로그인SAVANNA LOWERED HER head and concentrated on making the cake, kinakailangan na niyang matapos iyon para masamahan na niya ang bata. Baka mamaya umiiyak na ito habang nanonood ng ulan dahil wala siyang kasama. Taliwas doon ang pakiramdam ng bata na nasa garden na at binabasa ang kamay at paa na sinasahod sa buhos ng ulan noon. Halos mapunit ang labi ng bata sa sobrang tuwa niya sa kanyang ginagawang pagtampisaw sa malamig na patak ng ulan.“Pwede kaya akong maligo? Huwag na nga lang. Baka mamaya magkasakit ako tapos mahirapan pa ang Mommy ko…”Nang marinig ni Savanna ang mga yabag mula sa kanyang likuran, hindi niya iyon pinansin sa pag-aakalang si Brina iyon kahit na may kakaibang bigat ang bawat bagsak sa sahig. Nagpatuloy pa rin siya sa ginagawa niya habang nakatalikod. “Is it cold outside? Bakit narito ka na agad? Akala ko magtatagal ka at hihintayin mong tawagin pa kita?”No one said a word. Napakunot na ang noo ni Savanna. Mali ba siya ng kinausap? Kung ang bata kasi iyon, malig
NATIGILAN SI SAVANNA sa kanyang ginagawa nang marinig ang tanong na iyon sa kanya ng bata. Hindi ma-gets kung bakit biglang napunta ang topic nilang dalawa ng bata sa hitsura ng ama nitong si Maverick. Kumibot-kibot na ang kanyang bibig. Aaminin niya, kahit na may edad na ang lalaki sa paningin niya ay wala pa rin itong pinagbago. Charming pa rin, pero syempre hindi niya iyon sasabihin dahil paniguradong isusumbong siya ng bata. Napaka-tsismosa pa naman.“What do you think, Brina?”Lumapad ang ngiti ni Brina nang sumagot si Savanna. Buong akala niya ay babaguhin nito ang kanilang usapan.“Of course he is my father, kaya sa mata ko laging good looking siya. Good looking din ako dahil galing ako sa kanya.”Tumagal ang tingin ni Savanna sa bata. Hindi niya alam kung bakit nakaramdam siya dito ng biglang awa. Nahuhulaan ng kapag nalaman nitong hindi siya tunay na anak ni Maverick ay paniguradong dadamdamin niya ito nang mas malala. “Even though sometimes puro white hair na ang buhok niya
BREE WAS HOLDING an apple and sitting in a child's chair. Ang triplets naman ay abala pa rin sa mga bagong tanggap na robot mula sa mga Lolo at Lola nila na pare-pareho ang hitsura, magkakaiba nga lang ng kulay. Pinagkukumpara ng tatlo ang pagkakaiba nito kung kaya hindi pansin ang tahimik na usapan ng kanilang mga magulang sa harap.“Dad laughed at Mom again.” buko ni Bree sa ama na kanina pa pinagmamasdan ang itsura.Hindi iyon itinanggi ni Bryson. Pahapyaw na nilingon niya ang asawa. Ginagap na ang isang kamay. Hindi naman iyon tinanggal ni Piper na pabirong umismid sa asawa habang nakatikwas ang isa niyang kilay. Piper leaned on the back of the chair, looked at her husband sideways. Iba na ang pinapahiwatig ng mga tingin sa asawa. Tikom pa rin noon ang bibig.“No one can trust anyone talaga kahit na asawa mo pa.” mahinang bulong niya, sapat lang ang lakas noon upang marinig ni Bryson.Humigpit ang hawak niya sa palad ng asawa.“What do you mean? Wala akong masamang ginagawa. Ano n
BRYSON HELD THE steering wheel and looked at the road ahead intently. He hummed. There was a red light ahead. Hininto niya ang sasakyan at tiningnan ng mataman ang asawa. Ang asawa na sa sandaling iyon ay tahimik na.“Ganun talaga ang buhay, Piper. Hindi porket umayos na ay tapos na ang mga pagsubok. Susubukin at susubukin pa rin kayo ng panahon upang mas patatagin. Tama sina Mom at Dad, hindi porket naging okay na kayo ay happy ending na talaga ang bagsak niyo.”Tinango ni Piper ang ulo na para bang mauunawaan ang lahat ng sinabi ni Bryson. “Kaya nga…”“Hayaan natin sila, matanda na sila at kahit anong pagsubok pa ang dumating, kaya na nilang lutasin ang lahat ng ito ng di umiiyak.” Ginagap ni Bryson ang kamay ng kanyang asawa gamit ang libre niyang isang palad.“Oo na, tama ka. Huwag na tayong makialam sa kanila, buhay natin ang ating asikasuhin.”On Christmas Eve, the Dankworth family gathered together, and even Gabriano and his wife, Gia, and Vaniel came over. Hindi kasama ang
PIPER TOOK THE special elevator and arrived downstairs. Bryson black Rolls-Royce was parked in front of Alvarez Group's door, looking very ostentatious. Agaw-pansin ang kanyang sasakyan hindi lang sa mga employee kundi sa mga dumadaan. Nang matanaw ang pagbaba ni Piper at paglabas ng building, excited ng binuksan ng kanyang asawang si Bryson ang pinto sa may banda ng passenger seat upang ihanda na iyon sa kanyang paglapit. Walang imik na pumasok naman si Piper sa loob ng kotse kasabay ng marahang mga reklamo with matching irap pa ng mga mata niya sa kawalan. “I can drive there by myself. Hindi mo na ako kailangan pang sunduin dito, Bryson. Wala ka bang trabaho ngayon ha?” Ipinagkibit lang ito ni Bryson ng kanyang balikat. Sign na wala siyang komento sa mga palatak ng kanyang asawa. Gusto niyang gawin iyon eh, wala itong magagawa sa mga bagay na kapag ginusto niya ay siya ang masusunod at walang iba pa.“Sa mga taong makakakita niyan sa’yo, baka iniisip nila na alila ang tingin ko sa
SA KABILANG DAKO, kasalukuyang nasa opisina si Piper ng kanyang hipag na si Gabe ng mga sandaling iyon. Wala lang, naisipan niya lang dumalaw. Natagpuan niya na naroon si Maverick at kausap ang hipag niya nang masinsinan kung kaya naman hindi pa siya nito magawang harapin. Tanaw niya ang dala sa salamin na halatang may seryosong pinag-uusapan. In the corner of the luxurious office, there is a set of sofas for people to sit and handle official business. Doon siya nakaupo. At this moment, her secretary knocked on the door and came in. Ang paalam niya dito ay saglit lang siya doon. Alanganin na nitong iginala ang paningin na tila ba may hinahanap sa loob, puno ng pag-aalinlangan na magsalita siya. “Anong problema? Sabihin mo na sa akin.” Muling tinanaw ng secretary ni Piper ang kinaroroonan ni Gabe at Maverick. Sinundan na iyon ng tingin ni Piper.“Madam, there was a call. I don't know who leaked the news. The person who knew that Mr. Alvarez wanted to give the shares to Miss Savanna
NAMILOG NA ANG mga mata ni Gabe nang marinig ang sinabi ng kanyang Lolo Giovanni. Salit-salitan na niyang tiningnan ang dalawang matandang kanyang kasama na kapwa nagpipigil ng kanilang mga tawa. Unti-unting napawi ang ngiti ni Giovanni. Oo at nakangiti siya ngayon, pero hindi ang kanyang mga mata.
HINDI NAMAN IYON pinansin ng Gobernador na ang isipan ay gumagala na sa paligid. Hinahanap ang dating nobya kahit pa alam niyang malabo itong magpakita. Nakapunta na siya sa mansion ng mga Dankworth pero hindi niya pa nagawang galugarin ang buong paligid noon. Gaya ng ina ay ngumiti lang din siya s
NAKANGITI NA SIYANG sinipat ng Ginang mula ulo hanggang paa. Bakas sa mukha ng ina ang pagiging proud sa kanyang hitsura ngayon na nagawa pang bigyan siya ng kakaibang ngiti sa kanyang labi. May panunukso iyon na hindi pinansin ni Briel. Pakiramdam ng ina ay unti-unting bumabalik ang bunso nila. Ba
HINDI NA HININTAY pa ni Briel na sumagot si Bethany at mabilis na siyang lumabas ng fitting room upang ipakita ang kanyang sarili sa dati niyang fiance. Napag-alaman ni Briel na may kasama itong babae na kilalang rising actress ng bansa na saglit na tumingin sa ginawang padabog na paglabas niya sa







