Chapter 2: Part 2: The Scumbag Stole The Spotlight

"Ate, pasensya na," biglang umiyak si Thea. "Kung gusto mo pa rin si Dennise, ibibigay ko na siya sa iyo; pagbibigyan ko ang hiling mo."

Sa puntong ito, tuluyan nang napuno ang galit na matagal nang pinipigilan ni Alexa "Tama na ang pagpapanggap! Inaagaw mo pa ang boyfriend ng ate mo — wala ka bang hiya? Tao ka ba talaga?!"

"Hindi ka ba titigil?!" sigaw ni Dennise kay Alexa. "Kapag naglakas-loob ka pang magsalita ng masama tungkol kay Thea, hindi ako mag-aatubiling saktan ka."

Hakbang sanang papalapit si Alexa upang harapin sila nang buong tapang, nang biglang maramdaman niya ang malamig ngunit banayad na hawak ng mga daliri ni Francine sa kanyang pulso. Hindi ito malakas, ngunit may taglay na kakaibang kalmado na tila pumukaw sa kanyang diwa at humupa sa galit na muntik nang sumabog.

Lumingon si Alexa at nakita ang payapang mukha ni Francine — walang bakas ng takot, walang bakas ng pagkadurog, kundi isang tahimik na lakas na parang matagal nang tinanggap ang katotohanan at ngayon ay handa nang lumakad palayo.

Sa sandaling iyon, lahat ng mata ay nakatuon kay Francine — ang ilan ay may pag-usisa, ang iba ay may awa, at ang ilan naman ay may lihim na kasiyahang hindi maitago ni Francine sa kanyang mga mata.

Para bang naghihintay ang lahat na makita siyang humagulgol o magwala sa sobrang sakit. Ngunit hindi iyon ginawa ni Francine. Dahan-dahan niyang binitiwan ang kamay ni Alexa, humakbang nang dalawang beses paharap, at tinitigan nang diretso si Thea — ang kapatid na basang-basa ng luha at nagpapanggap na kaawa-awa. Isang bahagya ngunit nakapangingilabot na ngiti ang sumilay sa gilid ng kanyang mga labi.

"Ibibigay sa akin?" Ang kanyang boses ay nakapagtatakang kalmado, walang bakas ng galit o pighati. "Thea, paano mo nasabi 'yan? Kung handa mo lang naman palang ibalik ito, hindi mo na sana kinuha noong una pa lang."

Biglang tumigil ang pag-iyak ni Thea. Isang bakas ng takot at pag-aalala ang sumilip sa kanyang mga mata.

Sumimangot si Dennise at akmang magsasalita, ngunit agad siyang pinutol ni Francine sa malamig at matalas na tono: "Dennise sinasabi mo bang inaapi ko siya?" Humarap siya nang buong tapang sa lalaki; walang lungkot sa kanyang mga mata, kundi malinaw na pangungutya. "Nakakita ka na ba ng nakatatandang kapatid na nambubully ngunit ibinabahagi ang kalahati ng kanyang scholarship sa kapatid niya? Ipinagtatanggol ito sa mga suntok kapag inaapi ng mga kaklase? Na tatayo nang ilang oras kahit nilalagnat upang damayan ang kapatid na bumagsak sa college entrance exam? Wala ni isa sa mga bagay na iyon ang kailanman nabanggit niya sa iyo, hindi ba?"

Bawat salita ay tila sampal na tumama nang direkta sa mukha ni Thea. Namutla ang kapatid niya, walang masabi ni isang kataga upang tumutol.

"Sinasabi mong nalinlang ka sa aking panlabas na anyo?" Napatawa nang mahina si Francine, ngunit puno ng panghahamak ang kanyang tawa. "Dennise, tandaan mo ito nang mabuti: ikaw ang nanligaw sa akin, ikaw ang nagpadala ng mga bulaklak sa aking opisina, ikaw ang naghintay sa labas ng p***o ko upang dalhan ako ng pagkain tuwing nag-o-overtime ako, at ikaw mismo ang nangakong mamahalin at aalagaan ako habambuhay — sa harap pa mismo ng puntod ng aking ina."

Unti-unti siyang lumapit, at ang kanyang mga mata ay tila matalim na tumatagos sa kaluluwa ni Dennise: "Ngayon, sinasabi mong na-engkanto ka? Hindi ba't ikaw lang ang nagsawa sa luma, naghangad ng bago, at gumawa ng isang kahiya-hiyang pagtataksil? Kung inamin mo lang ito nang tapat, mas rerespetuhin pa kita."

"Ikaw!" Namutla nang husto si Dennise, mabilis ang pagtaas-baba ng kanyang dibdib, ngunit wala siyang mahanap na dahilan upang pasubalian ang katotohanan ng mga sinabi ni Francine. Ang mga alaala ng kanilang nakaraan — na dati niyang ipinagmamalaki — ay siya na ngayong ginagamit ni Francine upang ilantad ang kanyang pagiging mapagkunwari.

Hindi siya binigyan ni Francine ng pagkakataong makahinga. Bumaling siya kay Thea, at biglang bumagsak ang temperatura ng kanyang tinig sa sobrang lamig.

"Sinasabi mong ayaw mo akong makita? Thea, talagang ayaw kitang makita. Hindi dahil namimiss ko pa si Dennise, kundi dahil sa tuwing nakikita kita, naaalala ko kung gaano ako kahangal — ang pagturing ko sa iyo bilang tunay na kapatid, habang ikaw ay nagkukunwari lamang na mabuti sa ilalim ng iyong nakatagong masamang hangarin."

Tuloy-tuloy na dumaloy ang mga luha ni Thea; ipinakita niyang tila siya pa ang biktima ng matinding kawalang-katarungan. "Pasensya na, Ate. Huwag mo sanang sisihin si Dennise. Kasalanan ko ang lahat ng ito."

Ang sandaling bakas ng pagkakonsensya sa mukha ni Dennise ay agad na napalitan ng matinding galit at sama ng loob. Tinitigan niya nang masama si Francine, na tila ba gusto niya itong lamunin nang buhay.

"Kahit sabihin pang nagkamali ako, Francine, gaano ka naman kabuti? Paulit-ulit mong ipinagmamalaki kung paano mo tinulungan at inalagaan si Thea, ngunit ang ginagawa mo ngayon ay hindi angkop para sa isang nakatatandang kapatid." Pagkasabi nito, inakbayan niya si Thea sa baywang at mariing sinabi, "Tara na."