CHAPTER 2

Isla Maristela POV

Akalain ko bang imbes na palayasin ako o sipain palabas ng penthouse matapos ko siyang sagutin, gagawin pa akong personal na kasambahay ni Zade Tiongson?

Kagabi, pagkatapos ng eksena namin sa kusina, sigurado akong makikita ko na lang sa labas ng p***o ang mga gamit ko kinabukasan. Pero nagkamali ako. Maaga pa lang, bago pa sumikat ang araw, may nakahanda nang listahan ng mga utos para sa akin. Parang sinadya talagang pahirapan ako. Hindi lang ako ang maglilinis ng buong penthouse. Kailangan ko ring ihanda ang kape niya nang eksaktong alas-sais ng umaga, plantsahin ang mga suit niya nang walang kahit isang gusot, at laging nasa paligid kapag may kailangan siya.

Kasalanan ko rin naman kung bakit nakuha ko ang atensiyon niya. Kung hindi sana ako sumagot kahapon, baka hanggang ngayon ay naglilinis lang ako sa ibang palapag at hindi ginawang personal na alipin ng bilyonaryong ito.

"Isla, ang bagal mong kumilos. I need these reports on my desk before eight," malamig na sabi ni Zade, na ngayon ay nasa loob na ng home office niya habang naglalakad ako sa mahabang pasilyo, bitbit ang tray ng mainit na kape.

Hindi ako sumagot. Napabuntong-hininga na lang ako nang malalim habang patuloy sa paglalakad. Kung puwede ko lang ibalibag sa mukha niya ang tasa ng kape, matagal ko nang ginawa. Pero tuwing naiisip ko ang panganib na naghihintay sa akin sa labas, napipilitan akong magtimpi. Kailangan kong kumita, kailangan ko ng matutuluyan, at higit sa lahat, kailangan kong mabuhay. Kaya kahit halos hindi na ako makadilat sa puyat at pagod, nagpatuloy ako papunta sa malaking home office niya.

Pagpasok ko sa silid, napansin kong madilim pa ang paligid dahil nakasara ang makakapal na kurtina. Isang buong pader naman ang gawa sa salamin, kung saan tanaw ang umagang unti-unting nagiging abala sa Bonifacio Global City. Nakaupo si Zade sa leather swivel chair niya, seryosong nakatutok sa dalawang malalaking monitor habang mabilis na nagta-type sa keyboard.

Maingat kong inilapag ang kape sa gilid ng mesa niya. Ayoko nang maulit ang nangyari kahapon. Pero habang inaayos ko ang mga folder, may napansin akong nagpabilis sa tibok ng puso ko.

Sa gilid ng glass table, may tablet na nakabukas sa isang online news article. Bumungad sa screen ang mukha ng matandang pulitikong ipinagkasundo sa akin sa probinsya. Nasa ibaba nito ang headline tungkol sa nawawalang pondo at sa galit nitong naghahanap sa isang babaeng tumakas.

Bigla akong napaatras. Para bang biglang lumamig ang buong silid. Nanlamig ang mga kamay ko habang unti-unting umiinit ang mukha ko sa takot.

Paano kung nakarating na sila sa Maynila? Paano kung tinatanong na nila ang mga tao sa mga gusaling pinagtataguan ko?

"May problema ba sa paglalagay ng kape, Isla?"

Napabalik ako sa sarili ko nang marinig ang tanong ni Zade. Hindi ko namalayang kanina pa pala ako nakatitig sa screen ng tablet. Dahan-dahan akong humarap sa kanya. Seryoso siyang nakatingin sa akin, at sa mga kulay-abong mata niya, parang wala ni isang galaw ko ang nakakaligtas sa pansin niya.

"W-wala po, Sir Zade," mabilis kong sagot bago muling umiwas ng tingin sa tablet. "Napagod lang po siguro ako sa paglilinis ng guest room kanina."

Hindi siya agad sumagot. Sa halip, tumayo siya mula sa kinauupuan niya. Sa tangkad niyang halos anim na talampakan, parang lalo akong lumiit habang nakatayo siya sa harap ko. Kinuha niya ang tasa ng kape at humigop habang patuloy akong sinusuri mula ulo hanggang paa.

"You've been glancing at the windows and doors since yesterday morning," sabi niya sa mababang boses. Muli kong naramdaman ang talim ng pananalita niya, na para bang matagal na niyang pinag-aaralan ang bawat kilos ko. "And you were restless while cleaning the living room earlier. Parang may hinahabol ka, o may tinataguan."

Lalo akong kinabahan. Ramdam ko ang sobrang bilis ng tibok ng puso ko, na para bang anumang oras ay maririnig na niya iyon. Kapag nalaman niyang isa akong takas na may dalang malaking gulo mula sa probinsya, siguradong palalayasin niya ako. Mas malala pa, baka siya mismo ang maghatid sa akin pabalik sa matandang pulitikong iyon para lang mawala ang problema niya.

"Wala po akong tinataguan, Sir. Pagod lang talaga ako," sagot ko habang pilit na pinatatatag ang boses ko para hindi niya mahalata ang takot ko.

"Is that so?" tanong niya habang bahagya pang lumalapit. Sapat ang lapit niya para maamoy ko ang mamahaling pabango niya na may halong amoy ng kape. "Dahil sa negosyo ko, natutunan kong basahin ang mga taong nagsisinungaling. At ikaw, Isla... masyado kang magaling magtago ng takot sa likod ng mataray mong mukha."

Bago pa ako makasagot, biglang tumunog ang intercom sa mesa niya. Isang mabilis na beep ang umalingawngaw sa silid, kasunod ang boses ng security head mula sa ibaba ng gusali.

"Sir Zade, may mga lalaki sa ground floor lobby na nagpupumilit umakyat. Sabi nila, hinahanap nila ang kasambahay nilang tumakas papuntang BGC. May dala silang litrato at sinusubukan nilang makapasok sa private elevator."

Nanlamig ang buong katawan ko.

Mga tauhan iyon ng matanda.

Nahanap na nila ako.

Dahan-dahan akong napatingin kay Zade. Nakatitig pa rin siya sa akin, at kahit hindi nagbago ang ekspresyon ng mukha niya, ramdam ko ang biglang pagbigat ng hangin sa pagitan naming dalawa. Hindi ko alam kung ano ang iniisip niya o kung ano ang balak niyang gawin sa oras na malaman niya ang buong kuwento.

"Let them come up," malamig na utos ni Zade sa intercom nang hindi inaalis ang tingin sa akin. "Let's see who has the audacity to search my building without my permission."

Parang naubos ang lahat ng kulay sa mukha ko.

Humarap ako sa kanya, hindi na maitago ang panginginig ng mga labi ko. Ilang segundo na lang, baka kaharap ko na ang mga taong ipinadala para ibalik ako sa lalaking pilit kong tinatakasan.

"Sir Zade, please..." pakiusap ko habang hindi ko na napigilang tumulo ang mga luha ko. "Huwag mo silang hayaang pumasok dito. Hindi mo alam kung ano ang kaya nilang gawin."