LOGIN
AVIELLE P. O. V
"You're hired, you can start now." Seryosong sabi sakin ni Sir Darius. My boss to be exact. "Totoo po ba?!" Hindi makapaniwala kong tanong sa kanya. "Are you deaf?" Walang pakeng tanong niya sakin kaya umiling naman ako dito na may pag tataka. "Hindi naman pala." Sungit nitong sambit bago ako lagpasan. Sungit ha, kung hindi ko lang kailangan ng trabaho hindi ako mag apply dito. "Let's go Ms. Valecrest. Dadalhin kona po kayo sa magiging opisina niyo and after din po non ay ibibigay ko na rin doon yung schedule ni Mr. Drevhert for today. And also, bibigyan kita nang advice para hindi ka mahirapan lalo't first day mo." Ani nitong babae na mukhang nagtatrabaho rin dito. Siya yung kasama ni Sir kanina habang iniinterview ako. "By the way, I'm Elera Mentel. Isa ako sa mga Chief Financial Officer or CFO kung tatawagin. Matagal na rin ako rito mga limang taon na rin. Si Mr. Drevhert ay isa sa mga iniiwasan dito sa opisina dahil sa aura nito lagi. At halos lahat ng nandito ay bihira lang kausapin si Sir dahil shempre natatakot dahil sa paraan ng pag tingin nito at kung paano siya mag salita at lagi pa siyang sumisigaw." Kwento nito habang nililibot ako sa buong opisina. "Pang ilang secretary nako?" Kinakabahan na tanong ko sa kanya. "Pang 30 kana, and ang alam ko kapag hindi ka tumagal ay hindi na ulit mag hihiring ng Executive Secretary dahil nga sa sobrang dami nang umalis, nauumay na si Sir. Lalo't lahat naman daw ay pare-pareho." Asik niya pa hanggang sa makarating kami sa pwesto ko. "This is your chair,table and computer. And here, nanjan nakalagay yung sched mo and schedule ni Sir. Reminder lang na hindi ka dapat mag kamali nang banggit sa kanya nang schedule." Paninigurado niya sabay abot sa akin ng iPad. Kinuha ko naman ito at chineck kaagad kasi baka mamaya hindi mag loko ito. "Itong nasa likod mong opisina, kay sir yan. And reminder! Wag na wag kang mag papasok ng walang appointment kay Sir ha?" Paalala niya pa sakin kaya tumango ako sa kanya. "Iwan na muna kita, kaya muna ba?" Tanong nito sakin. Ngumiti naman ako rito at tumango. "Yeah sure! Kaya kona, maraming sa salamat Elera!" Ngiti kong pasalamat sa kanya. Iniwan niya na'ko kaya umupo nako sa chair ko and inayos ko lang yung computer tutal marunong naman ako gumalaw ng computer. Napatigil ako ng pag aayos dahil biglang tumunog yung telephone rito sa gilid ng lamesa ko kaya sinagot ko kaagad ito lalo't baka importante ito. "Come to my office now." Sasagot pa lang sana ako nang binabaan na agad ako nito ng telepono. "Grabe, first day pa lang pero parang impyerno na ha." Ani ko bago ako tumayo at pumunta kaagad sa office nito. Nakasuot lang naman ako nang white polo long sleeve and skirt na black and then heels na black. Nilugay ko lang din yung hanggang bewang kong buhok lalo't bagsak naman ito. "Yes sir?" Bungad na tanong ko rito nang makapasok ako. Kita ko kaagad ang itsura nito dahil nag pipirma ito nang papeles ata 'yon. Walang peke ha, gwapings din 'to si sir e. Talagang mapapasabi ka nang I do e. Matangkad na moreno, bagsak ang buhok, tapos bagay na bagay sa kanya yung salamin na suot niya. The rectangular glasses?! Wtf! "Are you listening to me?" Napabalik ako sa reyalidad ng marinig ko ang boses nito. "Sir?" Patanong na sabi ko sa kanya. Nanlilisik ang mga mata nitong tumingin sakin. "I said, tell me my schedule today." Malamig at may diin nitong sambit. Dali dali kong tinignan ang sched niya sa iPad na binigay ni Elera sakin kanina. "Naka-set na po ang meeting ninyo ngayong 10:00 AM. Kay Mr. Castro sa Odd Cafe Makati po." Nakangiti kong sabi sa kanya bago tumingin dito. "Okay, be ready." Buntong hininga nito bago ayusin ang papeles at tumayo. "Saan po?" Takang tanong ko na nag pahinto sa kanya. "Makati." Malalim na boses na sabi niya. "Para saan po?" Tanong kopa ulit. "Are you dumb?" Seryosong tanong nito sakin. "Kailangan po bang sumama ako?" Tanong kopa ulit dito. "Your fired! Bullshit." Inis nitong sambit bago lumabas ng opisina at talagang nilakasan pa ang pag sara nang p***o. Mabilis ko itong hinabol dahil hindi pwedeng mawalan ako ng trabaho lalo't nasa ospital ang nanay ko. "Sir, di naman po kayo mabiro." Awkward na ngiti ko sa kanya habang naka sunod sa likod niya. Lahat ng tao sa opisina ay nakatingin sa amin pero wala naman akong pake lalo't mas kailangan ko nang trabaho ngayon. "Sir, pasensya na po. I'm just kidding lang naman po." Ani ko rito. Para kaming tanga, naka abot na kami sa parking lot ng hindi niya ako nililingon. "SHUT UP!" Sigaw niya na nag patigil sakin kakakulit sa kanya. "S-sorry, " Mahina kong sabi rito habang naka yuko. "Just get in, and don't make a sound. Napaka ingay." Inis na sabi nito bago sumakay sa kotse. Nasa backseat siya habang ako naman ay nasa passenger seat. "Saan po tayo ma'am?" Tanong ng driver. "S-sa-ehem! Odd Cafe sa Makati po tayo." Pilit ngiti kong sambit sa kanya. Tumango naman ito bago paandarin ang sasakyan. Habang nasa byahe ay Chine-check ko ang schedule nitong bwisit na 'to. Lala, nasigawan ako ron ha. "What is my schedule for tomorrow?" Tanong nitong lalaki na ’to na nasa likod. "May business meeting po kayo sa Blackbird Makati alas-10:00 ng umaga, susundan ng lunch meeting sa Firefly Roofdeck Restaurant alas-12:30, at board meeting sa Drevhert Company alas-3:00 ng hapon." Magalang na sabi ko sa kanya. Nasa manila kami at pupunta kami sa makati at buti na lang ay hindi masyadong traffic kaya mabilis ang byahe. Pag tapos kong i-check yung schedule niya ay tumingin nalang ako sa bintana. Baka mamaya kapag nag salita pa'ko rito ay mawalan na'ko nang trabaho. Kailangan pa naman ni nanay ng gamot at allowance para kay Claudia. Hindi na kaya nang sahod ni Tatay ang lahat ng pangangailangan sa bahay kaya kailangan ko na talaga ng malaking sasahurin para kahit papano hindi kami ma-short.Darius's POV I used to think the hardest part of loving someone was finding the courage to tell them how much they meant to you. I was wrong. The hardest part was standing in a hospital hallway, still wearing your wedding suit, holding the ring that was supposed to be placed on the finger of the woman you loved. And waiting. Waiting for someone to tell you that everything was a mistake. That the woman you had been waiting for was going to walk through those doors. That she was only delayed because of traffic, because of something unexpected, because of anything other than the truth you were too afraid to imagine. But no one came. Not Avielle. Not Ping. Not even a message. "David." Aciana's voice pulled me away from the hospital doors. She stood beside me, her eyes swollen from crying. "Please, sit down. You've been standing there for hours." I shook my head. "I'll wait here." "David..." "She might come out." I didn't know why I kept saying that. Maybe
Darius's POVSome people believe that love begins when two people finally meet. Some believe it starts with a simple conversation, a beautiful smile, or a moment when two strangers unexpectedly find themselves looking at each other.But for me, love started long before I even knew what it meant.It started when I was just a little boy, standing on the side of the street, watching a little girl play with the other children.A little girl with beautiful eyes, pretty dimples, and a laugh that could easily make someone forget whatever was bothering them.A little girl who didn't even know that someone was already falling for her.And that little girl was Avielle.My Avi.---I was young when I first met her.I couldn't remember the exact date, but I could still remember how she looked that day.She was playing with the other kids, running around without caring about how messy her hair had become. Her little hands were covered in dirt, and her cheeks were slightly red because of how much s
The wedding is finally here. After all the long days, sleepless nights, endless meetings, and weeks of preparations, ito na ako ngayon. Nasa harap ako ng malaking salamin habang inaayusan ni Eli. I could barely recognize myself. Not because I looked different, but because everything felt so surreal. I was finally wearing the dress I've always dreamed of. The dress that I had carefully chosen months ago, the one I had imagined myself wearing countless times whenever I thought about my wedding day. And today, it was finally happening. "I can't believe it, darling." Halata sa boses ni Eli ang excitement habang ramdam ko ang dampi ng makeup brush niya sa mukha ko. "Believe what? Na ikakasal ang taong unang nangarap?" natatawa kong sagot sa kanya. "Yes! Parang last year lang, ikaw ang nag-aayos sa akin noong ikakasal ako, and now? Ikaw naman ang inaasikaso ko." Napansin kong bahagyang nanginig ang kamay niya habang inaayos ang blush sa pisngi ko. I looked at him through
After ng sunod-sunod na preparations kahapon, nagdesisyon muna kaming magpahinga dahil bukas pa ulit ang schedule namin. We still needed to visit the reception venue and the church kung saan gaganapin ang kasal. Marami pa kaming kailangang i-check, kaya kahit gusto ko nang tapusin lahat agad, kailangan ko ring matutong magpahinga.Hindi naman biro ang wedding preparation. Akala ko noong una, simpleng pagpili lang ng venue, pag-aayos ng decorations, at paglista ng mga bisita ang kailangan naming gawin. Pero habang tumatagal, mas marami akong nadidiskubreng kailangang asikasuhin. May mga bagay na kailangan pang baguhin, may mga supplier na kailangang kausapin, at may mga desisyong hindi puwedeng basta-basta gawin.At kahit na si Darius ang unang nag-asikaso ng ilang bagay habang nasa work pa siya, gusto ko pa ring maging involved sa lahat. After all, kasal naming dalawa iyon. Gusto kong kapag dumating ang araw na iyon, alam kong pareho kaming may naging parte sa bawat maliit na detalye.
After several exhausting months of working, handling business matters, attending meetings, and making sure that everything was running smoothly, I could finally say that I deserved a break.And not just an ordinary break.A well-deserved leave.For the past few months, halos hindi na ako nagkaroon ng pagkakataong makapagpahinga nang maayos. Every day was filled with responsibilities, unexpected problems, and endless things that needed my attention. There were times when I barely had enough time to finish my meals, and there were even days when I would bring my work home just to make sure that everything was completed.But thankfully, everything had finally settled down.The launch of our newest necklace collection had been successful, the international orders were already being processed, and our business partners were satisfied with the progress of Melzina.Of course, that didn't mean there were no more responsibilities waiting for us. There would always be something to take care of,
Pagkatapos ng successful launch na naganap last time, hindi ko inaasahan na ganoon karami ang magiging orders na matatanggap namin. Halos hindi na nga magpahinga ang customer service team dahil sunod-sunod ang pumapasok na inquiries, orders, at emails mula sa iba't ibang customers.It was overwhelming, honestly.Pero kahit nakakapagod, hindi ko maitatangging masaya ako sa naging resulta. Seeing how people appreciate something that our team worked so hard to create was already rewarding enough.The new necklace collection was finally getting the attention we had hoped for.Mula nang matapos ang livestream, hindi na halos natigil ang notifications sa company accounts namin. May mga customers na nagtatanong tungkol sa availability, may ilan namang gustong magpa-reserve, at mayroon ding mga nagtatanong kung available ba ang necklace for international shipping.Hindi lang ordinary customers ang nagpakita ng interest. Even some of our business partners and investors were already reaching ou







