CHAPTER 3

Isla Maristela POV

Mula nang araw na iyon, mas lalo pang hinigpitan ni Zade ang pagbabantay sa bawat galaw ko sa penthouse. Kung dati, akala ko simpleng paglilinis lang ang gagawin ko, ngayon, halos lahat ng oras ko ay nakalaan sa pagsunod sa mga utos niya. Hindi dahil gusto ko, kundi dahil wala akong choice. Ginawa niya akong personal maid hindi lang para maglinis, kundi para lagi akong nasa paningin niya at madali niya akong mabantayan.

Pero hindi lang pagod sa trabaho ang kailangan kong tiisin araw-araw. Unti-unti nang bumibigay ang katawan ko sa puyat at sa matinding takot na hindi ko kayang alisin sa isip ko. Ilang gabi na akong hindi nakakatulog nang maayos. Tuwing ipipikit ko ang mga mata ko, bumabalik sa isip ko ang boses ng ama ko at ang mga yabag ng mga tauhan ng matandang pulitikong tinakasan ko. Pakiramdam ko, anumang oras ay may kakatok sa p***o para kaladkarin ako pabalik sa bangungot na pilit kong tinatakasan.

Habang nagtatrabaho, madalas akong mapatigil sa harap ng malalaking salaming bintana. Paulit-ulit akong napapatingin sa mga sasakyang dumadaan sa ibaba, nag-aabang kung may makikita akong itim na SUV o kahina-hinalang lalaking tila may hinahanap. Kinakabahan ako tuwing may nakakasalubong na hindi ko kilala. Kahit simpleng tunog lang ng elevator sa hallway, sapat na para bumilis ang tibok ng puso ko.

"Isla, tapusin mo muna ang pag-aayos ng mga dokumentong iyan sa mesa ko bago ka magpahinga," utos ni Zade habang lumalabas sa walk-in closet, suot ang isa na namang mamahaling suit.

Tumango lang ako nang hindi tumitingin sa kanya. Mabigat na ang mga talukap ng mata ko, at ramdam ko na ring unti-unting nanlalamig ang mga kamay ko. Pero pinilit ko pa ring abutin ang mga papel sa ibabaw ng glass desk. Ayokong magpakita ng kahinaan sa harap niya. Ayokong isipin niyang pabigat lang ako rito, kahit alam kong kaunting push na lang ay baka tuluyan na akong bumigay.

Alas-diyes na ng gabi nang matapos ko ang lahat ng ipinagawa niya. Tahimik na ang buong penthouse, maliban sa mahinang ugong ng aircon. Nang masigurong wala si Zade sa paligid at tahimik pa rin ang kabilang kuwarto, naglakad ako papunta sa kusina para uminom ng tubig.

Pero pagdating ko roon, biglang may kakaibang nangyari sa katawan ko. Parang biglang uminit ang paligid, at pakiramdam ko ay hindi na sapat ang hangin sa loob ng silid. Nanikip ang lalamunan ko. Sinubukan kong huminga nang malalim, pero lalo lang akong nahirapan. Nagsimulang manginig ang mga kamay ko hanggang sa hindi ko na mahawakan nang maayos ang baso. Nabitiwan ko iyon, at malakas na kumalansing ang pagkabasag nito sa sahig.

Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Napaluhod ako sa malamig na tiles habang pilit na hinihingal at kinakapa ang dibdib ko. Sumasakit ang ulo ko, at pakiramdam ko ay umiikot ang buong paligid. Hindi ito ang unang beses na nangyari sa akin, pero hindi ibig sabihin na nasanay na ako sa takot na dala nito.

Inatake na naman ako ng panic attack.

"Damn it, Isla. What is that noise?"

Narinig ko ang mabilis na yabag mula sa pasilyo. Ilang segundo lang ang lumipas bago ko nakita si Zade sa bukana ng kusina. Nakasuot na siya ng simpleng itim na T-shirt at pantalon, halatang kagagaling lang sa pagpapahinga.

Nang makita niya akong nakaluhod sa sahig, nanginginig at hirap huminga, agad na nagbago ang ekspresyon ng mukha niya. Mabilis siyang lumapit at lumuhod sa harap ko.

"Isla, hey. Look at me," seryoso niyang sabi habang marahang hinahawakan ang magkabilang balikat ko. "Huminga ka. Sundin mo ako. In... and out."

"Hindi... hindi ako makahinga, Sir Zade," umiiyak kong sabi. Halos hindi ko na mabuo ang mga salita habang patuloy na tumutulo ang luha sa mga pisngi ko. "Nandito na naman sila... sigurado akong nahanap na nila ako..."

"Walang makakapasok dito," mariing sagot niya. Matatag ang boses niya, pero sa pagkakataong iyon, hindi na kasing lamig ng dati. "Tumingin ka sa akin, Isla. Dahan-dahan lang. Huminga ka."

Pinilit kong sundin ang sinasabi niya. Nakatuon lang ang pansin ko sa boses niya habang unti-unti kong inaayos ang paghinga ko. Ilang sandali pa ang lumipas bago bumagal ang tibok ng puso ko at humupa ang paninikip ng dibdib ko.

Nang sa wakas ay medyo nakabawi na ako, dahan-dahan akong umupo nang maayos habang nakayuko. Gusto kong maglaho sa sobrang hiya. Hindi ko kailanman gustong makita niya akong ganito, lalo na't ilang araw pa lang ang nakakalipas mula nang magtrabaho ako sa kanya.

Hindi nagsalita si Zade tungkol sa nangyari. Tumayo siya, kumuha ng basong tubig mula sa counter, at iniabot iyon sa akin.

"Uminom ka muna," sabi niya bago umupo sa tapat ko.

Tahimik akong uminom habang pilit na pinapakalma ang sarili ko. Pero kahit unti-unti nang bumabalik sa normal ang paghinga ko, hindi pa rin nawawala ang kaba sa dibdib ko.

"Ngayon, sabihin mo sa akin," dagdag niya, nakatingin nang diretso sa akin. "Sino ang tinatakasan mo? At bakit takot na takot kang may makakita sa iyo rito?"

Napahigpit ang hawak ko sa baso.

Matagal akong nanahimik habang pinag-iisipan kung dapat ko ba siyang pagkatiwalaan. Simula nang makarating ako sa penthouse na ito, ginawa ko ang lahat para itago ang nakaraan ko. Pero ngayong nakita niya mismo kung gaano ako katakot, alam kong hindi na sapat ang simpleng pagdadahilan para makaiwas sa mga tanong niya.

Dahan-dahan akong nag-angat ng tingin at sinalubong ang mga mata niya.

Alam kong hindi ko na puwedeng itago ang lahat habambuhay. At ngayong gabi, sa harap ng lalaking halos wala akong alam tungkol sa kanya, baka kailangan ko nang sabihin ang katotohanan.