Chapter 1

“It’s beautiful~!”

Suot ang kanyang wedding gown, nagmukha siyang mala-prinsesa na lumabas sa isang fairy tale. Ang fit na bodice nito ay nagbigay-diin sa kanyang payat na baywang, habang ang malapad na palda ay nagdagdag ng ganda at elegant. Kahit walang makeup ay ang kanyang mukha ay parang sinadyang ginawang napakaganda at nakakaakit.

Maging ang shop manager na nag-aayos ng suot niya ay hindi mapigilan na purihin siya.

“Bakit hindi sumama si Mr. Fuentevilla? Iba pa naman ang panlasa ng mga lalaki at babae, 'di ba?”

Ngumiti lang ng pilit si Mheilin “Busy siya sa kumpanya at hindi siya makasingit ng oras.” Pagkasabi non ay agad nag-vibrate ang kanyang cellphone niya. Sinilip niya ang screen at sinagot, “Elise.”

“Mheil, nakita ko si Monica kasama si Carlos!”

Mabilis na natigilan si Mheilin, ang ngiti sa kanyang mukha ay dahan-dahang nawala dahil sa biglaang balita ng matalik niyang kaibigan na si Elise. Agad na nanlalamig ang kanyang mga mata.

Si Carlos ang kanyang fiancé, Isang linggo na lang at kasal na sila. Habang si Monica, pagkarinig pa lang ng pangalang iyon, nakaramdam na siya ng matinding pandidiri. Agad na nagpalitan sila ng tingin ng shop manager, na agad namang naiintindihan ang sitwasyon. Sa isang mabilis na senyas, pinababa ng manager ang lahat. Di-nagtagal, naiwan silang dalawa.

Tiningnan ni Mheilin ang kanyang kuko at casual na nagtanong, “Saan mo sila nakita?”

“Sa ospital—sa department ng ob-gyne.”

Napataas naman ang kilay si Mheilin at bahagyang ngumiti. “Hmm… this is an interesting place, huh.”

Ano ba ang dahilan kung magkasama ang isang lalaki at babae doon?

“Ang Monica na 'yan, nagkukunwaring inosente lang habang si Carlos ay isang gago!” singhal ni Elise. “Huwag mo nang ituloy ang kasal niyo!” Bago pa man makapagsalita ang kaibigan ay galit na galit na siya. 

Kumuha si Mheilin ng isang basong tubig at uminom. “Sa tuwing nagkukunwari siyang inosente, I'm always involved. Bakit ka ba galit na galit?”

Dalawang taon na ang nakalipas noong umalis si Monica, nagmakaawa pa ito noon. Ngayon, bumalik na ito at muli ay nakadikit na naman kay Carlos. Masyado bang naging mabait si Mheilin nitong nakaraang dalawang taon? O sadyang napakatolerant lang niya?

“Nagpakita siya bago ang mismong kasal niyo, siguradong may pinaplano na naman siya,” sabi ni Elise.

Nanliit agad ang mga mata ni Mheilin. “Ibaba ko na.”

“Saan ka pupunta?”

Napangisi naman agad si Mheilin. “Kung may nagtatanghal ng palabas, tingin ko dapat ko iyong panoorin.”

Binaba na niya ang tawag, habanh nakatayo sa harapan ng salamin habang suot ang puting wedding dress, hinawakan niya ang bodice nito.

Sa isang mabilis na galaw, pinunit niya ang damit at itinapon sa sahig.

Ang mga assistant sa shop ay napanganga sa gulat. Sa itsura pa lang niya, walang sinuman ang naglakas-loob na magsalita.

Pagkapalit niya ng sarili niyang damit, nag-vibrate ulit ang phone niya.

At si Carlos yon.

Pagsagot niya ay agad niyang narinig ang kalmado at awtoritatibong boses nito. “Pumunta ka sa kumpanya pagkatapos mong mag-sukat sa gown.”

Sa loob ng dalawang taon, laging maayos ang trato sa kanya ni Carlos, mabait, maalaga at sobrang intindihin. 

Pero ngayon? Dahil ba ito sa pagbabalik ni Monica? May bakas ng pangungutya ang mga mata ni Mheilin. Nang walang sinasabi, binaba niya ang tawag.

Samantala makalipas ang kalahating oras. Nang pumasok si Mheilin sa opisina ni Carlos, nakatayo ito sa tapat ng malaking bintana, habang may kausap sa cellphone. Nababalot ng sikat ng araw, mukha siyang elegante at kalmado. Ang kanyang matikas na tindig at natural na karisma ay kayang makabighani ng kahit sino.

Isa siyang lalaking biniyayaan ng napakagwapong mukha, bihira sa buong Davao city. Nang mapansin ang pagdating niya, mabilis itong nagpaalam matapos ang huling sinabi. “Kumain ka na lang mag-isa. Bye.”

Nang maglakad si Carlos patungo sa sofa, hawak pa din ang phone at umupo. Ang lambot ng boses na ipinakita nito kanina sa telepono ay biglang naglaho, napalitan ito ng isang malamig at malayong aura.

Tiningnan nito si Mheilin. “Halika rito.”

Sinalubong niya ang malamig nitong tingin. Naglakad siya palapit, pero hindi siya naupo sa tabi nito gaya ng nakasanayan. Sa halip, naupo siya sa tapat nito.

Napansin naman iyon ni Carlos ang distansya sa mga mata ni Mheilin at lalong dumilim ang kanyang ekspresyon. Isang tunog na binuksan nito ang lighter at agad na kumalat ang matapang na amoy ng usok ng gas. 

Napakunot ang noo ni Mheilin at winagayway ang kamay para mawala ang usok.

Hindi naman pinapansin ni Carlos ang pagkailang nito at nagsindi ng sigarilyo. “Bumalik na si Monica.”

May bahid ng pagsisisi ang mga mata nito habang nagsasalita. Pero ang susunod nitong sinabi ang mas mahalaga. “Kailangan muna natin na iurong ang kasal.” 

Matapos ang tawag nila ni Elise, inaasahan na ito ni Mheilin.

Gayunpaman, mahinahon pa rin siyang nagtanong, “Ano ang ibig mong sabihin?”

Bumalik si Monica at biglang ipagpaliban ang kasal?

“May sakit siya. Malubha ang sakit niya.” Habang nagsasalita, inabutan ni Carlos ng dokumento si Mheilin. “Acceptance letter ito mula sa St. Peter’s University. Pupunta ka sa ibang bansa at mag-aaral ka muna doon.” Kalmado ang boses niya, pero may halong awtoridad.

Sinulyapan naman ni Mheilin ang dokumento pero hindi niya ito kinuha. Isang mapanuya na ngiti ang nabuo sa kanyang mga labi. “Pinapaalis mo ako? Para bigyan siya ng pwesto?”

Agad naman na dumilim ang ekspresyon ni Carlos. “Hindi ba ito ang eskwelahang matagal mo nang gustong pasukan? Ngayong—”

“Carlos.” Pagputol niya sa sinasabi nito. Inabot niya ang sobre at agad itong pinunit ng walang pag-aalinlangan, sabay kalat ng mga piraso sa loob ng opisina.

Habang ang isang huling piraso na natira sa kanyang daliri ay itinapon niya ito mismo sa pagmumukha ni Carlos. 

Sa sandaling iyon, ang natitira pang init sa mga mata ni Carlos ay tuluyang naglaho. Hindi rin nagpipigil si Mheilin at tiningnan niya ito ng malamig at sabay sabi na. “Hindi mo na kailangang iurong ang kasal. I-cancel mo na lang.”

I-cancel? Ano pa ang punto non? Mas madali kung ikakansela na lang nang tuluyan.