Ang Nakakahiyang Insidente

Kabanata 2: Ang Nakakahiyang Insidente

Punong-puno ng ilaw at karangyaan ang Grand Monarch Hotel nang gabing iyon. Isa ito sa pinakamalaking charity gala ng taon, na dinaluhan ng mga kilalang negosyante, sikat na personalidad, at mga miyembro ng media.

Isa sa mga pangunahing sponsor ng kaganapan ay ang Blackwood Industries.

At gaya ng inaasahan ng lahat, naroon si Alexander Blackwood.

Sa kanyang mamahaling itim na tuxedo, matangkad na tindig, at seryosong mukha, agad siyang naging sentro ng atensyon. Saanman siya magpunta ay tila awtomatikong bumubukas ang daan para sa kanya.

Samantala, sa kabilang bahagi ng bulwagan, abalang-abala si Sophia Carter.

Bilang isa sa mga interior designer na tumulong sa pag-aayos ng venue, inimbitahan siya ng event organizer upang dumalo sa gala. Ito ang unang pagkakataon niyang makasama ang ilan sa pinakamayayamang tao sa bansa.

Hindi siya komportable.

Pakiramdam niya ay hindi siya nababagay sa lugar na iyon.

Huminga siya nang malalim.

"Kaya mo 'to, Sophia," bulong niya sa sarili.

Ngunit tila may ibang plano ang kapalaran.

Habang naglalakad siya papunta sa isang mesa, may hawak na baso ng champagne, hindi niya napansin ang isang waiter na biglang huminto sa kanyang daraanan.

Nagkabanggaan sila.

"Ah!"

Nabitawan ni Sophia ang hawak niyang baso.

Parang bumagal ang oras habang nakikita niyang tumalsik ang laman nito sa ere.

At sa kasamaang-palad, ang champagne ay tumama sa isang taong hindi niya kailanman gustong mabangga.

Si Alexander Blackwood.

Tumalsik ang mamahaling inumin sa harap ng kanyang tuxedo.

Natahimik ang buong paligid.

Napatigil maging ang mga photographer.

Nanlaki ang mga mata ni Sophia.

"Diyos ko..."

Napalunok siya.

Sa lahat ng taong maaaring matapunan ng champagne, bakit ito pa?

Dahan-dahang tumingin si Alexander sa nabasang bahagi ng kanyang damit.

Pagkatapos ay itinaas niya ang kanyang tingin kay Sophia.

Malamig.

Matigas.

Nakakatakot.

"Pasensya na po," mabilis na sabi ni Sophia. "Hindi ko po sinasadya."

Walang emosyon ang mukha ni Alexander.

"Sana nga."

Lalong kinabahan si Sophia.

Ngunit hindi pa roon natapos ang kahihiyan.

Narinig niya ang ilang taong nagbubulungan.

"Patay siya."

"Naku, si Alexander Blackwood pa talaga."

"Wala na. Tapos na ang career niya."

Naramdaman ni Sophia ang pag-init ng kanyang pisngi.

Ayaw niyang mapahiya.

Ayaw rin niyang tratuhin na parang wala siyang halaga.

Tumingin muli si Alexander sa kanya.

"Kung hindi mo kayang maging maingat, dapat hindi ka dumadalo sa ganitong klase ng pagtitipon."

Parang may kumurot sa kanyang pride.

Hindi niya kasalanan ang lahat.

Isa iyong aksidente.

Huminga siya nang malalim.

At bago pa niya mapigilan ang sarili, nakapagsalita na siya.

"At kung hindi mo kayang tumanggap ng simpleng pagkakamali ng ibang tao, baka hindi ka rin dapat dumalo sa charity events."

Agad na natahimik ang buong bulwagan.

May ilang bisitang halos mapasinghap sa gulat.

Nanlaki ang mga mata ng organizer.

Hindi sila makapaniwalang may taong sumagot kay Alexander Blackwood.

Lalo na sa ganoong paraan.

Bahagyang tumaas ang kilay ni Alexander.

Parang hindi siya makapaniwala sa narinig.

"Ano ang sinabi mo?"

Napalunok si Sophia.

Alam niyang maaari pa siyang umatras.

Maaari siyang humingi ng paumanhin.

Ngunit may kung anong nagtulak sa kanya upang ipagtanggol ang sarili.

"Nagkamali ako. Oo. Pero hindi ibig sabihin noon na kailangan mo akong tratuhin na parang basura."

Mas lalong tumahimik ang paligid.

Sa unang pagkakataon sa mahabang panahon, may taong tumingin kay Alexander nang walang takot.

At kakaiba iyon.

Hindi siya sanay.

Hindi siya nagalit gaya ng inaasahan niya.

Sa halip, nakaramdam siya ng kakaibang interes.

Pinagmasdan niya ang babae.

Simple lamang ang suot nito kumpara sa ibang bisita.

Ngunit may kakaibang tapang sa mga mata nito.

At iyon ang bagay na bihira niyang makita.

Bago pa lumala ang sitwasyon, mabilis na lumapit ang event coordinator.

"Sir Alexander, Miss Carter, pasensya na po. Aayusin namin ito."

Tumango lamang si Sophia.

Ngunit nanatiling nakatingin si Alexander sa kanya.

Parang sinusubukan niyang kilalanin ang babaeng naglakas-loob na sagutin siya.

Makalipas ang ilang segundo, tumalikod siya.

"Siguraduhing hindi na ito mauulit."

At naglakad siyang palayo.

Nakahinga nang maluwag ang lahat.

Ngunit hindi si Sophia.

Dahil habang pinagmamasdan niya ang papalayong pigura ni Alexander Blackwood, hindi niya alam na ang simpleng aksidenteng iyon ang magiging simula ng pinakamalaking pagbabago sa kanyang buhay.

At sa isang sulok ng bulwagan, isang maliit na batang babae ang nakangiting pinagmamasdan silang dalawa.

Si Mia Blackwood.

At sa murang edad na pito, pakiramdam niya ay may nakita siyang bagay na hindi napansin ng iba.

Isang babaeng maaaring muling magpasaya sa kanyang daddy.