KABANATA 5

Dumating ako sa kumpanya nang alas-otso ng umaga. Maganda ang pagtanggap sa akin ni Miss Sam, na nagpakilala sa akin sa lahat, at napakabait ng bawat isa. Wala pa doon ang magiging boss ko, nasa business travel daw ito at babalik sa katapusan ng linggo.

Maganda ang opisina, napaka-moderno at napaka-professional looking ngunit welcoming din. Napaka-elegante at nagustuhan ko talaga. Angkop ang suot kong itim na suit, may dark green na satin blouse sa ilalim, at itim na heels. Dapat eleganteng-elegante na ako araw-araw ngayon, dahil magtatrabaho na ako nang direkta sa CEO ng kumpanya.

Sa kalagitnaan ng umaga, nakatanggap ako ng text mula kay Diane na nagawa na raw niyang makapag-set ng appointment sa direktor ng daycare center malapit sa aming apartment sa katanghalian. Ipinaliwanag ko ang sitwasyon kay Miss Sam at tinanong kung maaari ba akong payagang umalis sa oras na iyon, ngunit babalik ako nang maaga.

“May anak ka na pala. Ilang taon na siya?” tanong niya sa akin na nakangiti.

“2 years old na po siya. Napakatalino niyang bata. Hindi siya planado, pero siya ang dahilan kaya nagsisikap ako, Miss.”

“Ano ang pangalan niya?”

“Nathan po,” sagot ko.

“Nathan… may dating ang pangalan, ah. Hindi ka kasal, alam ko 'yan, pero ang ama ng anak mo? Magkasama pa rin ba kayo?”

Biglang bumigat ang puso ko. Paano ko ipapaliwanag sa kanya na hindi ko alam kung sino ang ama ni Nathan? Pero hindi ako nagsisinungaling, kaya harapin na lang ang katotohanan. Sinabi ko sa kanya na ang ama ni Nathan ay isang lalaking nakilala ko sa isang party at hindi ko na muling nakita pa. Tumingin siya sa akin nang seryoso, walang paghuhusga sa kanyang mga mata.

“Kuha mo ang respeto ko, Isabelle. Hindi madali ang maging single mother, at napakahirap sabihin ang mga katotohanang tulad nito na alam mong magdudulot ng paghuhusga ng iba sa iyo. Salamat sa pagtitiwala at pagiging honest mo. Sige, umalis ka na at ayusin mo ang enrollment ng baby mo. Magpapatuloy tayo sa training sa hapon, hindi mo kailangang magmadali.”

Nagpasalamat ako at nagpaalam, saka pinuntahan sina Diane at Nathan. Lalo lamang tumaas ang paghanga at respeto ko kay Miss Sam. Nasa 50’s na siya, brown ang buhok at kulay abo ang mga mata. Maganda at elegante, ngunit higit sa lahat, napaka-welcoming niya. Nagkasundo kami agad. Sa natitirang bahagi ng umaga, pinuno niya ako ng impormasyon tungkol sa trabaho at isinulat ko ang lahat.

Nang magtanghali, umalis ako sa building at nandiyan na si Diane sa entrance kasama si Nathan. Sumakay kami sa kotse at nagtungo upang kumain bago pumunta sa daycare.

Nagustuhan namin ni Diane ang daycare. Mukhang komportable rin si Nathan na agad na nagtatakbo-tabo kasama ang mga bagong friends niya. Napaka-sociable niya talagang bata! Iyon ang nagpapasaya sa akin… kapag masaya ang anak ko!

Hindi na kami tumingin ng ibang daycare dahil maganda na ito at napakalapit pa sa amin, tatlong bloke lang ang layo. Nagpalista kami at inayos ang lahat ng detalye. Iminungkahi ng direktor na iwan muna namin si Nathan hanggang sa pag-uwi, dahil nag-eenjoy siya at mas maganda kung masanay na siya agad. Si Diane ang dapat susundo sa kanya pagkauwian na.

Inihatid ulit ako ni Diane sa opisina at sinabing uuwi muna siya para maghanda sa kanyang job interview sa hapon. Bumalik ako sa aking desk bago pa bumalik si Miss Sam. Umupo ako sa lamesa at binalikan ang lahat ng sinabi niya kanina.

Hanggang sa biglang tumunog ang telepono sa tabi ko. Hindi ko alam kung ano ang gagawin, pero dahil iyon na ang magiging desk ko, sinagot ko ito sa pinaka-professional na boses na kaya ko.

“Dela Merced Group of Companies, CEO office, good afternoon. How can I help you?”

Matagal ang katahimikan sa kabilang linya bago ako makarinig nang malalim na buntonghininga. Bigla na lamang sumigaw ito, tila naiinip at may malakas at pangit na boses.

“Connect me to Sam now!”

Nagulat ako sa narinig pero kinontrol ko ang aking sarili.

“I apologize, Sir, but Miss Sam Cortez hasn't returned from lunch yet. Can I help you or would you like to leave a message?”

“Who the fuck are you?” Iritable niyang tanong.

“M-My name is Isabelle, Sir. The CEO’s new assistant.”

“Neverhead of your name!” Tila ba mas lalo siyang nainis.

“Ah, Eh…” Hinigpitan ko ang hawak sa telepono. “Ngayon lang po ang unang araw ko, S-Sir. Would you like to leave a message for Miss Sam?”

“Tell Sam to call me right away as soon as she’s back.”

“Alright, Sir. Ano pong pangalan ninyo?”

“Well, guess what? I’m your boss!” masungit niyang sagot at saka biglang binaba ang tawag.

Wow! Ang maldito ng lalaking ‘yon ah. Wala ata ito sa job description ko ah! Biglang nanikip ang lalamunan ko. Nagkamali na ba ako sa unang araw pa lang? Mukhang malaking problema ito! Naisip ko tuloy na baka hindi ako magtatagal sa trabahong ito dahil sa nangyari!

Pagbalik ni Miss Sam, agad kong sinabi sa kaniya ang nangyari nang may halatang kaba sa aking mukha. Tiningnan niya ako nang nakangiti, parang alam na alam niya ang nararamdaman ko…

“Mahinahon ba ang boses?”

Tiningnan ko siya at hindi na napigilan ang aking bibig. “Parang muntik na siyang ma-highblood, Miss Sam. Parang makikita ko na yata ang ugat niya sa leeg sa sobrang galit ng boses.”

Tumawa siya nang malakas. “Magkakasundo kayo, sigurado ako. Ikaw ang magpapakalma sa halimaw na iyon!”

Ano? Hindi ako sigurado doon, ha! Baka hindi ko na dapat dalhin ang mga gamit ko rito.

Mukhang lulunin ako nang buhay ng lalaking iyon!