보관함
검색
홈 / Romance / The Ruthless CEO's Forced Wife / 77

공유

77

작가: ExDealers
last update 게시일: 2026-10-20 18:51:56

Akala ko ay hindi na niya ako susundan, pero mali. Pababa na ako ng hagdan nang sumabay siya sa akin, habang bitbit pa rin ang hindi niya mamatay-matay na tawa. Ang sarap niyang sabunutan, Lord!

Nandoon na, e. Natigilan na ako at kinabahan, tapos sa huli, nag-jo-joke time na pala. Aba! Tutal favorite mo naman siya, Lord, bakit 'di mo siya binigyan ng skill paano makiramdam sa paligid?

"Can you just stop?" nilingon ko siya nang nasa harap na kami ng kusina. "Nakakarindi na 'yang tawa mo!"

"Alrig
이 작품을 무료로 읽으실 수 있습니다
QR 코드를 스캔하여 앱을 다운로드하세요
이전 챕터 다음 챕터
잠긴 챕터

최신 챕터

  • The Ruthless CEO's Forced Wife   72

    “Hindi mo kailangang magdala ng pagkain.”Ibinaba ko ang bayong sa mesa. “Hindi ko naman hinihingi opinion mo tungkol dito, tsk…”Nasa harap ko si Gabo, nakasandal sa haliging kahoy habang pinapanood akong ilabas ang mga laman ng dala ko.Pandesal, jtlog, kaunting prutas, ay dalawang bote ng malamig na tubig ang dala ko. “Para sa lahat,” sabi ko.“Akala ko ba may pagkain tayo?”“Meron.”“E bakit may dala ka pa?”“Dahil alam kong mauubos agad ang pagkain ninyo kapag ikaw ang unang kumuha.”“Hindi ako ganoon.”Mula sa likod namin, sumingit si Junjun. “Kuya, totoo.”“Junjun.”“Wala naman akong sinabi.”“Sinabi mo na.”Napangiti ako. Hindi ko na pinansin ang dalawa at inayos ang pagkain sa mesa.“May trabaho tayo.”“May trabaho tayo?” ulit ni Gabo.“Oo.”“Akala ko ako ang lang ang gumagawa.”“Hindi ba sabi mo kailangan mo ng kasama?”“Hindi ko alam na ikaw na pala ang boss.”“Hindi ako boss.”“E ano?”“Partner.”Napatingin siya sa akin kaya sandali akong napatigil.Hindi ko naman pinag-i

  • The Ruthless CEO's Forced Wife   71

    May kakaibang ingay ang isang bahay kapag may unang malaking trabahong dumating.Hindi naman literal na mas maingay. Pareho pa rin ang tunog ng lagari, kalansing ng mga gamit, yabag ng mga taong pumapasok at lumalabas, at boses ni Aling Nena na paulit-ulit na nagpapaalala na huwag magkalat ng kahoy sa daanan.Pero may ibang bigat ang lahat. May dahilan na ang bawat kilos. May bilang na kailangang tapusin. May deadline na hindi puwedeng lampasan. At higit sa lahat, may perang kailangang kumita.Pagdating ko kina Gabo nang umagang iyon, nakita ko agad ang mga kahoy na nakahanay sa ilalim ng bubong. Nakahiwalay ang mga kailangan para sa mga kahon at ang para sa mga lalagyan ng kubyertos.Nasa gilid si Nico at may sinusukat. Si Junjun naman ay naglilinis ng maliliit na piraso ng kahoy.At si Gabo… nasa gitna ng lahat.May lapis sa likod ng tainga niya, bahid ng alikabok sa pisngi, at hawak na kuwaderno. Mukha siyang taong hindi natulog nang maayos.“Good morning.”Napatingin siya. “Bakit

  • The Ruthless CEO's Forced Wife   70

    Nang hapon ding iyon, gumawa kami ng bagong costing. Hindi ko alam kung ilang beses naming binago ang mga numero. May isang punto pa na muntik na akong sumuko.“Hindi puwede ito.”“Bakit?”“Kapag binaba natin dito, masyadong maliit ang matitira.”“Pero may order.”“Gabo, hindi lahat ng order ay dapat kunin.”Sandali siyang natahimik. Mayamaya ay ipinatong niya ang lapis. “Alam ko.”“Then bakit parang gusto mong tanggapin?”“Dahil gusto kong magsimula.”“Pero ayaw kong magsimula ka sa trabahong pagod ka na bago ka pa kumita.”Napatingin siya sa akin. Hindi ako agad nagsalita. Hindi ko rin alam kung bakit ganoon ang lumabas sa bibig ko. Siguro dahil habang ginagawa namin ang costing, nakita kong ilang oras ang ilalaan niya para lamang makumpleto ang order.Hindi lang iyon tungkol sa pera. Tungkol iyon sa katawan niya at sa oras niya. Pati na sa mga susunod na linggo na hindi na siya makakagawa ng ibang bagay, at hindi ko gustong maging dahilan ako kung bakit pipilitin niya ang sarili ni

  • The Ruthless CEO's Forced Wife   69

    Hindi ako sanay maghintay ng sagot. Mas gusto kong ako ang nagtatanong, ako ang nagdedesisyon, at kung maaari, ako rin ang unang nakakaalam kung ano ang mangyayari.Kaya nang dumating ang umaga at kailangan naming hintayin ang tawag ni Dario tungkol sa limampung pirasong order, ilang beses kong nahuli ang sarili kong tinitingnan ang telepono ko.Walang tawag, at walang mensahe. As in wala.“Baka mabutas na iyan sa kakatingin mo.”Napalingon ako. Nasa tapat ko si Ate Mercy habang nag-aayos ng mga damit.“Hindi ko naman tinititigan.”“Tatlong beses mo nang binuksan.”“Baka may importante.”“Wala namang tunog.”“Malay mo naman di ba?”Umiling siya. “Gabo?”Napairap ako. “Hindi.”“Dario?”“Trabaho.”“Pareho lang naman.”“Ate Mercy!”Tumawa siya. Pinilit kong ibalik ang pansin sa mga damit, pero maya-maya lang, muli kong kinuha ang telepono.May isang mensahe, hindi mula kay Dario. Kay Gabo galing!Gabo: Kumain ka na?Napangiti ako nang hindi ko napigilan.Bella: Oo. Ikaw?Ilang segundo la

  • The Ruthless CEO's Forced Wife   68

    Kinabukasan, hindi ako pumunta kina Gabo, hindi dahil sinabi niyang huwag, kundi dahil may sarili rin akong trabaho. At aminado ako, gusto kong makita kung kaya kong hindi maging palaging nakasunod sa kung anong ginagawa niya.Maaga akong pumasok sa tindahan ni Mang Rogelio. May bagong dating na mga damit na kailangang ayusin, may ilang suki na naghahanap ng tamang sukat, at may dalawang customer na halos isang oras nagpalipat-lipat ng damit bago rin naman umalis nang walang binili.Normal na araw, pero hindi normal ang utak ko. Paulit-ulit kong naiisip ang usapan namin kahapon.‘Dalawampung piraso…’Hindi pa siguradong order, pero sapat para magkaroon ng bagong direksiyon ang maliit na trabahong sinimulan ni Gabo.Hindi ko alam kung bakit gusto kong maging maayos ang lahat para sa kaniya. Siguro dahil nakita ko kung gaano niya pinaghirapan ang mga bagay na mayroon siya ngayon.Wala siyang malaking puhunan. Wala siyang malaking puwesto. Wala siyang taong laging nakahanda para saluhin

  • The Ruthless CEO's Forced Wife   67

    “Kung dalawampung piraso muna?” tanong ni Mang Ernesto.Doon ako bahagyang umayos ng upo. “Mas kaya po nating pag-usapan iyon,” sagot ko.Napalingon sa akin si Gabo. Hindi siya ngumiti, pero alam kong narinig niya ang paggamit ko ng natin.Hindi agad natapos ang usapan. May mga tanong pa tungkol sa sukat, kulay, at pambalot. Gusto ni Mang Ernesto na magkakapareho ang itsura ng mga produkto at may simpleng marka ang bawat isa para malaman kung saan ginawa.Sa unang tingin, maliit na bagay lamang iyon. Pero nang itanong niya kung kaya naming lagyan ng pangalan ang bawat kahon, agad kong naisip ang dagdag na gastos.“Puwede po,” sabi ko. “Pero kung ipapagawa pa natin ang marka sa bawat piraso, kailangan po nating idagdag iyon sa presyo.”“Hindi ba puwedeng libre na?”Ngumiti ako nang bahagya. “Kung libre po, baka kami ang maging produkto.”Natawa si Dario. Si Mang Ernesto ay napangiti rin, pero hindi niya binawi ang tanong.“May paraan ba?”Tumingin ako sa mga sample. “Puwede pong magkar

더보기

다른 추천

좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status