Chapter Five

Nakatulong ang marahang paghaplos ni Aurus sa likuran ni Gaia para bumalik sa normal ang pakiramdam ng dalaga. Unti-unti ay nawala ang init na nararamdaman niya sa kaniyang mukha.

“P-pasensiya na. Mamaya na lang tayo mag-usap, Gaia.”

Naramdaman ni Gaia ang papalayong yabag ni Tana. Nang masigurong wala na ito sa paligid, kumawala siya sa mga bisig ni Aurus. Pinakawalan naman siya ng binata.

“Salamat sa ginawa mo, estranghero. Umasa kang makakaalis kayo ng ligtas sa Forbideria. Pangako ko ’yan sa ’yo bilang utang na loob sa pagtatago ng sekreto ko,” mahina niyang sabi at iniiwasang marinig iyon ni Tana.

Hindi nagsalita si Aurus at tahimik lang itong nakatingin sa kaniya. Hindi maalis ang titig nito sa parte ng mukha kung saan lumitaw ang marka niya.

“Bumalik ka na sa tent mo. Bukas na bukas din ay dalhin mo rito ang kasama mo para makita niya si Tana. Aayusin ko rin bukas ang pag-alis niyo sa Forbideria,” pukaw niyang sabi sa binata.

Bumuntong hininga si Aurus bago nagsalita, “Kakaibang marka ang lumabas sa mukha mo, premier guard. Tila mga ugat na gumapang ang itim na marka sa pisngi mo patungo sa mga mata. Nagmistula ’yong galamay ng gagamba na sumakop sa pisngi mo. Napansin ko rin na nag-iba ang kulay ng isa mong mata nang magtagpo ang mga marka sa isa’t-isa. Nag-iwan iyon ng abong kulay sa balat mo. Alam mo ba ang ibig sabihin kapag gan’yang marka ang lumabas sa mukha mo?”

“Alam ko at hindi mo na iyon kailangan sabihin. Umalis ka na,” pagtataboy niya kay Aurus.

Tinalikuran na niya ang binata at wala na siyang intensyon na kausapin ito. Alam niyang malala na ang kundisyon ng katawan niya dahil sa karamdamang iyon. Kung hindi dahil kay Aurus, baka natuluyan na siya kanina. Mabuti na lang at narito ang lalaki, at natulungan siya nitong itago kay Tana ang marka niya.

“Kung mahalaga sa ’yo ang kakambal mo, hanapin mo ang mga sangkap sa lunas. Magpagaling ka, premier guard,” paalala nito.

Nagpaalam muna si Aurus kay Tana bago ito umalis. Sa bahay-kubo na rin natulog si Gaia. Titiisin na lang niya kahit malikot matulog si Tana. Baka ito na ang huling beses na makakatabi niya sa pagtulog ang kakambal. Natanggap niya rin ang polseras na yari sa binuhol na lubid mula kay Tana. Iyon ang unang regalo na natanggap niya sa buong buhay niya.

***

Kinabukasan, dumating muli sa bahay-kubo si Aurus kasama si Zeus. Tuwang-tuwa naman si Tana na makita si Zeus at hindi maikakaila na na-miss nito ang lalaki. Iniwan naman niya sa kubo ang mga ito at lumabas, pero sinundan siya ni Aurus.

“Nagkukulay-abo ang kanang pisngi mo, premier guard. Hindi magtatagal muli mong mararamdaman ang labis na sakit sa katawan mo. Patuloy mong mararanasan iyon hanggang hindi na kayanin ng katawan mo. Mas mabuti kung makakainom ka ng sabaw ng isang sangkap ng lunas. Makatutulong iyon sa pansamantalang pagpigil sa nararamdaman mo.”

“Hindi ako interesado,” pambabalewala niya rito, pero napaatras nang hilahin nito ang braso niya.

Mabilis tinapik ni Gaia ang kamay ni Aurus, pero hinawakan din nito ang isa niyang kamay. Naramdaman niya ang paghigpit ng hawak nito para hindi siya makakilos. Pinatigas niya ang pulsuhan para labanan ang lakas nito.

“Malakas ka, premier guard. Hindi iyon maikakaila sa pinapakita mong lakas ngayon. Ngunit tandaan mo, wala kang laban kapag umatake ulit ang sakit mo.”

“Tanggap ko na ang mangyayari sa akin, estranghero, at hindi magbabagpo ang isip ko. P’wede mo na akong bitiwan,” walang emosyon niyang sagot. 

Mataman siyang pinagmasdan ni Aurus bago nagpasyang pakawalan siya.

“Hindi maikakaila ang pagkakatulad niyo ni Tana pagdating sa itsura, ngunit mas’yadong matigas ang puso mo, premier guard. Alam kong hindi naging madali ang lahat para sa inyong dalawa at nasaksihan ko iyon kay Tana. Ayokong makita uli ang mga mata niyang walang buhay. Ayokong bumalik siya sa dati na tila patay na nabubuhay. Isipin mo rin ang maramdaman ni Tana kapag nawala ka. Ikaw na lang ang pamilya niya.”

Uminit ang ulo ni Gaia sa pagpupumilit ni Aurus. Hindi niya minamasama ang sinabi nito, pero imposibleng makuha niya ang mga halamang gamot. Wala siyang ideya sa lokasyon ng mga sangkap. Baka mas mapaaga ang pagkamatay niya dahil sa kundisyon ng katawan niya. 

“Tama ka. Ako na lang ang pamilya ni Tana, pero nariyan pa kayo para sa kaniya kung mawawala ako. Mas matagal niya kayong nakasama kaysa sa akin. Mabilis niya lang matatanggap ang pagkawala ko kung iisipin niyang magkalayo lang kaming dalawa. Kahit anong mangyari, huwag mong sasabihin kay Tana ang tungkol sa sakit ko.”

Hindi siya napilit ni Aurus na gawin ang sinasabi nito. Umalis siya sa bahay-kubo at nagtungo sa pampang. Isang kwebang daan ang tinahak niya para makarating sa pupuntahan. Inihanda niya roon ang sasakyang pangdagat na ipinuslit niya sa dooms gate. Iyon ang gagamitin nina Tana para makalabas ng Forbideria.

***

Pagsapit nang hapon, nakahanda na ang lahat para sa pag-alis ng dalawang estranghero at ni Tana. Nasa pampang na sila at kasalukuyan siyang pinipilit ni Tana sumama sa pag-alis na mariin niyang tinanggihan. Ang katuwiran niya ay may tungkulin siyang ginagampanan sa Forbideria.

“Mag-iingat ka rito, Gaia. Dalawin mo rin ako sa Maleferia kapag pwede ka nang umalis. Hihintayin kita roon. Mangako ka.”

“Sige, pangako.”

Mahigpit nilang niyakap ang isa’t-isa. Parang ayaw na niyang bitiwan ang kakambal, pero kailangan nitong umalis. Alam niyang magiging maayos ang buhay nito sa labas ng kaharian kasama ang mga taong naging parte ng buhay nito noong wala pa siya, kahit ang kapalit no’n ay ang pagbalik niya sa dating buhay—ang mag-isa at walang aasahan kundi ang sarili niya. Haharapin din niyang mag-isa ang sakit niya hanggang sumuko ang katawan niya.

Nang maghiwalay sila ni Tana, nauna na itong sumakay sa bangka kasama si Zeus. Nagpahuli naman si Aurus para ipaalala ang tungkol sa gamot.

“Huwag mong kalilimutan ang mga sinabi ko, premier guard. Makatutulong ang isang sangkap para dugtungan ang buhay mo. Malaking bagay iyo para mahanap ang iba pang mga sangkap.”

“Isipin mo na lang na hindi mo ako nakilala sa lugar na ito, estranghero. Wala rin silbi ang mga paalala mo. Umalis ka na. Hinihintay ka na ng mga kasama mo.”

Huminga nang malalim si Aurus bago nagpasyang sumunod sa dalawa. Kumaway si Tana nang umandar ang bangka. Pinagmasdan naman ni Gaia ang papalayong sasakyan. Nang makita niyang nakalabas na ang kalahati niyon sa halo exit, tumalikod na siya. Nasa bungad na siya ng k’weba pabalik sa dooms gate nang hindi niya inaasahan ang biglang pag-atake ng sakit niya. Napaluhod siya sa buhangin habang sapo ang mata at dibdib niya.

“Argh!” Nag-echo sa loob ng kuweba ang sigaw ni Gaia. Tila sumagot sa kaniya ang sarili niyang boses. Paulit-ulit niyang pinukpok ang dibdib, ngunit kahit anong gawin niya, hindi nawawala ang sakit.

Tuluyan siyang bumagsak sa buhangin. Naramdaman niya ang pag-agos ng luha sa kaniyang pisngi. Nagpagulong-gulong siya at hindi niya alam kung anong posisyon ang gagawin niya para mawala ang sakit.

“Pakiusap, patayin mo na lang ako!” muli niyang sigaw habang patuloy sa pag-agos ang mga luha niya. Mas gusto na lang niyang mamatay kaysa paulit-ulit ’yong maramdaman, pero tila pinaparusahan siya ng langit at nanatili pa rin siyang buhay sa kabila ng paghihirap niya.

“Ayoko na! Tapusin niyo na lang ang buhay ko, pakiusap! Patayin niyo na ako!” sigaw niya kahit alam niyang walang makaririnig sa kaniya. Siya lang ang nakakaalam sa lugar na iyon at kung mamamatay siya, walang makakita sa bangkay niya.

Mariing napapikit si Gaia nang muling gumuhit ang sakit. Nauupos na ang kaniyang paghinga, pero hindi siya tumitigil sa pagwawala. Hindi niya alam kung parte ng kaniyang imahinasyon nang maramdaman ang dalawang bisig na pumigil sa pagwawala niya. Iniisip niyang dala lamang iyon ng pagnanais niyang may tumulong sa kaniya.

“Huminahon ka.”

Bahagyang huminahon si Gaia nang marinig ang masuyong boses na iyon. Okupado ng sakit ang isip niya at hindi niya nakilala kung sino ang nagma-may-ari ng boses na iyon. May inilagay ito sa bibig niya na kaagad niyang nilunok. Unti-unti ay nawawala ang sakit hanggang nanghihina siyang napasandal sa dibdib nito. Tinuyo nito ang luha sa pisngi niya kasunod ng pagbuhat nito sa kaniya. Pinilit naman niyang imulat ang mga mata para malaman kung sino ang taong tumulong sa kaniya.

“A-Aurus?” nagtataka niyang tanong sa mahina at namamaos na boses.

Hindi niya kayang paniwalaan ang nakikita ng nagdedeliryo niyang diwa. Paanong nasa tabi niya si Aurus kung nakita niyang lumabas ang sinasakyan nitong bangka sa halo exit? Ang katanungang iyon ang dala-dala ng kaniyang diwa hanggang kainin ng dilim ang kamalayan niya.