Chapter 2

Nagbago nang husto ang itsura ni Carlos. Tinitigan niya si Mheilin nang hindi makapaniwala dahil sa gulat na inasal nito.

Ipakansela ang kasal? Nawawala na ba ito sa sarili?

Nanginginig ng bahagya ang boses niya. “She’s sick. Kapag gumaling na siya, aalis din siya. Ibibigay ko sa’yo ang mas enggrandeng kasal pagkatapos.”

Naging mapanguyam ang tingin ni Mheilin. “Is she sick or pregnant?” Natahimik ang buong kwarto at halos hindi makahinga sa tensyon.

Tinitigan siya ni Carlos. “What else do you know?”

Hindi direk na sinagot ito ni Mheilin dahil sa halip ay nagsasalita siya ng mahinahon. “Nakipagkita ka sa ospital kasama siya at lantaran pa hindi mo man lang itinago. At hindi lang kung saan-saan, kundi sa ob-gyne department pa.” Huminto siya ay humugot ng malalim na hininga, “And now, you talk about the grand wedding? Don't you see how pathetic it is?” 

“Tapos ngayon, kinakausap mo ako tungkol sa mas enggrandeng kasal? Hindi mo ba nakikita ang ironiya roon?”

Isang linggo na lang, kasal na nila. Pero nagpakita ito sa ob-gyne department kasama ang ibang babae at pagkatapos ay bumalik para pag-usapan ang kasal na parang walang nangyari. Talaga bang gusto nitong makuha ang gusto niya sa dalawang panig? Akala ba niya ay hindi siya maglakas-loob na umalis?

Mabilis na dumilim ang mukha ni Carlos. “She’s not pregnant. She's sick.”

“She’s sick?” agad na ngumisi si Mheilin. “Amd with that, you need to bring her to the hospital? Ano ba talaga ang relasyon niyong dalawa ngayon?”

Dahil sa matatalim niyang tanong, lalong dumilim ang ekspresyon ni Carlos. Wala nang interes si Mheilin na tingnan ang mukha nito. Tumayo siya at naglakad patungo sa pinto ng opisina. Habang naglalakad, malamig siyang nagsalita. “Ngayong bumalik na siya, hayaan mo na siyang manatili. Tutal, hindi naman niya mababayaran ang mga utang niya sa Davao agad-agad.”

Dalawang taon na tila payapang relasyon at sa isang iglap lang ng pagbabalik ni Monica, sinira na ito ni Carlos. At si Mheilin? Lalo lang niyang pinalalim ang sugat. Ang relasyon ay hindi dapat panig lang ng isa, dapat dalawang panig. 

Naging matalim ang boses ni Carlos. “Huwag mo siyang pahirapan!”

Tumawa nang malamig si Mheilin, habang nakahawak na ang kamay niya sa doorknob.

Sa pagitan ng mga ngipin ni Carlos ay nagsalita siya,  “Kaya mo ba talagang ikansela ang kasal? O akala mo ay may mapupuntahan ka pa sa pamilya mo?”

Sa pagbanggit pa lang sa pamilya ni Mheilin, lalong lumamig ang mga mata niya.  Isang pamilyang hindi man lang marunong kung alin ang magkaiba ng dugo at pagmamahal. Kung wala na siyang mapupuntahan, edi wala. Hindi niya na iniisip iyon.

Taon na ang nakalipas, ang tunay na nanay ni Monica ay yaya sa pamilya nila Mheilin. Sabay silang nanganak ng nanay ni Mheilin. Dahil sa kasakiman at desperation, pinagpalit ng yaya ang mga sanggol noong ipinanganak sila. Pero hindi niya kailanman binalak na palakihin nito si Mheilin. Sa halip ay pinabayaan niya ito habang nananatili sa pamilyang Cordova, pinapanood ang sariling anak na lumaki sa karangyaan. 

Tatlong taon na ang nakalipas, isang aksidente sa kotse na kinasangkutan ni Mrs. cordova ang naglantad sa katotohanan. Isang nakakagulat na sikreto ang lumabas. Hinahanap nila ang tunay na anak at nahanap siya. Pero sa kabila ng lahat, mas pinaboran pa rin ng pamilya si Monica, ang batang pinalaki nila.

Tama si Carlos.

Kung ipawalang-bisa niya ang kasal, wala na siyang matitirhan. Dahil sa pamilyang iyon ay wala talagang naging puwang para sa kanya.

Humakbang palapit si Carlos at hinawakan ang pulso niya. “Pagkatapos niyang gumaling, ipaalis na natin siya ulit. Ayos ba?” Lumambot ang boses nito na parang sinusubukan na suyuin ang babae.

Tiningnan siya ni Mheilin, malamig ang kanyang mga mata at dahan-dahang binawi ang sariling kamay.

“You…!” Lalong dumilim ang ekspresyon ni Carlos.

Hindi na siya sumagot at agad na tumalikod  at lumabas ng opisina. Ang tunog ng kanyang high heels ay umalingawngaw sa hallway, malamig, mapagmataas at hindi natitinag.

Habang si Carlos na sanay na laging nasa kontrol, ay nakaramdam ng matinding galit. Sumakit ang kanyang ulo nito.Hindi siya makapaniwalang kinansela talaga nito ang kasal. Pagkatapos ng lahat ng ipinakita nito sa kanya sa loob ng dalawang taon, sa huli ay hindi na niya ito hinabol. Sa halip ay malakas niyang isinara ang pinto.

Samantala nang marinig ang gulo, nag bulong-bulungan agad ang mga tauhan sa secretariat. Dalawang taon na ang nakalipas, kumalat ang mga tsismis na inagaw ni Mheilin si Carlos mula kay Monica. Ngayong bumalik na si Monica, marami ang hindi mapigilang matuwa.

“Sa wakas, bumalik na si Miss Monica. Nararapat lang kay Mheilin iyan,” bulong ng isa.

“Tama. Ang anumang ninakaw ay kailangang ibalik.” Sakto namang dumating ang tunog ng high heels.

Dire-diretso na naglalakad si Mheilin patungo sa kanilang kinaroroonan. Mabilis naman na yumuko ang dalawang babae at biglang nabulunan ang kanilang mga boses.

Inabot ni Mheilin ang baba ng isa sa mga secretary ng walang babala. Ang mukha ng babae ay maamo pero nang nagtagpo ang kanilang mga mata, natigilan ito dahil sa talim ng tingin ni Mheilin.

“M-Miss M-Mheilin…”

Pinikit-pikit ni Mheilin ang kanyang mga mata. “Mukhang enjoy na enjoy kayong pag-usapan ako ah.”

Mabilis na namutla ang secretary. “Hindi, ako… hindi ko—”

Bakas naman ang pandidiri sa mukha ni Mheilin. Binitawan niya ito at inilibot ang kanyang paningin sa buong opisina. Walang sinuman ang naglakas-loob na magsalita. Walang sinuman ang naglakas-loob na huminga.