Chapter 1.2

MATABANG ANG TINGIN na binitawan ni Gavin ang katawan ng babae. Bahagyang isinandal niya ito sa pader. Dumukot siys ng isang stick ng sigarilyo sa kaha sa bulsa at inilagay na iyon sa kanyang bibig. Hinanap din niya sa bulsa ang lighter upang sindihan ang sigarilyo. Mukhang nakatulog na sa kalasingan ang babae na walang kagalaw-galaw sa pagkakasandal. Ang hindi niya alam ay nagpapanggap lang itong nakatulog. Gusto ng tuktukan ni Bethany ang sarili dahil hindi niya napigilang usalin ang pangalan ng kanyang ex-boyfriend habang may ibang lalakeng kahalikan. Sino ba namang gaganahan na ituloy pa ang kanyang ginagawa doon?

“Albert…” mahinang anas ni Gavin sa pangalang binanggit ni Bethany.

Bumalatay sa mukha ang kakaibang pagkairita habang pinagmamasdang mabuti sa mukha si Bethany. Naisip na sobrang interesting naman na ang babaeng ito ay nagkataon pa lang ex-girlfriend ng gunggong na magiging future brother-in-law niya. Sa dami ng makakatagpo niya, sinadya nga ba iyon ng panahon na magkita sila?

“Mula sa umpisa ay kilala mo ako ‘no?” sambit ni Gavin na ikinadilat na ng mata ni Bethany, wala na siyang takas. “Ano ang intensyon mo para gawin ito? Gusto mong gumanti sa magiging bayaw ko? Sa paraang ito mo ba naisip gumanti? Ang sumiping sa akin at ibigay ang katawan?”

Hindi magawang itanggi iyon ni Bethany dahil iyon naman ang totoo. Kilalang tao si Gavin, at kahit itanggi niya ang akusasyon nito ay wala rin iyong silbi. Ang tanging choice na mayroon na lang si Bethany ng mga sandaling iyon ay ang humingi sa lalake ng tawad at saka paumanhin.

“P-Pasensya na Attorney Gavin Dankworth, hindi ko ito sinasadya.”

Inipon niya ang natitirang lakas upang mabilis na lumakad palayo. Tuluyang nawala na ang lasing niya na tila ba naging pampahulas ay ang halik nito. Ilang beses niyang sinalat-salat ang bibig na nadampian ng labi ni Gavin. 

‘Bethany naman! Nakakahiya ka! Sana ay hindi mo na lang itinuloy ang plano mong makipag-make out. Tingnan mo ang nangyari? Ipinahiya mo lang ang sarili sa harapan niya.’ lihim na kastigo niya sa kanyang sarili, pahiyang-pahiya na doon.

Napatigil sa paglakad si Bethany. Ilang dipa pa lang ang layo niya kay Gavin na nanatiling nakasunod ang mga mata sa kanyang likuran. Nag-ring ang cellphone na kailangan sagutin.

“Yes po, Tita?”

“Bethany nasaan ka?” gasgas ang boses ng kausap niya sa kabilang linya, halata dito ang pagkataranta. “Bilisan mo, umuwi ka ngayon dito—”

“Bakit po? Ano pong nangyari?”

“Basta umuwi ka ng malaman mo!”

Pagkababa ng tawag nito ay nanghina ang dalawang binti ni Bethany. Kung hindi lang siya nahawakan ni Gavin na mabilis siyang sinundan ay paniguradong bumulagta na siya doon.

“S-Sorry—”

Naputol ang sasabihin niya nang pahagis na i-abot sa kanya ng lalake ang suot na jacket nito matapos na hagurin nito ng mga mata ang bulto appearnace niya. Doon niya napagtantong ang revealing nga pala ng suot niyang damit. 

“Isuot mo ‘yan, magka-pulmonya ka pa. Ihahatid na kita pauwi sa inyo.”

Hindi na nagpanggap pa si Bethany na nahihiya dito. Sinuot niya ang jacket nito at mabilis ng sumunod sa lalake na tinutumbok na ng mahabang mga binti ang daan palabas ng bar. 

Napahiya na siya, lulubusin na niya. Isa pa, kailangan niya ng sasakyan para makauwi na.

“Maraming salamat,” wika ni Bethany ng pagbuksan siya ng pintuan ng sasakyan ni Gavin. 

Walang imik namang umikot na si Gavin patungo ng driver seat. Hiningi lang nito kung saan ang address ng bahay nila at hindi na ito muli pang nakipag-usap kay Bethany. Panaka-naka ang naging tingin niya kay Gavin na seryoso lang ang mukha. Sa paningin ni Bethany ay ang perpekto naman ng lalake. Hindi lang sa estado nito sa buhay at mga narating kundi pati sa facial features nito na hindi niya itatangging malakas ang hatak ng karisma at sex appeal. Simple lang ang paraan ng pananamit nito, hindi kagaya ng ibang kilala niyang mayaman na pati ang brand ng suot na damit ay naghuhumiyaw ng sobrang karangyaan. Mukha namang mamahalin ang mga gamit nito, iyon nga lang ay di niya kilala ang brand. Batid ni Bethany na ang mga ganitong uri ng lalake ni minsan ay hindi mauubusan ng babae sa kanilang tabi.

“Kung asin ako at tubig iyang mga titig mo, kanina pa ako natunaw dito.” suplado nitong turan.

Mabilis na napaiwas ng mga mata niya si Bethany. Namula sa pasaring ni Gavin. Hindi naman niya sadyang titigan ito, pero wala rin naman siyang ibang idadahilan kapag magra-rason dito.

“Alam kong gwapo ako at nakikita ko ‘yun sa malalagkit mong tingin…”

Awtomatikong umikot ang mga mata ni Bethany pero hindi niya ipinakita kay Gavin. Gwapo nga ang lalake, pero ang yabang at laki ng ulo nito. Sa halip na patulan ang lalake ay pinili ni Bethany na manahimik na lang. Ayaw ng makipag-usap dito.

“Narito na tayo…”

Matapos na itigil ang sasakyan ay hindi agad binuksan ni Gavin ang pinto. Nakangiti siyang humarap kay Bethany na tahimik pa rin sa upuan. Masusi niya na itong pinagmasdan. Sinuyod ang katawan nitong mura pa. Umarko ang isang kakaibang ngiti sa kanyang labi sabay dukot ng business card at iniumang sa babae.

“Pwede mo akong tawagan anumang oras mo gustuhin.”

Nanigas na sa upuan si Bethany. Hindi niya mahulaan ang logic ng lalake na matapos malaman ang katauhan niya ay may lakas pa ito ng loob na bigyan siya ng business card. 

Umaasa ba itong tatawagan niya?

“Hindi ko matatanggap ang business card mo, sorry. Kalimutan mo na lang na nakita mo ako. Ang isipin mo na lang ay hindi tayo nagtagpo at nagkakilala sa gabing ito.”

Bago pa makasagot si Gavin ay biglang nag-vibrate ang cellphone ni Bethany. Hinarap na iyon ng babae. Ang akala niya ay galing ‘yun sa Tita niya, pero nang buksan niya ay text lang naman na galing sa kay Albert.

‘Nasaan ka, Bethany?’

“Hmmn, kayo lang ang mag-ex na kilala kong nagpapalitan pa ng text.” wika ni Gavin na hindi namalayan ni Bethany na nakadungaw sa cellphone niya, “Huwag kang mag-alala, hindi ko ‘yan sasabihin o kahit ang banggitin sa kapatid ko.”

Akmang magpapaliwanag pa sana si Bethany na mali ang pagkakaintindi nito, pero nagmamadali na itong bumaba ng sasakyan at binuksan ang pintuan. Sumenyas ito na lumabas na siya gamit lang ang ulo. Wala ng choice doon si Bethany kundi ang bumaba. Nakakahiya naman na siya na nga ang nakisakay, siya pa ang may kapal ng mukhang matagal.

“Salamat.”

Itinaas ni Bethany ang kamay upang magpaalam pero hindi na siya tiningnan ni Gavin. Mabilis itong bumalik sa loob ng sasakyan at walang lingon-likod na pinaandar at pinaharurot na palayo ang sasakyan. Nang mawala ito sa paningin saka pa lang napagtanto na nakalimutan niyang ibalik ang pinahiram nitong jacket.

“Isasauli ko, kapag nagkita ulit kami.”