Chapter Six — Late Night Talk / Commotions

Tahimik na ang bahay wala na ang ingay ng party. Wala na ang pilit na ngiti. Naiwan na lang ang mga ilaw sa sala at ang mga tanong na mas malinaw sa dilim.

Nakatayo ako sa may bintana, nakatanaw sa pool area. Patay na ang ilaw roon. Kanina lang puno ng tawanan—ngayon, parang walang nangyari.

"Ash."

Hindi ko kailangang lumingon.

Si Jinchi.

Lumapit siya dala ang dalawang bote ng alak inabot niya ang isa sa akin.

"Drink," sabi niya. "Mukha ka nang dehydrated hindi rin naman uminom kanina."

Tinanggap ko naman bago binuksan uminom ako nang diretso.

"Hindi ka umalis," sabi ko.

"Hindi rin naman kita iiwan," sagot niya ng diretso na walang halong biro.

Tahimik ulit.

The Twin Look 'yon ang nakita ko sa kapatid ko.

"Tumingin ka sa akin," utos niya.

Napailing ako, pero sumunod din.

"Ganyan ang itsura mo," sabi niya. "Noong unang iniwan ka ni Elle."

Napasinghap ako.

"Don't," bulong ko.

"Hindi kita inaaway," sagot niya. "Gusto ko lang maintindihan."

Umupo siya sa sofa umupo rin ako sa tapat niya parang dalawang taong pagod sa parehong laban pero magkaibang problema.

"Ano'ng nararamdaman mo kanina?" tanong niya.

"Galit," sagot ko agad. "Hiya—pagod."

"Hindi 'yon," sagot niya. "Mas malalim pa."

Tumahimik ako.

"Takot," sabi ko naman sa wakas.

Tumango siya parang alam na niya bago ko pa sabihin.

"Takot sa alin?" tanong niya.

"Na baka...mali ang buong kwento ko."

Doon siya natigil.

"Ash," maingat niyang sabi, "tatlong taon kang galit kay Elle dahil iniwan ka niya."

"Oo."

"Pero napansin mo ba?" tanong niya. "Hindi siya kailanman nagsalita laban sa'yo."

Napakunot ang noo ko.

"Wala kang narinig na tsismis," dagdag niya.  

"Walang post, walang message, walang kahit anong paninira."

Tahimik ulit ako.

"Kung galit siya," sabi ni Jinchi, "dapat sinira ka na niya."

May gumalaw sa dibdib ko.

"Elle is not that kind of person," dagdag niya. "At alam mo 'yon."

Tama siya sa mga sinasabi walang ginawang kahit ano si Elle. 'Yon ang gusto ko makita para malaman ko man lang kung buhay siya magparamdam siya at mag-react man lang.

"Tandaan mo," sabi ni Jinchi mas mahina na ang boses, "hindi niya kinuha ang lahat ng gamit niya."

Tumingin ako sa kanya.

"Wedding pictures," patuloy niya. "Mga sulat, mga bagay na personal."

"Akala ko hindi niya na lang binalikan," sabi ko.

"Or baka," sagot ni Jinchi, "hindi niya kaya."

Nanikip ang dibdib ko.

"May tanong ako," sabi ko bigla.

"Go."

"Kung ikaw si Elle... at may dahilan kang hindi mo kayang sabihin—kanino ka lalapit?"

Tahimik siya sandali.

"Hindi sa'yo," sagot niya sa wakas. "Hindi dahil ayaw ka niya kundi dahil ikaw ang pinakamamahalin niya."

Parang sinuntok ako.

"Ash," sabi ni Jinchi tumayo siya at inilapag ang bote sa mesa. "Hindi ko alam ang buong totoo."

Tumigil siya sa harap ko.

"Pero may kulang," dagdag niya. "At nararamdaman mo rin 'yon."

Tumango ako ng dahan-dahan sa parehas talaga kaming dalawa.

"Kung may itinatago si Elle," sabi niya, "hindi para saktan ka."

"Para protektahan ako," bulong ko.

Tumango siya.

"May anak ba kayo?" tanong niya bigla.

Napatingin ako sa kanya, gulat.

"Ano?"

"Just asking," sagot niya, pero seryoso ang mata. "Hindi ba kayo nagkaroon?"

"Wala," sagot ko agad. "Hindi siya buntis nung umalis siya."

Parehas naman kami natahimik bigla ako kinabahan na hindi ko alam ang dahilan.

"Sigurado ka?" tanong niya.

Hindi ako sumagot agad.

Dahil sa unang pagkakataon—

hindi na ako sigurado.

Umalis si Jinchi pagkatapos hinaplos niya ang balikat ko bago umakyat.

"Matulog ka," sabi niya. "Kakailanganin mo ng malinaw na pag-iisip."

Naiwan akong mag-isa.

At sa gitna ng katahimikan—

isang ideya ang ayaw nang manahimik sa utak ko:

Kung may dahilan si Elle na mas malaki kaysa sa galit...

Ano ang tinakbuhan niya?

At mas masakit na tanong—

Sino ang iniwan niya bukod sa akin?

-

Sa BSU, habang papasok ako ng school, sinalubong naman ako ng tatlo kong kaibigan.

“Anong meron?” pagtataka kong tanong sa kanila.

“May nakalagay sa bulletin board may fashion show na gaganapin dito required tayong um-attend ang bawal ang high school students,” bungad ni Zaimah, isa sa mga kaibigan at kaklase ko.

“Fashion show? Para saan?” bulalas ko.

Wala namang binanggit ang adviser namin.

“Program daw,” paliwanag ni Zaimah. “Pinagamit ng principal ang school sa mga model mommies dito raw gagawin ang fashion show para ipakita ang teenage moms at single moms, kaya bawal ang high school students, except sa atin—senior high na tayo.”

“Kailan daw gaganapin?” tanong ko.

Gusto ko ring panoorin.

“Hindi ko masyadong nakita kung kailan, balikan natin,” aya ni Zaimah.

Naglakad kaming dalawa papunta sa bulletin board at binasa ang nakasulat.

Fashion Show Events

Teenage / Single Moms

Where: Blossom State University Campus

When: ___, __, 2029

Guests: Seoul Boys Band and RR Eun

Pamilyar sa akin ang pangalang RR… it’s him!

“Malapit na pala,” pahayag ni Kath na nasa tabi namin.

Guest siya.

Nagpunta siya ng Pilipinas.

“Natahimik ka ah, titig na titig ka sa guest ng fashion show,” puna ni Erika sa akin.

“Wala,” kaila ko.

Kilala nila ako—inaasar pa nga nila ako. Akala yata nila isa akong lesbian dahil wala akong type sa boys kahit marami akong kilalang lalaking crush nila. Naiinggit pa sila dahil malapit ako sa mga crush nila.

“Sabi ng principal, pumunta raw tayo sa gym,” pahayag ni Erika.

Nagpunta kaming apat sa gym ng school. Nandoon na rin ang iba naming kaklase. Napatingin ako sa mga lalaking katabi ng section namin.

Kumunot ang noo ko nang marinig ko ang pinag-uusapan nila. Hindi ko gusto ang naririnig ko—humuhusga sila base sa tsismis, hindi sa totoong pagkatao. Hindi nila lubos na kilala ang pamilya ng bayaw ko.

“Totoo ba ang chismis na p****k ang nanay nina Ash at Jinchi?” narinig kong tanong ng isang lalaki.

“Sabi ng kaklase nila na kaibigan ko,” sagot ng isa.

“Baka totoo, tignan mo, nang-aakit siya,” dagdag ng isa pa.

Nalingon ko ang taong tinutukoy nila.

Nang-aakit? Normal lang naman ang kilos ni ate Jinchi. Iba talaga ang tingin nila kapag may itsura at malakas ang aura.

“Sa tingin ko, hindi naman,” sabi ng isang lalaki.

Napatingin ako sa kanya—very good. Nakita niya kung ano talaga si ate Jinchi, hindi gaya ng mga kasama niya.

“Marami ngang schoolmate na ganyan manamit iba talaga appeal niya, malakas,” tawa ng katabi niya.

Ewan ko, pero nandiri ako sa biro niya.

Bangas ang aabutin mo kay ate Jinchi kapag narinig niya ’yan. Maaawa lang ako sa kanya.

Mga bastos.

“Si ate Jinchi ang tinutukoy nila mabait naman siya,” sabat ni Kath. Kilala nila ang kambal dahil madalas nilang makita sa bahay namin kapag nandoon sila at naimbitahan sa mga party.

“Walang respeto sa babae hindi nila kilala si ate Jinchi para humusga ng ganyan,” sabi ko.

“Sinabi mo pa,” dagdag ni Kath. “Kilala ba talaga nila siya? Kahit hindi ko siya personal na kausap, nakikita ko lang siya sa mga party sa bahay nyo—sobrang bait niya maldita lang siya minsan, at may aura siyang hindi maipaliwanag pero hindi siya ganyan kapag nakasama mo na.”

Sumang-ayon ang mga kaibigan ko.

Lumingon kaming apat nang may magsalita sa tabi namin.

“Kilala nyo ba sila?” tanong ng isang kaklase naming babae.

Nagkatinginan kaming magkakaibigan.

“Oo,” sagot ko. “Kilala namin si ate Jinchi at ang kasama niya.”

“Kung kilala niyo sila, bakit hindi sila nakapagtapos?” tanong niya habang tumatawa.

Ngumisi siya, akala niya yata walang dahilan.

Tumitig ako sa kanya. Ayokong may masabing masama tungkol sa pamilya ko—lalo na’t hindi naman nila kilala ang hinuhusgahan nila.

“May dahilan sila,” mariin kong sagot. “At private na ’yon kahit alam ko ang dahilan, hindi ko sasabihin hindi ako maritess na katulad mo.”

May nambu-bully pa rin sa akin dahil bakla si Daddy. Ano naman kung bakla? Mas lalaki pa nga siya kaysa sa mga tunay na lalaki—hindi tulad ng mga amang nambubuntis lang tapos iiwan ang responsibilidad.

“Parang kilalang-kilala mo talaga sila,” puna niya.

Hindi na ako sumagot.

Palipat-lipat ang tingin nila sa akin na para bang inoobserbahan.

“Oo nga,” bulong ng katabi niya.

Hindi rin nagsalita ang mga kaibigan ko. Hindi naman kailangang ipaliwanag ang closeness namin.

Speaker

“Good morning to all students, all assembled in our gym for an announcement and rules here in our school,” anunsyo ng announcer.

Habang papunta kami sa bakanteng upuan, napansin ko si ate Jinchi na nasa likod. Ang dalawang kasama niya nasa harapan.

“She’s hot!” narinig kong bulong ng nadaanan nila.

“She’s a very pretty lady,” dagdag ng isa.

“Nakakatulo ng laway sa kinis ng balat niya,” sabi pa ng isa.

“Schoolmate ba natin sila? Para silang adik kung magsalita—mga manyakis,” bulong ni Erika. “Eww.”

Sumigaw ang principal naming si Paulo Eliezar Vergara—apo ng may-ari ng school—kasama ang dalawang kapatid niya.

“Be quiet!” sigaw niya.

“Virgin pa ba siya?” bulong ng isang lalaki.

Pumipintig ang tenga ko. Alam kong si ate Jinchi ang tinutukoy nila.

“Parang hindi na,” sagot ng kausap niya.

Kinalabit ako ng mga kaibigan ko. Nanahimik na lang ako.

Nakita ko si kuya Ash—nagbago ang timpla ng mukha niya. Alam kong may mangyayari.

“Oo nga, parang nanay niya lang. MALANDI daw,” sigaw ng isang lalaki.

Natumba siya nang masuntok.

Sabi ko na nga ba.

Sinuntok ng bayaw ko ang lalaking nagsalita ng masama tungkol sa hipag ko at sa mommy nila.

“TUMIGIL KAYO!” sigaw ni tita Vanessa habang bumababa ng stage.

Tumayo ako nang makita kong may susugod sa likod ni kuya Ash.

“Kuya Ash, sa likod mo!” sigaw ko.

Agad niyang hinarap at sinuntok ang lalaki.

“Jinchi!” sigaw niya nang susugod ang kakambal niya.

Inawat niya ito nakahinga ako nang huminahon sila.

“Quiet! All this commotion—we will talk in my office,” sigaw ni tita Vanessa.

“Don’t insult my twin sister!” sigaw ni kuya Ash bago niya hinila si ate Jinchi palabas.

Nakatitig sa kanila ang lahat.

Natakot ako. Kilala ko sila—basic pa lang ang ginawa nila.

“Muntik na ’yon,” bulong ko at naupo muli.

Palipat-lipat ang tingin ng mga kaibigan ko sa akin.

“Nagawa mo ’yon?” bulalas ni Zaimah.

“Nabigla rin ako,” amin ko.

“Paano?” sabay-sabay na tanong ng mga katabi namin.

“Secret,” sagot ko bago tumayo at lumabas ng gym.

Sumunod ang mga kaibigan ko.

“Si ate Elle, kailan ang balik?” bulong ni Kath.

“Wala pang balita nasa Paris sila,” sagot ko.

“Pwede ka palang gumala,” sabi ni Zaimah.

“Sleepover sa bahay namin,” aya ni Erika.

“Wrong timing,” sabi ko. “May photoshoot ako sa Hamman Network.”

“Busy ka talaga,” sabi ni Erika.

“Madalang lang,” sagot ko.

“Madalas kamo,” tukso ni Kath. “Paano mo nagagawa ang assignments?”

“Sa dressing room kapag break, o kapag maaga natatapos,” sagot ko.

“Ah,” tugon niya.

“Sipag mo, wala ka pang eyebags,” reklamo ni Erika.

“Meron kaya—tinago lang ng light make-up ng baklang ninang ko,” tawa ko.

“Nandyan na sundo mo,” sabi ni Erika, tinuro ang itim na van.

Kinansela ang klase dahil sa gulo.

“Ingat kayo. Bye, see you tomorrow.”

“Inaanak,” tawag ng manager ko, “kakausapin ka ni tito Vhenno sa office niya.”

“May album ba?” tanong ko.

“Wala muna.”

Nagpunta kami sa Hamman Network.

Pagdating namin, mabilis kaming pumasok sa elevator.

“Sir, I’m sorry I’m late,” bungad ko.

“Okay lang,” sagot ni Sir Vhenno.

Napakunot ang noo ko nang makita ko si RR Eun at ang Seoul Boys Band.

“They are here for your new album,” paliwanag niya.

“Six songs,” dagdag niya.

“Deal?” tanong niya.

“Deal, sir.”

“Miss Axelle,” tawag ni RR.

“Yes?” sagot ko.

“Didn’t you recognize me?”

“I’m sorry, I don’t remember,” sagot ko.

“Magkakilala kayo?” tanong ng manager ko.

“Hindi ko matandaan,” sagot ko.

Lumabas na kami ng Hamman Network at umuwi.