CHAPTER 1

Isla Maristela POV

Umuulan nang malakas noon, pero mas mabigat pa sa buhos ng ulan ang nararamdaman ko habang hinihila ang laylayan ng puti kong wedding gown. Punit-punit na ito at puro putik na ang ibabang bahagi. Tumatakbo ako sa gilid ng highway sa probinsya, walang pakialam kung may makakita man sa akin o kung manhid na ang mga paa ko sa sobrang lamig.

Ipinagbili ako ng sarili kong ama. Para lang mabayaran ang napakalaki niyang utang sa sugal at sa mga kasosyo niyang politiko, ipinagkasundo niya ako sa isang matandang pulitikong kilala sa masamang reputasyon. Sa mismong araw ng kasal, habang abala ang lahat sa reception, tumakas ako sa bintana ng dressing room. Wala akong dalang kahit ano kundi ang suot ko at ang pag-asang makakalayo ako sa impiyernong ginawa nila sa buhay ko.

Basang-basa na ako, nanginginig sa ginaw, at sugatan ang mga talampakan dahil sa pagtakbo sa mabato at maputik na kalsada. Halos hindi ko na maramdaman ang mga paa ko, pero hindi ako puwedeng tumigil. Alam kong hahanapin nila ako, at kapag nahuli nila ako, hindi ko alam kung may pagkakataon pa akong makatakas ulit.

Ilang minuto pa akong naglakad hanggang sa makarating ako sa isang gasolinahan. Doon, napansin ko ang isang malaking truck na nakahinto at kargado ng mga niyog. Wala akong pera, walang cellphone, at walang kakilala sa lugar na iyon. Wala rin akong ideya kung saan ako pupunta kapag naiwan akong mag-isa sa gitna ng kalsada. Pero isang bagay lang ang malinaw sa akin: kailangan kong makalayo sa probinsya.

Kaya kahit nag-aalinlangan, umakyat ako sa likod ng truck nang walang paalam. Nagtago ako sa pagitan ng mga kargang niyog at pilit na pinakalma ang sarili ko habang hinihintay itong umandar. Nang tuluyan na itong bumiyahe, saka lang ako nakahinga nang maluwag, kahit hindi ko pa rin alam kung saan ako dadalhin ng desisyon kong iyon. Ang mahalaga, palayo ako nang palayo sa lalaking ipinagkasundo sa akin at sa amang handang isakripisyo ang sarili niyang anak para lang sa pera.

~~~

Tatlong araw ang lumipas, at sa wakas, nakarating din ako sa Maynila. Hindi naging madali ang biyahe. Kinailangan kong magtiis sa gutom, pagod, at takot na baka may makakilala sa akin. Pero kahit paano, nagawa kong makaalis sa probinsya nang hindi nahuhuli.

Pagdating ko sa siyudad, doon ko lang lubos na naramdaman kung gaano ako kalayo sa dating buhay ko. Maingay ang paligid, maraming tao, at halos lahat ay abala sa kani-kanilang ginagawa. Walang may pakialam kung sino ako o kung saan ako nanggaling. Dapat sana, nakahinga ako nang maluwag. Pero ang totoo, mas lalo lang akong kinabahan. Wala akong pera, wala akong matutuluyan, at hindi ko alam kung saan ako magsisimula.

Kailangan kong magtago, pero hindi ko puwedeng gawin iyon habang-buhay. Kailangan ko ring maghanap ng trabaho para may makain ako at may matulugan sa gabi.

Nakakuha ako ng pekeng ID gamit ang pangalang ibinigay sa akin ng isang fixer sa terminal. Alam kong delikado ang ginawa ko, pero wala na akong ibang mapagpipilian. Pagkatapos, nag-apply ako bilang stay-in maid sa isang high-end residential building sa Bonifacio Global City. Kailangan ko ng trabaho at matitirhan, isang lugar na hindi basta-basta mahahanap ng mga tauhan ng ama ko.

Sa dami ng mga gusali sa BGC, hindi ko inakalang sa isang mamahaling penthouse pa ako mapupunta. Ang akala ko, ordinaryong residential unit lang ito na tinitirhan ng isang pamilyang abala sa kani-kanilang buhay. Hindi ko alam na ang buong penthouse sa top floor ay pag-aari pala ng nag-iisang Zade Tiongson.

Kilala si Zade sa mga balita bilang isang bilyonaryong walang emosyon pagdating sa negosyo. Tinatawag siyang "Ice King" ng mga taong nakakatrabaho niya dahil sa pagiging sobrang istrikto, malamig, at walang pakialam sa nararamdaman ng iba. At ngayon, sa unang araw ko bilang bagong kasambahay, mukhang sisiguraduhin niyang bawat segundo ng pananatili ko rito ay magiging impiyerno.

"Isla, right?"

Napatalon ako sa gulat nang marinig ang malamig at malalim niyang boses mula sa hallway. Nakatayo si Zade sa tapat ng kusina, suot ang itim na tailored suit na mukhang mas mahal pa sa kinita ng buong pamilya namin sa loob ng isang taon. Hawak niya ang isang tasa ng black coffee, habang ang kulay-abo niyang mga mata ay nakatutok sa akin na para bang kaya niyang makita ang lahat ng tinatago ko.

Nakangiti pa ako kanina habang pinupunasan ang marmol na mesa, pero agad na nawala ang ngiti ko nang mapunta ang tingin niya sa sahig. Doon nakakalat ang mga bubog ng basag na baso, kasama ang kape na natapon mula sa nanginginig kong mga kamay nang bigla siyang sumulpot.

"Mr. Tiongson, sorry po. Hindi ko sinasadya..." mabilis kong sabi habang yumuyuko para pulutin ang mga bubog.

"Don't touch that with your bare hands," utos niya. Walang emosyon ang boses niya, pero sapat ang bigat nito para mapatigil ako. "And look at your shoes. You tracked mud all over my imported Italian floor tiles."

Napatingin ako sa simpleng sapatos ko na may bahid pa ng putik mula sa labas. Kanina pa ako balisa dahil sa puyat at kaba, kaya hindi ko napigilang mabitawan ang baso. Pero imbes na humingi na naman ng tawad at yumuko na lang gaya ng inaasahan sa isang kasambahay, naramdaman kong unti-unting umiinit ang ulo ko. Pagod na pagod na akong magpakumbaba sa mga taong gustong yurakan ang pagkatao ko. Simula pa lang sa probinsya, halos wala na akong ibang ginawa kundi magtiis at sumunod sa mga taong akala nila, kaya nilang kontrolin ang buhay ko.

Dahan-dahan akong tumayo at diretsong tumingin sa mga mata niya habang mas mahigpit na hinahawakan ang basahan.

"Kung gusto mo akong palayasin dahil sa natapong kape at putik, sige, gawin mo," matapang kong sagot kahit pilit kong itinatago ang panginginig ng mga tuhod ko. "Pero mas marami akong iniindang problema ngayon kaysa sa mamahaling sahig at sapatos mo."

Natigilan si Zade. Bahagyang kumipot ang malamig niyang mga mata, na para bang hindi siya makapaniwalang may isang simpleng kasambahay na kayang sumagot sa kanya nang diretso sa loob mismo ng bahay niya. Walang sinuman ang nangangahas na gawin iyon sa kanya nang hindi nawawalan ng trabaho sa loob ng limang segundo.

Sa halip na tawagin ang security o basta na lang akong palabasin, bahagya siyang lumapit sa akin. Kitang-kita ko kung paano tumigas ang linya ng panga niya.

"Brave words for someone holding a rag," mahinang sabi niya, pero may kakaibang banta sa tono niya. "Let's see how long that attitude lasts."