LOGINJACKIENang mabuntis ako, hindi ko inakalang lilipas ng ganito kabilis ang siyam na buwan. Nasa ika-apatnapung linggo na ako ng pagbubuntis, labinlimang araw na lang ang takdang araw ng aking panganganak at hindi pa rin handa ang kwarto ng sanggol. Linggo ng umaga noon, at humingi ako ng tulong kay Joko.Nakaupo ako sa nursing chair at binabasa sa kanya ang mga tagubilin sa pag-assemble ng kuna, habang nakahiga si Cinnamon sa aking paanan.“Diyosa ko, bakit mo ako palaging pinapa-assemble ng mga muwebles kung pwede naman tayong umupa ng isang taong marunong gumawa nito?” reklamo ni Joko sa ika-sandaang beses.“Dahil kuna ito ng anak mo at ayaw mong mahulog siya mula rito dahil maluwag ang turnilyo,” sabi ko, habang hinihimas ang aking napakalaking tiyan.“At sa tingin mo ba ang isang taong sanay gumawa nito ay mas malamang na mag-iwan ng turnilyo na maluwag kaysa sa akin, na hindi pa nakakapag-assemble ng kuna sa buong buhay ko?” Tiningnan niya ako na parang tinubuan pa ako ng
AILEENNasa bahay kami ni Hubert para sa isang araw ng swimming pool at barbecue. Mga labinlimang araw na ang nakalipas mula ng maaresto nila ang baliw na si Jam at naging kalmado na ulit ang lahat.Gayunpaman, napansin kong medyo balisa si Nilo; medyo malayo ang narating niya para sagutin ang tawag at kinakabahan siya. Matagal na siyang ganoon, malayo, balisa, at tumatanggap ng mga misteryosong mensahe at tawag. Pero akala ko trabaho niya iyon, kaya hindi ko na tinanong.Naupo si Isla sa sun lounger sa tabi ko at nakuha ang atensyon ko.“Anong nangyayari, bunso? I can tell something is bothering you.”“Walang nangyayari, okay naman.” Sinubukan kong itago ito.“Ah, pero may nangyayari. At hindi mo gagawin ang ginawa ni Jackie at iniwan kami sa dilim. Gusto mo bang tawagin ko si Diane ngayon?” pagbabanta ni Isla at naisip kong mas mabuting huwag munang idamay si Diane. Kaya niyang pahirapan si Nilo hangga't hindi niya inaamin ang mga bagay na hindi niya naman ginawa.“Huwag
JACKIEPagkatapos ng unang pagkabigla ko, hindi ko napigilan ang pagtawa nang makita ko si Joko na nakahiga sa stretcher sa tabi ko, nagtatampo.“Pwede mo bang kontrolin ang sarili mo, Jackie?” tanong niya na naiinis.“Hindi ko kaya…” Tumawa ako na parang iyon talaga ang pinakanakakatawang bagay na nasaksihan ko.“Hay, ipinaliwanag na ni Tony na hinimatay ako dahil sa sobrang emosyon ko.” Bumuntong-hininga siya.“Mahal ko, hinimatay ka noong unang ultrasound ng anak natin, ano kaya ang magiging pakiramdam mo sa delivery room?” tanong ko, hindi napigilan ang pagtawa. “Baka kailangan natin ng mas malaking kwarto?”“Hindi na iyon mauulit, promise.” Seryoso ang mukha ni JokoBumukas ang pinto ng kurtina at pumasok si Diane, seryoso, dala ang isang tray na may mga meryenda para sa akin at sa aking sensitibong asawa.“Naku, Ventoza ha, nakakahiya!” Hindi napigilan ni Diane ang sarili at nagsimulang tumawa, na lalong nagpatawa sa akin. “Hindi pinapasok ni Dr. Molina ang lahat, pero s
JOKONakaupo ako sa reception area ng kompanya ko at ikinukwento kay Juliet ang tungkol sa hindi kapanipaniwalang biyahe namin ni Jackie nang tumunog ang cellphone ko. Si Hubert pala iyon.“Pare, sabay tayong nagtanghalian, kahit ang asawa ko ay hindi ako masyadong nami-miss.” Sagot ko, natatawa, iniisip kung anong kalokohan ang susunod na sasabihin ni nito sa akin.[Dude, mahal kita!] sabi niya, pero tila hindi siya kasing-relax gaya ng dati. [Ayos lang si Jackie…]“Kumusta siya? Anong nangyari?” Tumunog lahat ng alarm ko.[Joko, may nangyari, pero ayos lang siya. May mga pulis na nagbabantay sa paligid ng kompanya na nilagay ni Nilo, at mabilis ang security ni Jackie. Pero pumunta siya sa ospital.] Kwento niya.“Sabihin mo lang sa akin kung ano ang nangyari,” tanong ko, habang naglalakad na papunta sa mga elevator at sinabi kay Juliet na kakausapin ko siya mamaya.[Dumating si Jam dito, sa likod ni Jackie, pero pinrotektahan siya ni Mike. Kung ano man ang ibinato ng baliw na b
JACKIESa loob ng isang linggo, naging masaya kami ni Joko sa paglalayag sa baybayin. Bumisita kami sa maraming maliliit na bayan, mga kaakit-akit na nayon ng pangisdaan, nakahanap ng maliliit na mala-paraisong isla at mga liblib na look. Nag-usap kami, nagtalik, nagtawanan, at nag-relax.Pabalik na kami sa city pero ayaw ko pang bumalik; ayaw kong iwan ang mga matatamis at mapagmahal na sandaling iyon, pero wala ng paraan para maiwasan ito, ang totoong buhay ay kumakatok sa pinto sa kalaunan. Ang maganda rito ay magkakaroon kami ng panghabambuhay na pagkakataon para masiyahan sa magagandang sandali ng magkasama.Noong Lunes, inakala ko pa ngang napakatahimik ng lahat sa trabaho; wala pa akong nakikitang bakas ng mga babae, na ikinagulat ko, ngunit noong oras ng tanghalian, lahat sila ay dumating sa floor ko kasama sina Diane at maging si Hope, masigla at mausisa.“Girls nakauwi na ako!” biro ko ng makita ko ang grupo ng mga babaeng naglalakad papalapit sa akin.“Iniisip ko kung
JACKIENatatawa ako sa pagkadismaya ni Joko sa paghahanap sa zipper ng damit at hindi iniya ito makita, habang inakala kong hinahayaan niya lang ang kanyang mga kamay na gumala sa katawan ko. Itinaas ko ang kaliwang braso ko at itinuro ang hidden zipper sa gilid ng damit.Ngumiti siya ng malapad at sinimulang hilahin pababa ang zipper, nang napakabagal, ang kanyang mga mata ay kumikinang. Tinapos niya ang pagbaba ng zipper at maingat na inilagay ang kanyang mga kamay sa aking mga balikat, hinila ang mga tali ng damit pababa sa aking mga braso, dahilan para dahan-dahan itong bumagsak sa aking katawan hanggang sa maging parang ulap ng tela sa aking paanan. Pagkatapos ay umatras siya at pinagmasdan ako.“Diyosa ko, ikaw ang pinakamagandang babae sa mundo!”Ngumiti ako sa kanya, pakiramdam ko ito ang unang beses na pinuri niya ako, pero palagi niya akong pinupuri, gayunpaman, sa sandaling ito ay sinasamba niya ako. Lumapit siya, binuhat ako sa kanyang mga bisig, inihiga ako sa kama at







