Chapter 3

Isa-isang dumating ang mga pagkain. Lahat iyon ay mga paboritong putahe ni Kalina.

Tanging tunog ng kanilang mga kubyertos ang namumutawi sa pagitan nilang apat. Hanggang sa basagin muli ni Mr. Alfred ang katahimikan.

“How are you doing lately?” tanong para kay Kalina.

Nilunok muna ng huli ang pagkaing nasa bibig bago malumanay na sumagot. “Okay naman. Mas maayos kaysa noong nandito ako.”

Nakatanggap iyon ng sarkastikong tawa mula sa ginang. “Good to hear that. We’re also fine without you. Much better if I could say,” she said. Nag-uuyam ang tono.

Hindi man lang ito nagbago. Siyang siya pa rin ang stepmother ni Kalina na labis ang galit sa kaniya. Kahit nananahimik ang batang Kalina at walang ginagawang masama, lagi itong may napupuna. Laging hinahanapan ng kamalian si Kalina. Palibhasa alam niyang sa paningin ng kaniyang asawa, ang anak nitong si Kalina ang pinakamamahal nito. ‘Di hamak na higit kaysa sa pagmamahal nito sa kaniya o kaya sa anak nilang si Natasha.

Tumikhim ang padre de pamilya.

“Masyado ka atang busy sa trabaho. Mayroon ka bang boyfriend?” pag-iiba nito ng usapan.

“Wala pa iyan sa isip ko.”

“Bakit naman? You’re already 27 years old. Nasa tamang edad ka na para mag-asawa. Ano sa tingin mo?”

Napakunot ng noo si Kalina. Hindi niya alam kung saan ang direksyon ng usapang ito.

“Mas priority ko sa ngayon ang trabaho ko. Mag-aasawa ako kapag may kaya na akong patunayan sa sarili ko.”

“That’s a good perspective.” Pinunasan ni Mr. Alfred ang bibig. Tapos na siyang kumain. “Actually, that’s the exact reason why I called you here. I want you to inherit our business.”

Walang kung ano-ano’y napatigil si Kalina sa pagkain. Ano raw?

Ipapamana sa kaniya ang kumpanya!

Tama ba ang narinig niya?

“W-Wait, Alfred. Anong sinasabi mo?”

“D-Daddy?” Hindi makapaniwalang usal nang nananahimik na si Natasha. Naibaba niya na rin ang kubyertos.

Maski ang mag-ina ay nagulat. Wala silang alam sa sinasabi nito.

“Narinig n’yo ako. Hindi na ako pabata. Kailangan ko ng katuwang sa pag-aasikaso ng business natin. I want you, Kalina, to do that for me.”

“Mommy…” ani Natasha, nanghihingi ng tulong sa ina.

“How about Natasha? Ang a-anak natin…” lumingon si Selena sa kaniyang tabi, “si Natasha. Siya na lang! Matagal na tayong iniwan ni Kalina. Anong alam niya sa kumpanya?”

Hinawakan ni Selena ang kamay ng kaniyang anak, inaalo ito. “Dapat si Natasha ang humalili sa ‘yo! Mas karapat-dapat siya. She even took a business course to help you manage the DV Corp.”

“Yes, you’re right. Umalis siya—na siyang nagpalakas sa kaniya. Mas maraming kasanayan si Kalina. Nakuha niyang tumayo sa sariling mga paa na walang anumang tulong natin. That is why I need her. Our company needs her.” Mahinahon ang bawat salita ni Mr. Alfred. Desidido na ito. “Natasha still has a lot to learn. Bibigyan ko siya ng posisyon. Maaari niyang tulungan ang Ate niyang mamahala.”

“Pero Daddy hindi naman iyon ang gusto ko—”

“Huwag kang mag-alala, Natasha. ‘Di ko aagawin ang pwesto mo.” Nagsalita si Kalina, nakabawi na siya sa pagkagulat. “Hindi ako interesado.”

“Hindi mo pwedeng basta ayawan ang alok ko, Kalina. Pinag-isipan ko ito ng mabuti. Ito ang hiling ng iyong pumanaw na ina. Magkasama naming itinayo ang De Vera Corporation. Minsan na niyang sinabi na gusto niyang ikaw ang magmana nito sa tamang panahon. At nakikita kong ngayon na ang oras na ‘yon,” mahabang paliwanag ng ama. Naka-focus ang atensyon nito kay Kalina at tila multo ang mag-ina sa paningin niya.

Doon nagdalawang isip si Kalina… kung gano’n, ito ang huling hiling ng Mama niya.

“Sa totoo lang, nahihirapan akong mag-isang pamahalaan ang kumpanya. Simula nakaraang taon, pababa ng pababa ang profit natin.” Nakahawak sa sintido si Mr. Alfred.

Mas dumami ang puting buhok nito kaysa sa huli silang nagkita. Pati ang mga balat ng kaniyang ama, kakikitaan na ng pagkulubot. Tanda ng stress at pagtanda.

“Ang tanging nakikita kong solusyon ay makisosyo sa mga Gomez. Restaurants ang negosyo nila. Nakalinya ito sa ating hotels at resorts, siguradong magbubunga ng maganda ang partnership na ito.”

“Anong kailangan kong gawin?” pagsuko ni Kalina.

“Pakasalan mo ang panganay ng mga Gomez.”

PABAGSAK na umupo si Kalina sa sofa. Kakauwi niya lang lang mula sa mansyon ng mga De Vera.

Pinatong niya ang bag at susi ng kaniyang kotse sa coffee table na nasa harap niya.

“This is stressing me out.” Pinatong niya ang ulo sa sandalan ng sofa at blankong tumingala sa kisame. “Masaya ka ba sa langit ma? Ito ba ang gusto mong gawin ko?”

Pumayag siya sa kasal…

Ikakasal na siya.

Isinaalang-alang niya ang kaniyang ina sa pagdedesisyon. Wala siyang masyadong alaala noong pumanaw ang kaniyang ina. Ang mga masasayang memories lang nilang dalawa ang natira sa isip niya. Mabait ang Mama niya, mapagpasensya, at mahal na mahal siya.

Sobrang mahal din ni Kalina ang Mama niya. Ganoon ang pagmamahal niya sa kaniyang ina—handa siyang gawin ang lahat para lang masunod ang kahilingan nito.

Kahit kapalit pa nito ay ang kalayaang matagal niyang inasam… at ang trabahong labis niyang pinaghirapan.

Sabi ni Mr. Alfred, pagkatapos ikasal ni Kalina, ipapakilala na siya bilang opisyal na tagapagmana ng DV Corp. Ibig sabihin, aalis na siya sa trabaho niya ngayon… sa Valvares Cuisine… para mapanindigan ang pamamahala niya sa kumpanya ng kanilang pamilya.

Ang tagal niyang binuno ang mayroon siya ngayon. Tapos sa isang iglap, parang mapupunta ito sa wala. Ano pang saysay nang pagbukod niya noon kung sa mga kamay ng De Vera pa rin ang bagsak niya?

Nagpakawala si Kalina ng malalim na hininga.

“Sana tama itong gagawin ko.”

Sa paglipas ng mga araw, naging abala si Kalina sa trabaho. Patuloy ang pagpasok niya sa opisina. Kung masigasig siya sa trabaho bago malamang magpapakasal na siya, dumoble pa ang sipag niya. Ayaw niyang umalis nang basta-basta. Susulitin niya ang natitirang oras na malaya pa siya.

Lumipas ang ilang linggo at nakilala na niya ang lalaking magiging asawa niya—si Dave Gomez. Ang panganay sa tatlong magkakapatid na Gomez. Matangkad, pilyo pero maganda kung ngumiti, at malakas ang karisma. Sa madaling salita, gwapo ito. Walang mapupuna si Kalina sa itsura niya.

Sa ugali naman… hindi niya pa alam. Sa ilang beses nilang pagkikita, maayos naman itong makitungo sa kaniya. Hatid-sundo siya, pinakbubuksan ng pinto, inaalalayan sa pag-upo.

Mabait si Dave, ito na ang makakatuwang niya sa buhay kaya gusto niya pa itong makilala.

Nakilala na rin niya ang pamilya nito. They seem happy about the wedding.

Naririnig-rinig na niya ang mga Gomez noon pero hindi niya sila kilala on the personal level. Magkaibigan ang kanilang ama at talagang magkasundo.

Everything is going well.

Kahit papaano nakakapag-adjust na siya.

Subalit sa loob-loob ni Kalina, sa hindi malamang dahilan, may pangamba siyang nararamdaman.

“Bakit tahimik ang mag-inang Selena at Natasha? Hindi ako sanay. Sa ugali nila, dapat may ginagawa na sila ngayon. ‘Di kaya… may pinaplano sila?” Umiling si Kalina sa sarili. Masyado siyang judgemental. “Sana mali lang ang kutob ko.”