CHAPTER 4

Isla Maristela POV

Nakatitig pa rin ako sa mukha ni Zade habang hawak ang basong iniabot niya sa akin. Ramdam ko ang lamig ng marmol na sahig sa ilalim ng mga tuhod ko, pero halos hindi ko na iyon pinapansin dahil sa sobrang kaba. Akala ko, pagkatapos ng nangyari, tatawagin na niya ang security para ilabas ako ng gusali. Sino ba namang bilyonaryo ang gustong magpatira sa isang taong may dalang gulo mula sa probinsya? Isa akong takas na kasambahay na nasangkot sa problema ng isang makapangyarihang politiko. Puro sakit lang ng ulo ang puwede kong idulot sa kanya.

"Wala kang balak magsalita?" tanong ni Zade, na siyang pumutol sa katahimikan.

Nakaupo siya sa silya sa tabi ng kitchen island habang seryosong nakatingin sa akin. Ang mga mata niyang kulay abo ay parang sinusubukang basahin ang bawat takot na pilit kong itinatago.

Huminga ako nang malalim bago pinunasan ang mga luha sa gilid ng mga mata ko gamit ang likod ng palad ko.

"Anong gusto mong sabihin ko, Sir Zade? Na isa akong takas? Na ipinagkasundo ako ng sarili kong ama sa isang demonyong matandang politiko kapalit ng mga utang niya sa casino? Na tumakas ako sa mismong araw ng kasal ko habang suot ang punit-punit kong wedding gown dahil baka pati pamilya ko ay mapahamak kapag hindi ako sumunod?"

Sunod-sunod kong nasabi ang lahat nang hindi na nag-iisip kung paano ko iyon sasabihin. Pagod na pagod na akong magtago. Pagod na akong mag-isip kung paano ako mabubuhay kinabukasan. At higit sa lahat, pagod na akong magpanggap na maayos ang lahat kahit halos hindi ko na makontrol ang panginginig ng katawan ko sa takot.

"Kung gusto mo akong palayasin ngayon dahil ayaw mong madamay sa problema ko, sige. Mag-iimpake na ako," dagdag ko habang pilit na tumatayo kahit nanghihina pa ang mga tuhod ko.

Pero bago pa ako tuluyang makalayo, hinawakan ni Zade ang braso ko. Hindi naman masakit ang pagkakahawak niya, pero sapat ang diin para mapatigil ako. Hinarap niya ako sa kanya, seryoso ang ekspresyon ng mukha. Ang dating malamig niyang tingin ay napalitan ng kakaibang kalmadong hindi ko maipaliwanag.

"Sino ang nagsabing palalayasin kita?" tanong niya sa mababang boses na malinaw na umalingawngaw sa tahimik na kusina.

Natigilan ako at napatingin sa kanya, hindi makapaniwala sa narinig ko.

"H-ha? Eh, di ba ayaw mo sa abala? Kung hinahanap ako ng mga tauhan ng politikong iyon, ibig sabihin, panganib ang dala ko rito sa penthouse mo."

Binitiwan niya ang braso ko at dahan-dahang tumayo. Mas matangkad siya sa akin kaya kinailangan kong bahagyang tumingala para salubungin ang mga mata niya.

"Isla, makinig kang mabuti," seryoso niyang sabi habang inilalagay ang mga kamay sa bulsa ng pantalon niya. "Sa mundong ginagalawan ko, hindi takot ang isinasagot sa mga taong nagbabanta. Kung ang tinatakasan mo ay ang matandang pulitikong iyon, ibig sabihin, pumapasok na sila sa teritoryo ko. At walang sinuman ang puwedeng pumasok o mang-istorbo sa bahay ko nang walang pahintulot ko."

Hindi ako agad nakasagot. Paulit-ulit na umikot sa isip ko ang sinabi niya. Sa mga araw na pananatili ko rito, ang tingin ko sa kanya ay isang masungit na bilyonaryong walang ibang inintindi kundi negosyo at mga dokumentong nakapatong sa mesa niya. Pero ngayon, may iba akong nakikita sa kanya. Isa siyang lalaking mukhang hindi basta uurong sa kahit sinong humamon sa kanya, kahit pa isang makapangyarihang politiko ang kaharapin niya.

"B-bakit mo ginagawa ito?" tanong ko, basag pa rin ang boses habang nakatingin sa kanya. "Hindi mo naman ako kilala. Isa lang akong kasambahay na nakapasok dito gamit ang pekeng ID."

"Dahil ayaw ko sa mga taong basta na lang pinapakialaman ang pag-aari ko," sagot niya, may malamig na ngiti sa gilid ng labi niya. "At habang suot mo ang unipormeng iyan at nagtatrabaho sa ilalim ng bubong ko, responsibilidad kong siguraduhing ligtas ang mga taong nasa loob ng penthouse na ito. Walang kukuha sa iyo rito nang hindi muna dumadaan sa akin."

Biglang uminit ang mga sulok ng mga mata ko. Pero sa pagkakataong iyon, hindi lang dahil sa takot ang nararamdaman ko. Sa unang pagkakataon matapos ang lahat ng pang-aabuso at problemang idinulot sa akin ng sarili kong pamilya, may isang taong nagsabing hindi niya ako basta hahayaang kunin ng iba.

Hindi ko alam kung dapat ba akong magtiwala sa kanya. Tutal, ilang araw pa lang naman kaming magkakilala. Pero sa kabila ng pagiging malamig niya, may kung anong bigat na nawala sa dibdib ko nang marinig kong hindi niya ako basta palalayasin.

Pagkatapos ng gabing iyon, bumalik kami sa kani-kaniyang kuwarto. Pero kahit mag-isa na ako, hindi na katulad ng dati ang pakiramdam ko. Hindi na ganoon kalakas ang kaba ko tuwing maririnig ang elevator o ang ingay ng mga sasakyan sa labas.

Kinabukasan, tahimik pa rin si Zade gaya ng dati. Wala siyang sinabi tungkol sa naging usapan namin kagabi, pero napansin kong mas hinigpitan pa ang seguridad sa buong palapag. Wala nang basta-bastang nakakapasok nang walang clearance mula sa kanya.

Akala ko, doon na matatapos ang lahat. Akala ko, ligtas na ako at wala nang makakahanap sa akin sa likod ng matataas na gusali ng BGC at sa ilalim ng proteksiyon ni Zade Tiongson.

Pero nagkamali ako.

Kinabukasan, habang abala akong nagpupunas ng mga mamahaling display sa sala gamit ang feather duster, biglang tumunog ang telepono sa main office ni Zade. Sunod-sunod ang ring nito, na para bang may seryosong nangyayari sa ibaba.

Mula sa kinatatayuan ko, nakita kong mabilis na lumabas si Zade mula sa kanyang silid. Hawak niya ang cellphone habang kausap ang chief of security sa lobby. Seryoso ang mukha niya, at sapat ang tono ng boses niya para mapatigil ako sa ginagawa ko.

"Ano ang ibig mong sabihin na nakapasok sila?" malamig niyang tanong sa kabilang linya. "Sino ang nagbigay ng clearance sa kanila?"

Napatigil ako sa pagpupunas. Nanlamig ang mga daliri ko habang nakatingin sa kanya, na ngayon ay nakatayo malapit sa malaking salaming bintana.

"Sige. Pababa na ako," maikli niyang sagot bago ibaba ang tawag.

Pagkatapos, agad siyang humarap sa akin. Halata sa matigas niyang panga at nakadiing mga labi na may seryosong problemang kailangang asikasuhin.

"Isla, manatili ka rito sa loob ng silid ko," utos niya, mabilis at walang puwang para tumutol ako. "Huwag na huwag kang lalabas sa pintong ito, kahit sino pa ang kumatok."

"Bakit, Sir Zade? Anong nangyari sa ibaba?" nag-aalala kong tanong habang lumalapit sa kanya. Ramdam ko na naman ang unti-unting pagbabalik ng takot na ilang araw ko nang pilit kinakalimutan.

Sandali niya akong tinitigan bago sumagot.

"Nandito na sila," sabi niya, seryoso ang mukha. "Ang mga tauhan ng matandang pulitikong tinatakasan mo. At kasama nila ang mismong lalaking ipinagkasundo sa iyo."