmasdan niya ang kaniyang mukha sa salamin na nasa gilid ng silid. Napahawak siya roon.

“Kahit papaano ay hindi na masyadong masakit ang aking katawan. Bumangon siya at bumaba ng kama. Mabuti na lamang at nakahawak siya sa gilid kaya hindi siya natumba.

Muli, bumalik sa ala-ala ni Lea ang mga nangyari. Mabuti na lang at may dumaang lalaki sa madilim na iskinita na ‘yon kung saan ginulpi siya. Natawa siya ng mahina.

“Wala talagang pinipili ang mga tao kahit babae pa ang saktan nila basta para sa sariling kapakanan.”

Nakatawag ng pulis ang lalaki. Tinulungan siya nito. May alam rin kasi ang lalaki sa self-defense kaya naipagtanggol siya. Iyon nga lang, nakatakas sila bago dumating ang mga pulis. Napabuntong-hininga si Lea.

“Kung hindi dahil sa lalaking ‘yon baka nakaburol na ako ngayon,” natatawa niyang sabi. Binigyan siya ng ilang araw na pahinga si Chief Leandro.

Lumabas si Leah ng silid. Napatingin siya sa master bedroom na nakabukas. Sumilip siya sa loob. Sumagi sa isip niya ang dating asawa. Napailing na lamang siya at nagtungo sa kusina.